Μικρές Ιστορίες

Πρόσκληση

2011-11-30T11:40:00.000+02:00

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΤΑ ΚΑΣΤΕΛΛΙΑ»

Έδρα: Σίνα και Δαφνομήλη 1Α, 106 80 Αθήνα
Ιστός: http://www.kastellia.gr/loc_ks/default.asp
Ηλεκτρονική Διεύθυνση: proodsyllogos@kastellia.gr

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» σας προσκαλεί στην τελετή απονομής βραβείων, επαίνων και διακρίσεων του Δεύτερου Διαγωνισμού Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» με θέμα «Έγκλημα στο χωριό».
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 19:30 στο Μέγαρο του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών (Σίνα 33, τηλ.: 2103644715) στην Αθήνα, όπου βρίσκεται και η έδρα του Συλλόγου.

Χορηγοί εκδηλώσεως:
Κτήμα Σπυρόπουλου, Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών.

Έγκλημα στο χωριό: Στις 2 Δεκεμβρίου τα βραβεία

2011-11-10T10:44:00.002+02:00

Όπως ανακοίνωσε ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια, τα βραβεία του Β' Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας με θέμα "Έγκλημα στο χωριό", θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή που θα πραγματοποιηθεί στις 2 Δεκεμβρίου στις 7.30 μμ στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών (Σίνα & Δαφνομήλη)

Στην τελική ευθεία για τα βραβεία του Β' Διαγωνισμού Στέλιος Ξεφλούδας

2011-10-25T13:37:00.001+03:00

Χθες, Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011, συνεδρίασε στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου Τα Καστέλλια η Κριτική Επιτροπή του Β Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας, με θέμα Έγκλημα στο Χωριό.

Η επιτροπή συζήτησε και αποφάσισε σχετικά με την βράβευση των διηγημάτων που μετείχαν στο διαγωνισμό. Τα ονόματα όσων διακρίθηκαν θα ανακοινωθούν σε ειδική τελετή που θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Νοεμβρίου στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών.

Η Κριτική επιτροπή απαρτίζεται από τους:

-Σέργιος Γκάκας –σκηνοθέτης/ συγγραφέας
-Φαίδων Θεοφίλου –ποιητής/ πεζογράφος
-Κώστας Στοφόρος –δημοσιογράφος/ συγγραφέας
-Κατερίνα Χαραλαμποπούλου – αρχιτέκτονας/ νικήτρια Α’ Διαγωνισμού Διηγήματος
-Δημήτρης Χαλατσάς –δικηγόρος/ συγγραφέας

Πρώτη παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη!

2011-03-29T14:10:00.002+03:00

Την Παρασκευή 8 Απριλίου στις 7μμ στην «Αντίπερα Όχθη» (Βενιζέλου και Ιουστινιανού 11, 2ος όροφος) θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Επιστροφή στο χωριό -10 ιστορίες που ξεχώρισαν»

Το βιβλίο περιλαμβάνει 10 βραβευμένα διηγήματα -10 διαφορετικές ματιές σε ένα θέμα…
Η Συλλογή Διηγημάτων Επιστροφή στο χωριό – Δέκα ιστορίες που ξεχώρισαν, κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις Α/Συνέχεια.
Στη συλλογή δημοσιεύονται τα δέκα καλύτερα διηγήματα του Α΄ Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας που οργάνωσε και υλοποίησε ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια. Έργα νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία συγγραφέων, γνωστότερων αλλά και πρωτοεμφανιζόμενων, που ξεχώρισαν ανάμεσα σε 94 διηγήματα που μετείχαν στο διαγωνισμό!
Ιστορίες για το χωριό και τη σχέση μας με αυτό, για το παρελθόν αλλά και το παρόν, για τις επιστροφές στους ίδιους τόπους του βιώματος και της μνήμης. Οι πολύ διαφορετικές ματιές, αλλά και οι διαφορετικοί τρόποι γραφής κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την ανάγνωση των διηγημάτων.
Το βιβλίο παρουσιάζει διπλό Θεσσαλονικιώτικο ενδιαφέρον:
-Ο Καστελλιώτης Στέλιος Ξεφλούδας έζησε στην πόλη και εργάστηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση, είναι ένας από τους ιδρυτές της Σχολής της Θεσσαλονίκης, και παράλληλα μετείχε στην έκδοση του πολύ σημαντικού περιοδικού "Μακεδόνικες ημέρες".
-Δυο από τους βραβευμένους συγγραφείς που μετέχουν με διηγήματά τους στο βιβλίο ζουν στην πόλη της Θεσσαλονίκης: Ο Άνθιμος Νοταρίδης και ο Παναγιώτης Κεχαγιόγλου

Η Κριτική Επιτροπή του Β' Διαγωνισμού Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας"

2011-01-19T09:02:00.004+02:00

Ανακοινώθηκαν τα ονόματα της Κριτικής Επιτροπής για τον Διαγωνισμό Διηγήματος με θέμα Έγκλημα στο Χωριό, που διοργανώνει ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια:

-Σέργιος Γκάκας –σκηνοθέτης/ συγγραφέας
-Φαίδων Θεοφίλου –ποιητής/ πεζογράφος
-Κώστας Στοφόρος –δημοσιογράφος/ συγγραφέας
-Κατερίνα Χαραλαμποπούλου – αρχιτέκτονας/ νικήτρια Α’ Διαγωνισμού Διηγήματος
-Δημήτρης Χαλατσάς –δικηγόρος/ συγγραφέας

Ακολουθούν τα βιογραφικά των τριών νέων μελών της Κριτικής Επιτροπής:

Σέργιος Γκάκας

O Σέργιος Γκάκας γεννήθηκε το 1957 στην Aθήνα. Σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο PARIS-VIII. Από το 1979 εργάζεται ως σκηνοθέτης. Έχει γράψει τέσσερα θεατρικά έργα για παιδιά. Διηγήματά του περιλαμβάνονται στις συλλογές Πέντε ζωγράφοι ζητούν συγγραφέα (2003) και Το Χαλάνδρι που γνώρισα (2005). Το μυθιστόρημά του Κάσκο (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001) κυκλοφόρησε το 2006 στη Γαλλία από τον εκδοτικό οίκο Liana Levi με τον τίτλο La piste de Salonique και από τον εκδοτικό οίκο Crocetti στην Ιταλία με τον τίτλο Intrigo a Salonicco.

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:
Ελληνικά εγκλήματα 3, 2009
Στάχτες, 2008
Ελληνικά εγκλήματα 2, 2008
Κάσκο, 2001

Φαίδων Θεοφίλου

Ο Φαίδων Θεοφίλου γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και εργάστηκε στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας ως στέλεχος ευρωπαϊκής αεροπορικής εταιρείας.
Ποιητής και πεζογράφος.
Είναι μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού «ΕΡΕΥΝΑ» και αρθρογραφεί μόνιμα στον επαρχιακό και περιστασιακά στον αθηναϊκό τύπο, ως δρων πολίτης. Είναι ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαυστριακού πολιτιστικού και επιμορφωτικού Ινστιτούτου και του Θουκυδίδειου Κέντρου Επιστημών.
Συνεργάστηκε για την έκδοση του εντεκάτομου έργου «Πανόραμα ελληνικού διηγήματος» των εκδόσεων «Αλέξανδρος» με την εποπτεία του συγγραφέα Τάσου Αθανασιάδη, του πανεπιστημιακού καθηγητή Γεράσιμου Ζώρα και τη διεύθυνση του κριτικού Παντελή Απέργη. Θήτευσε ως εκλεγμένο μέλος στο προεδρείο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών κατά την περίοδο 1991-93.
Από τις αρχές του 2004 και για 2 χρόνια διηύθυνε το περιοδικό «Αιολίδα» με πολιτιστικά θέματα της Λέσβου αλλά και με γενικότερες λογοτεχνικές και πνευματικές αναζητήσεις. Αποσπάσματα από τα βιβλία του φιλοξενούνται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες.

Ποίηση
«Ο Μικρός Ελληνικός – Τρεις Λόγοι» Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Γ΄ έκδοση 1996
«Επίμονο Θεώρημα» Εκδόσεις Θουκυδίδης 1986
«Η Λειτουργία της Μήθυμνας» Γ' έκδοση Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2008
«Νυχτερινή Συμφωνία» Βραβείο Λ. Ιακωβίδη της Ε.Ε.Λ. για ανέκδοτο ποιητικό έργο. 1988
«Εγκώμιον Θέρους» Έκδοση Νομαρχίας Λέσβου 2005 (Συμμετοχή με ποιητές και ζωγράφους)
«Ελληνική νύχτα» Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2005

Πεζογραφία
«Το Δαχτυλίδι το Ήλιου» Διηγήματα. Εκδόσεις Μικρή Εγνατία. Γ΄έκδοση 1982 Βραβείο της Ε.Ε.Λ. για το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς στο είδος του
«Νοστάνθη» Διηγήματα. Εκδόσεις Νικολαϊδης 1986 Βραβείο Μεν. Λουντέμη
«Ο Θεός στο καφενείο» Διηγήματα-επιλογή Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1995
«Ο Τρόφιμος» Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2001
«Επταφωνίας Αναγνώσματα» Συλλογικό. Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
«Η νεκροφάνεια του πέους», πεζογραφήματα Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2010

Μεταφράσεις έργων του
(στα Πολωνικά)
«Νυχτερινή Συμφωνία» Εκδόσεις ZLP-BIALA SERIA 1991 Ποίηση
«Λειτουργία μνήμης και Θάλασσας» Γ' έκδοση 2007 - Εκδόσεις ZLP-BIALA SERIA 1992 Ποίηση Ελληνικός τίτλος: Η Λειτουργία της Μήθυμνας
(στα Γερμανικά)
«Το Δαχτυλίδι του Ήλιου» Εκδόσεις CMZ Verlag 1990, Διηγήματα
«Η Πορεία» Εκδόσεις Ελληνοαυστριακού επιμορφωτικού Ινστιτούτου στα πλαίσια των πολιτιστικών ανταλλαγών με την Ελλάδα, 1989

(στα Βουλγάρικα)

«Ο Θεός στο καφενείο» Εκδόσεις Pelican – Alfa – Sofia 1999, Διηγήματα
«12 Έλληνες πεζογράφοι» Εκδόσεις Pelican – Alfa – Sofia 2000 - Συμμετοχή
(στα Τσέχικα)
«Θάλασσα η μοίρα μας» Εκδόσεις ODEON 1989 - Ανθολογία ελληνικού διηγήματος. Οργανώθηκε από το παν/μιο της Πράγας και την επιμελήθηκαν η Μιλένα Φνούκοβα και ο Λυσίμαχος Παπαδόπουλος - Συμμετοχή

Κατερίνα Χαραλαμποπούλου

Η Κατερίνα Χαραλαμποπούλου γεννήθηκε το 1976 στην Πάτρα. Σπούδασε στην σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ από όπου αποφοίτησε το 2003 και απέκτησε μεταπτυχιακό Δίπλωμα MSc Architectural History από την σχολή Bartlett του UCL.
Σήμερα, είναι υποψήφια διδάκτωρ στο ΕΜΠ και υπότροφος του EΛΚΕ. Το θέμα της Διατριβής είναι «Περιγραφή, Ρεαλισμός και Λεπτομέρεια στην Ιστορία Αρχιτεκτονικής».
Έχει εργαστεί ως αρχιτέκτων αλλά και ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός στο Τμήμα Ανακαίνισης του ΤΕΙ Πάτρας. Παράλληλα, συμμετέχει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (1ο βραβείο σε διαγωνισμό της «Βιβλιοθήκης» της Ελευθεροτυπίας το 2001).
Το 2010 πήρε το Α βραβείο στον Α Διαγωνισμό Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας με θέμα «Επιστροφή στο χωριό»

Β Διαγωνισμός Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας": Έγκλημα στο χωριό

2011-01-18T08:23:00.006+02:00

Υπογράφηκε χθες στην Αθήνα συμφωνία μεταξύ του Προοδευτικού Συλλόγου Τα Καστέλλια και των εκδόσεων Α/Συνέχεια για την έκδοση βιβλίου με τα δέκα βραβευμένα διηγήματα του Α' Διαγωνισμού Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας", με θέμα Επιστροφή στο χωριό. Το βιβλίο αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου και θα διανεμηθεί σε όλη την Ελλάδα.
Εν τω μεταξύ αρχίζει και η παραλαβή διηγημάτων για τον Β' Διαγωνισμό:

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Β' ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ «ΣΤΕΛΙΟΣ ΞΕΦΛΟΥΔΑΣ»

O Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» προκηρύσσει τον Β’ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας». Στόχοι του διαγωνισμού είναι να προβληθεί το έργο του Καστελλιώτη δημιουργού και παράλληλα να δοθεί η δυνατότητα ανάδειξης νέων συγγραφέων μέσα από το διήγημα και το γραπτό λόγο. Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της ελληνικής παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3.000 λέξεις.
Ως θέμα του Β’ Διαγωνισμού επιλέγεται το Έγκλημα στο χωριό .
Τα δέκα πρώτα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα. Πέρα από τα τρία πρώτα βραβεία θα δοθεί το Ειδικό Βραβείο Γιώργης Χαλατσάς σε διήγημα που θα αναφέρεται στα Καστέλλια. Θα δοθούν ακόμη 12 έπαινοι.

Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη
Για τον Β’ διαγωνισμό διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» ως ακολούθως:

Παραλήπτης
Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια»
Κτίριο Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών
Σίνα και Δαφνομήλη 1Α, ΑΘΗΝΑ 106 80
Διηγήματα παραλαμβάνονται από τις 15 Ιανουαρίου του 2011. Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 30η Ιουνίου του 2011, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απ’ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και ηλεκτρονική διεύθυνση (e-mail). Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί το Νοέμβριο στην Αθήνα.
Λεπτομέρειες για την Κριτική Επιτροπή και τα βραβεία θα δοθούν με προσεχείς ανακοινώσεις.

Έγκλημα στο χωριό!

2010-12-13T14:09:00.002+02:00

Ανακοίνωση για τον Β Διαγωνισμό Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας

O Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» προκηρύσσει τον Β΄ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας».
Στόχοι του διαγωνισμού είναι να προβληθεί το έργο του Καστελλιώτη δημιουργού και παράλληλα να δοθεί η δυνατότητα ανάδειξης νέων συγγραφέων μέσα από το διήγημα και το γραπτό λόγο.

Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3000 λέξεις.
Ως θέμα του Β’ Διαγωνισμού επιλέγεται το «Έγκλημα στο χωριό»
Τα δέκα πρώτα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα.
Πέρα από τα τρία πρώτα βραβεία θα δοθεί το Ειδικό Βραβείο Γιώργης Χαλατσάς σε διήγημα που θα αναφέρεται στα Καστέλλια. Θα δοθούν ακόμη 12 έπαινοι.

Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη «Για τον Β’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό», από τις 15 Ιανουαρίου του 2011. Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 31η Ιουνίου του 2011, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απ’ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα – επώνυμο - πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και e-mail. Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί το Νοέμβριο στην Αθήνα.

Λεπτομέρειες για την Κριτική Επιτροπή και τα βραβεία θα δοθούν με προσεχείς ανακοινώσεις.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-11-18T09:18:00.001+02:00

Ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια σας προσκαλεί στην τελετή απονομής των βραβείων του Α’ Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας, με θέμα Επιστροφή στο χωριό.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου του 2010 στις 7μμ στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών στην Αθήνα (Σίνα & Δαφνομήλη 1).

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Τα βραβεία του Α' Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας

2010-10-05T09:24:00.001+03:00

Ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια και η Κριτική Επιτροπή του Α Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας ανακοινώνουν ότι ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες επιλογής των διηγημάτων που θα βραβευθούν.
Η τελετή απονομής των βραβείων θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου του 2010στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών στην Αθήνα. Λεπτομέρειες για το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα ανακοινωθούν τις προσεχείς ημέρες.

Αφιέρωμα στο Δρόμο για το Διαγωνισμό και το Στέλιο Ξεφλούδα

2010-06-16T11:08:00.003+03:00

Στέλιος Ξεφλούδας: Ένας μεγάλος άγνωστος

…Κάθε δημιούργημα που βγαίνει από τα χέρια ενός μυθιστοριογράφου έχει κάτι το αυθαίρετο, είναι πιο κοντά στη δική του πραγματικότητα από κάθε άλλη πραγματικότητα. Δεν μπορεί να δημιουργήσει κι’ αν ακόμα έχει τη μεγαλύτερη πείρα ζωής ένα πρόσωπο που να μην έχει τίποτα από τον εαυτό του…
Στ. Ξεφλούδας, 1955.

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε, που μια παρέα από το χωριό καταγωγής μου, τα Καστέλλια, αποφάσισε να ασχοληθεί πιο ενεργά με τα κοινά και να στηρίξει τη δράση του Συλλόγου του χωριού, που –εκτός των άλλων– εκδίδει και την εφημερίδα Καστελλιώτικα Νέα ανελλιπώς από το 1963.
Από τις προτεραιότητες ήταν η ανάδειξη της ιστορίας και του πολιτισμού της περιοχής μας, που δυστυχώς ζει κάτω από τη σκιά των μεταλλευτικών εταιριών. Τα πλούσια κοιτάσματα βωξίτη και η ληστρική τους εκμετάλλευση, έχουν οδηγήσει τη Φωκίδα σε μαρασμό, ενώ στα απάτητα βουνά της η οικολογική καταστροφή είναι τεράστια…
Όμως ας μη ξεφύγω από το θέμα…
Γνωρίζαμε λοιπόν, πως από το χωριό μας κατάγεται ο Στέλιος Ξεφλούδας. Αν και υπήρξε εκ των ιδρυτών της περίφημης Σχολής της Θεσσαλονίκης, ελάχιστοι είναι αυτοί που σήμερα τον γνωρίζουν.
Το πλούσιο συγγραφικό του έργο είναι μάλλον δυσεύρετο… Αν παρατηρήσετε προσεκτικά την περίφημη φωτογραφία της «Γενιάς του 30», θα διαπιστώσετε ότι είναι μάλλον ο μοναδικός που δεν θα αναγνωρίσετε!
Θελήσαμε, λοιπόν, να κάνουμε μια προσπάθεια, όχι μόνο για να τον επανασυστήσουμε στο αναγνωστικό κοινό, αλλά και να δώσουμε ένα είδος «συνέχειας» στο δρόμο, που ο ίδιος είχε ανοίξει ήδη από τη δεκαετία του ’30:
Ο Στέλιος Ξεφλούδας υπήρξε ο εισηγητής του «εσωτερικού μονολόγου» στην ελληνική λογοτεχνία. Ένας πρωτοπόρος!
«...Η αναζήτηση του άλλου, του νέου βασανίζει αιώνια τον αληθινό δημιουργό. Δεν υπάρχουν όρια γι’ αυτόν. Άλλωστε χαρακτηριστικό των μεγάλων συγγραφέων είναι η απομάκρυνση από τους καθιερωμένους τύπους και η δημιουργία των έργων που ονομάζουμε πρότυπα….», γράφει ο ίδιος στο περίφημο δοκίμιό του για το μυθιστόρημα *.
Έτσι, λοιπόν, αποφασίσαμε την προκήρυξη του Α’ διαγωνισμού διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας.
Ο διαγωνισμός, απευθυνόταν σε όσους γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας. Ως θέμα του Ά Διαγωνισμού επιλέχθηκε Η επιστροφή στο χωριό, ενώ καθορίστηκε ότι η ανάπτυξη του θα πρέπει να έχει τη μορφή «εσωτερικού μονολόγου».
Όπως αναφέρεται και στην προκήρυξη, τα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική ανθολογία. Η προθεσμία υποβολής έληξε στις 31 Μαρτίου του 2010, με συμμετοχή που ξεπέρασε και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις: Στο διαγωνισμό μετέχουν 94 διηγήματα! Τα βραβεία θα δοθούν τον Οκτώβριο του 2010 σε ειδική εκδήλωση...

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στην ιστοσελίδα του Δρόμου

Το Σάββατο στο Δρόμο αφιέρωμα στο Στέλιο Ξεφλούδα

2010-06-10T14:20:00.003+03:00

Μη χάσετε το Σάββατο (12/6) το Δρόμο και το αφιέρωμα στο Στέλιο Ξεφλούδα με αφορμή των Α Διαγωνισμό Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας" του Προοδευτικού Συλλόγου Τα Καστέλλια!

Ο Στέλιος Ξεφλούδας στην περίφημη φωτογραφία της Γενιάς του 30 (όρθιος, δεύτερος από δεξιά -όπως κοιτάζουμε τη φωτογραφία)

Συμμετοχές Πρώτου Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας

2010-04-23T14:51:00.001+03:00

Ο κατάλογος με τα ψευδώνυμα των συμμετεχόντων στον Πρώτο Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας», σύμφωνα με την χρονολογική σειρά που λάβαμε τα διηγήματα, έχει ως εξής:

01. Νοσταλγός 02. Logos
03. Έσπερος 04. Ονειρεμένο φως
05. Μελίτα 06. Ακτικός
07. Τέρψη Ορεξίου 08. Λύχνος Καιόμενος
09. Σερβίδα 10. Πάνος Κάπα
11. Μικαέλα Αλεξέλη 12. Λένκα
13. Ντέμης Μαρτίνης 14. Καλλιρόη
15. Ο Σκεπτικιστής 16. Απόστολος Στράτου
17. Γιώργος Αρόδος 18.Αλέξανδρος Αργυρίου
19. Οδυσσέας 20. Ησίοδος ο νεώτερος
21. Ανάσα 22. Σερίνα
23. Ουδέτερη Μάσκα 24. Ωκύαλος
25. Αλέξανδρος 26. Νότιος Άνεμος
27. Βίκτωρας Παρίσης 28. Dima Koldun
29. Άκης 30. Γρίβας Στεφάνου
31. Έρση 32. Φατσουλίνι
33. Νεφέλη 34. Αστραία
35. Alter ego 36. Mr. Christopher
37. Carino 38. Πελέας
39. Ιάμβη Κανικλή 40. Τόμας Μοροζινός
41. SS 42. Θάνος Μελάς
43. Κωνσταντίνος Αιγιαλίτης 44. Ανδρέας Αλεξάνδρου
45. Μεγάλη Άρκτος 46. Ερωφίλη
47. Ευρυτανία 48. Κ2157
49.Σωκράτης Κέρκης 50. Νίκος Άρατος
51. Μαξ Φέρμιν 52. Ορόρα Λεόν
53. Vasilis 67 54. Ραφαέλα
55. Δούκισσα 56. Ικιμίρας 2010
57. Χριστίνα Παπαναστασίου 58. D.T.
59. Σοφία Ζησιμοπούλου 60. Κασσάνδρα Αλογοσκούφι
61. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου 62. Ντίνος Πάλης
63. Μανώλης Μεσσαρίτης 64. Κώστας Σώραμον
65. Lost Byte 66. Φανή Περατάτου
67. Μπλε 68. Αλία Αλισάχνη
69. Λαπιέρ 70. Γιάννης Πολιτόπουλος
71. Γιώργος Δούμας 72. Λευτέρης Ουρανός
73. Κάλανος 74. Igor Lament
75. Χειμωνανθός 76. Αντώνης Παρασκευόπουλος
77. Ειρήνη της Μοναξιάς 78. Ζωή Αθανάτου
79. Ariel 80. Αναζήτηση
81. Χλωμή Συμφωνία 82. Άθωρ
83. Ερανιστής 84. Ερωδιός
85. Ο Πληβείος 86. Έλλη Κώτσου
87. Απόπειρες συγγραφής από μια άγουρη πένα
88. Ελένη Νάκου 89. Carpe Diem
90. ΑθηνάV 91. Λήδα Γράδα
92. Έλενα Υζάφη 93. Φιλοπαίγμων
94. Κριθηΐς

Τα νέα του Διαγωνισμού Διηγήματος

2010-04-22T10:08:00.002+03:00

Ο Προοδευτικός Σύλλογος "Τα Καστέλλια" προκήρυξε στην αρχή της χρονιάς τον Α διαγωνισμό διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας".
Ο διαγωνισμός, απευθυνόταν σε όσους γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι είχαν τη δυνατότητα συμμετοχής με ένα μόνο διήγημα το οποίο έπρεπε να μην έχει δημοσιευθεί. Ως θέμα του Α Διαγωνισμού επιλέχθηκε «Η επιστροφή στο χωριό»
Όπως αναφέρεται και στην προκήρυξη τα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία.
Η προθεσμία υποβολής έληξε στις 31 Μαρτίου του 2010, με συμμετοχή που ξεπέρασε και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις: Στο διαγωνισμό μετέχουν 94 διηγήματα!

Όπως είχε αποφασιστεί, στους πρώτους 16 διακριθέντες θα απονεμηθεί ειδικό αναμνηστικό τιμητικής διάκρισης και 1 CD με το αρχείο της εφημερίδας «Καστελλιώτικα Νέα».
Επίσης:
Στον 1ο διακριθέντα θα απονεμηθεί και laptop
Στον 2ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στον 3ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στους επόμενους 3 διακριθέντες ειδικός έπαινος.

Και όσον αφορά στους 10 πρώτους διακριθέντες, τα διηγήματά τους θα συμπεριληφθούν στην Ανθολογία η οποία θα εκδοθεί. Των υπολοίπων 6 θα δημοσιευθούν στην εφημερίδα «Καστελλιώτικα Νέα».

Αποφασίστηκε τελικά η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση να γίνουν σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, τον Οκτώβριο του 2010 στην Αθήνα. Αυτό γίνεται λόγω της μεγάλης συμμετοχής από όλη την Ελλάδα, ώστε να δοθεί πιο εύκολα η δυνατότητα σε όσους θα θελήσουν να βρεθούν κοντά μας. Σύντομα θα δημοσιεύσουμε και τα ψευδώνυμα των συμμετεχόντων, ώστε να διαπιστώσουν ότι πράγματι λάβαμε το διήγημά τους.

Έληξε η προθεσμία υποβολής κειμένων στον Α Διαγωνισμό Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας

2010-04-06T19:14:00.002+03:00

Όπως είχαμε προαναγγείλει, έληξε στις 31 Μαρτίου η προθεσμία υποβολής κειμένων. Η συμμετοχή ήταν μεγάλη και ενθαρρυντική. Τώρα αρχίζει το δύσκολο έργο της επιτροπής... Υπάρχουν πολλά καλά κείμενα και προβλέπεται... θρίλερ! Όταν υπάρχουν νεώτερα θα σας τα ανακοινώσουμε!

Τρεις εβδομάδες προθεσμία!

2010-03-10T14:41:00.002+02:00

Προσοχή!!! Υπενθυμίζουμε ότι η προθεσμία για συμμετοχή στον Α διαγωνισμό διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας" λήγει στις 31 Μαρτίου.

Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3000 λέξεις.
Ως θέμα του Αʼ Διαγωνισμού επιλέγεται η «Επιστροφή στο χωριό»
Η ανάπτυξη του θέματος θα πρέπει να έχει τη μορφή «εσωτερικού μονολόγου»

Τα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα.

Σε κάθε διακριθέντα θα απονεμηθεί και ειδικό αναμνηστικό τιμητικής διάκρισης και 1 CD με το αρχείο της εφημερίδας «Καστελλιώτικα Νέα».
Επίσης:
Στον 1ο διακριθέντα θα απονεμηθεί και laptop
Στον 2ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στον 3ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στους επόμενους 3 διακριθέντες ειδικός έπαινος.

Και όσον αφορά στους 10 πρώτους διακριθέντες, τα διηγήματά τους θα συμπεριληφθούν στην Ανθολογία η οποία θα εκδοθεί. Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη «Για τον Αʼ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό». Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 31η Μαρτίου του 2010, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απʼ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα – επώνυμο - πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και e-mail. Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, τον Αύγουστο του 2010 στα Καστέλλια.Υπενθυμίζουμε ότι μπορείτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας μέχρι τέλος Μαρτίου
στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου "Τα Καστέλλια" (Σίνα & Δαφνομήλη 1Α- Αθήνα 10680)

Η Κριτική Επιτροπή απαρτίζεται από:
-Την εκπαιδευτικό και ποιήτρια Γιώτα Διέννη
-Τον Καθηγητή και συγγραφέα Νικόλαο Μοσχολιό
-Τη δημοσιογράφο Χριστιάνα Σταματέλου
-Το δημοσιογράφο και συγγραφέα Κώστα Στοφόρο
-Το δικηγόρο και συγγραφέα Δημήτρη Χαλατσά.

Ο Στέλιος Ξεφλούδας και η λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης

2010-02-12T10:15:00.002+02:00

Απόσπασμα από άρθρο του Γιάννη Καρατζόγλου. Διαβάστε το όλο εδώ

"...Συνηθίζεται δίκαια να θεωρείται πρώτη σελίδα στη λογοτεχνική ιστορία της απελευθερωμένης από τους Έλληνες στις 26.10.1912 πόλης, το περιοδικό "Μακεδόνικα Γράμματα" του Ροδόλφου Χατζηαθανασίου, που από το 1924 συνέχισαν επιτυχέστερα ο Γιώργος Βαφόπουλος με τον Κώστα Κόκκινο, Το περιοδικό αυτό λοιπόν, σημείωσε την πρώτη λογοτεχνική δραστηριότητα στη Θεσσαλονίκη του Γιώργου Βαφόπουλου. Ο Γ. Βαφόπουλος, γεννημένος το 1903 στη Γευγελή ήρθε πρόσφυγας στη Θεσσαλονίκη το 1916 και από τότε κατοικεί μόνιμα σ' αυτήν. Αφού δημοσίευσε το 1928 ορισμένα ποιήματα του στη "Νέα Εστία" του Ξενόπουλου, τύπωσε το 1931 την ποιητική συλλογή "Τα ρόδα της Μυρτάλης" που είναι για πολλούς η απαρχή της σύγχρονης ποίησης στη Θεσσαλονίκη, κάτι αντίστοιχο με τη "Στροφή" του Γ. Σεφέρη, που συμπτωματικά τυπώθηκε τον ίδιο χρόνο. Η "Μυρτάλη" αποτελούνταν από λιγόστιχα κυρίως, και στη μεγάλη τους πλειοψηφία ομοιοκατάληκτα ποιήματα (όπως εξάλλου και η "Στροφή") ερωτικά κατά δάση, μ' εκείνο τον τρυφερό αισθητικό ερωτισμό που γεννάει η εφηβεία, και όπως γράφει ο ίδιος ο ποιητής "είχαν τον αέρα του "καινούριου" που τον διαπότιζε κάποιο άρωμα από το μπουντουάρ του γαλλικού συμβολισμού κι από την τουαλέτα της καβαφικής ποίησης".
Την προηγούμενη χρονιά, το 1930, είχαν κυκλοφορήσει "Τα τετράδια του Παύλου Φωτεινού", το γνωστό μυθιστόρημα του Στέλιου Ξεφλούδα, που αποτελεί το αντίστοιχο των "Ρόδων της Μυρτάλης" για την πεζογραφία της Θεσσαλονίκης. Το 1931 ο Πέτρος Σπανδωνίδης τυπώνει τη μελέτη "Η διδασκαλία των νέων ελληνικών" και τον επόμενο χρόνο, η Ανθούλα Σταθοπούλου, που σε λίγο καιρό θα γινόταν κυρία Βαφόπουλου και για την οποία γράφτηκαν πολλά απ' τα ποιήματα της "Μυρτάλης" θα εκδώσει τη συλλογή "Νύχτες αγρύπνιας". Το 1932 ακόμα είναι η χρονιά της έκδοσης του πρώτου πολύ σημαντικού περιοδικού της Θεσσαλονίκης, που είχε τίτλο "Μακεδόνικες ημέρες". Το περιοδικό αυτό που κράτησε η έκδοση του μέχρι το 1934, βγήκε απ' τη συντροφιά των "Μακεδόνικων Ημερών", δηλ. τους Πέτρο Σπανδωνίδη, Βασ. Τατάκη, Στ. Ξεφλούδα, Γιώργο Δέλιο, Γιώργο Θέμελη και Αλκιβιάδη Γιαννόπουλο, που καθένας τους μάλιστα υπήρξε διευθυντής του περιοδικού για έναν χρόνο. Στα χρόνια αυτά, όλοι οι παραπάνω θα δώσουν το σημαντικό λογοτεχνικό τους στίγμα - εκτός του Γιώργου Θέμελη που, όπως γράφει ο Βαφόπουλος "πάλευε τότε ακόμα με το δαίμονα της τέλειας μορφής κι αγωνιζόταν να σπάσει τα παλαμικά του βράχια"..."

Πάρτυ!!!

2010-02-09T14:59:00.003+02:00

Το νέο πάρτυ των Καστελλιωτών, έρχεται!
Πέμπτη, 18 Μαρτίου, ώρα 9μμ στο μπαρ Tesera, Κολοκοτρώνη 25 (Στοά Πραξιτέλους), πίσω από την Παλιά Βουλή –άγαλμα Κολοκοτρώνη.
Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια»
Αν ακόμη δεν έχετε εμπνευστεί το διήγημα σας, το πάρτυ είναι η τελευταία ευκαιρία σας. Μην ξεχνάτε ότι η προθεσμία για τον Διαγωνισμό Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας" λήγει στις 31 Μαρτίου!

Υψήλης ποιότητας οι συμμετοχές στο διαγωνισμό!

2010-01-22T21:06:00.002+02:00

Οι πρώτες συμμετοχές που ήρθαν για το διαγωνισμό διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας" μας δείχνουν ότι η επιτροπή θα έχει πολύ δύσκολο έργο! Κάθε κείμενο έχει το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον...

Υπενθυμίζουμε ότι μπορείτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας μέχρι τέλος Μαρτίου
στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου "Τα Καστέλλια" (Σίνα & Δαφνομήλη 1Α- Αθήνα 10680)

Η κριτική επιτροπή του Α Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλλιος Ξεφλούδας

2009-11-23T08:53:00.003+02:00

Ανακοινώθηκαν τα ονόματα των μελών της Κριτικής Επιτροπής που απαρτίζεται από:
-Την εκπαιδευτικό και ποιήτρια Γιώτα Διέννη
-Τον Καθηγητή και συγγραφέα Νικόλαο Μοσχολιό
-Τη δημοσιογράφο Χριστιάνα Σταματέλου
-Το δημοσιογράφο και συγγραφέα Κώστα Στοφόρο
-Το δικηγόρο και συγγραφέα Δημήτρη Χαλατσά.

Ήδη οι πρώτες συμμετοχές άρχισαν να έρχονται στα γραφεία του Προοδευτικού Συλλόγου "Τα Καστέλλια" (Σίνα & Δαφνομήλη 1Α- Αθήνα 10680)

Α Διαγωνισμός Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας": Που θα σταλούν τα κείμενα/ Στοιχεία για τον Καστελλιώτη λογοτέχνη

2009-10-09T11:04:00.007+03:00

Όπως ανακοινώθηκε από τον Προοδευτικό σύλλογο "Τα Καστέλλια" τα κείμενα για τον Α Διαγωνισμό Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας" θα πρέπει να αποσταλούν μέχρι τις 31 Μαρτίου 2010 στη διεύθυνση:
Σίνα & Δαφνομήλη 1, Αθήνα 10680
Με την ένδειξη:
Προς Προοδευτικό Σύλλογο "Τα Καστέλλια" για τον Διαγωνισμό Διηγήματος.

Υπενθυμίζω τους όρους του διαγωνισμού:
O Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» προκηρύσσει τον Α’ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας».
Στόχοι του διαγωνισμού είναι:
-Να προβληθεί το έργο του Καστελλιώτη δημιουργού που θεωρείται ο εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου στην Ελληνική λογοτεχνία
-Να δοθεί η δυνατότητα ανάδειξης νέων συγγραφέων μέσα από το διήγημα και το γραπτό λόγο.
Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3000 λέξεις.
Ως θέμα του Αʼ Διαγωνισμού επιλέγεται η «Επιστροφή στο χωριό»
Η ανάπτυξη του θέματος θα πρέπει να έχει τη μορφή «εσωτερικού μονολόγου»

Τα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα.

Σε κάθε διακριθέντα θα απονεμηθεί και ειδικό αναμνηστικό τιμητικής διάκρισης και 1 CD με το αρχείο της εφημερίδας «Καστελλιώτικα Νέα».
Επίσης:
Στον 1ο διακριθέντα θα απονεμηθεί και laptop
Στον 2ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στον 3ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στους επόμενους 3 διακριθέντες ειδικός έπαινος.

Και όσον αφορά στους 10 πρώτους διακριθέντες (Σ.Σ. προσοχή υπάρχει αλλαγή από την αρχική δημοείευση όπου αναφερόταν ότι θα συμπεριληφθούν στην έκδοση τα πρώτα 16 διηγήματα), τα διηγήματά τους θα συμπεριληφθούν στην Ανθολογία η οποία θα εκδοθεί. Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη «Για τον Αʼ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό». Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 31η Μαρτίου του 2010, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απʼ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα – επώνυμο - πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και e-mail. Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, τον Αύγουστο του 2010 στα Καστέλλια.

Μερικά στοιχεία για τον Στέλιο Ξεφλούδα
H περίφημη φωτογραφία της γενιάς του ’30. H «ιστορική φωτογράφιση» έλαβε χώρα στο σπίτι του Γιώργου Θεοτοκά. Oρθιοι: Θανάσης Πετσάλης, Hλίας Bενέζης, Oδυσσέας Eλύτης, Γιώργος Σεφέρης, aντρέας Kαραντώνης, Στέλιος Ξεφλούδας και Γιώργος Θεοτοκάς. Kαθισμένοι: aγγελος Tερζάκης, K. Θ. Δημαράς, Γιώργος Kατσίμπαλης, Kοσμάς Πολίτης και aνδρέας Eμπειρίκος. H φωτογραφία πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Tα Nέα» (3 aπριλίου 1963) και έκτοτε έχει αναδημοσιευθεί πολλές φορές.

Η συντροφιά των "Μακεδονικών Ημερών" το 1938. Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά. Όρθιοι: Τάκης Βαρβιτριώτης, Γ. Θέμελεης, Στρ. Δούκας, Ν. Γ. Πεντζίκης, Στ. Ξεφλούδας, Αντ. Λεβής. Καθισμένοι: Γ. Θ. Βαφόπουλος, Βασ. Τατάκης, Π. Σπανδωνίδης, Αλκ. Γιαννόπουλος, Γ. Δέλιος. Από το Αρχείο του ποιητή.

Βιο-γραφικά από το ΕΚΕΒΙ (λανθασμένα αναπαράγεται η πληροφορία ότι γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1901/2- στην πραγματικότητα γεννήθηκε στα Καστέλλια το 1899)

ΣΤΕΛΙΟΣ ΞΕΦΛΟΥΔΑΣ (1901 [1902] -1984)

Ο Στέλιος Ξεφλούδας γεννήθηκε στην Άμφισσα, πέρασε τα γυμνασιακά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και γράφτηκε στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (1928) και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου δίδαξε στο Ιταλικό Γυμνάσιο και το 1941 μετατέθηκε στο Υπουργείο Παιδείας. Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού Μακεδονικές Ημέρες και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα. Θεωρείται ως ο εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου στη νεοελληνική πεζογραφία. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Στέλιου Ξεφλούδα βλ. Μπερλής Άρης, «Στέλιος Ξεφλούδας», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Στ΄, σ.268-315. Αθήνα, Σοκόλης, 1993, και Σταμέλος Δημήτρης, «Ξεφλούδας Στέλιος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

• Άγρας Τέλλος, «Μια ματιά στη λογοτεχνική Θεσσαλονίκη - Πρόσωπα και κείμενα», Ελληνικά Φύλλα5, 7/1935σ.144κ.εξ.
• Βαρίκας Βάσος, «Μαρτυρία για το σήμερα. Στέλιου Ξεφλούδα: Δον Κιχώτης», Συγγραφείς και κείμεναΑ΄ (1961-1965), σ.134-136. Αθήνα, Ερμής, 1975 (πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Το Βήμα, 10/2/1963).
• Δέλφης Φοίβος, Στέλιος Ξεφλούδας· Ο συγγραφέας κ’ ο στοχαστής. Αθήνα, Το ελληνικό βιβλίο, 1978.
• Καζαντζής Τόλης, Η πεζογραφία της Θεσσαλονίκης 1912-1983, σ.175-182. Θεσσαλονίκη, Βάνιας, 1991.
• Κόρφης Τάσος, «Δυο μικρά κείμενα για το Στέλιο Ξεφλούδα και τον Ασημάκη Πανσέληνο», Πόρφυρας33 (Κέρκυρα), 2/1986, σ.153-155.
• Κόρφης Τάσος, «Ο άνθρωπος και ο πόλεμος χωρίς μύθο», Τομές36, 5/1978, σ.51-52 (τώρα και στον τόμο Ματιές στη λογοτεχνία του μεσοπολέμου· Δοκίμια, σ.179-181. Αθήνα, Πρόσπερος, 1991).
• Μπακόλας Νίκος, «Πεζογράφοι της Θεσσαλονίκης», Διαβάζω128, 9/10/1985, σ.30-35.
• Μπερλής Άρης, «Στέλιος Ξεφλούδας», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Στ΄, σ.268-315. Αθήνα, Σοκόλης, 1993.
• Νικολαρεΐζης Δ., «Το μυθιστόρημα των νέων και η παράδοση του εσωτερισμού», Νεοελληνικά Γράμματα7, 14/5/1938 (και στο Νικολαρεΐζης Δ., Δοκίμια Κριτικής, σ.183-208. Αθήνα, Φέξης, 1962).
• Παναγιωτόπουλος Ι.Μ., «Στέλιος Ξεφλούδας», Τα πρόσωπα και τα κείμεναΒ΄ · Ανήσυχα χρόνια, σ.212-217. Αθήνα, Οι εκδόσεις των φίλων, 1980 (β΄ έκδοση).
• Παπαστάμος Γιώργος, Στέλιος Ξεφλούδας · Η εσωτερική περιπέτεια του ανθρώπου και η συνομιλία του με τον εαυτό του. Αθήνα, 1979.
• Σαμουήλ Αλεξάνδρα, «Σεφέρης, Ξεφλούδας, Θεοτοκάς», Ο βυθός στον καθρέφτη· Ο Andre Gide και η ημερολογιακή μυθοπλασία στην Ελλάδα, σ.240-284. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1998.
• Σαχίνης Απόστολος, «Στέλιου Ξεφλούδα: Κύκλος – 1944», Η πεζογραφία της κατοχής, σ.129-134. Αθήνα, Ίκαρος, 1948.
• Σαχίνης Απόστολος, Αναζητήσεις της μεσοπολεμικής λογοτεχνίας, σ.133-135. Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινίδη, 1978.
• Σαχίνης Απόστολος, Μεσοπολεμικοί και μεταπολεμικοί πεζογράφοι, σ.81-87. Αθήνα, Εστία, 1984 (β΄ έκδοση).
• Σταμέλος Δημήτρης, «Ξεφλούδας Στέλιος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
• Στεργιόπουλος Κώστας, «Η πεζογραφία του Στέλιου Ξεφλούδα και ο εσωτερικός μονόλογος», Εποχές43, σ.427κ.εξ.
• Χάρης Πέτρος, Σαράντα χρόνια κριτικής πεζού λόγουΑ΄, σ.64-65, 97-99, 135-136, 197-198. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981.
• Χάρης Πέτρος, Σαράντα χρόνια κριτικής πεζού λόγουΒ΄, σ.344-347. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981.
• Χατζίνης Γιάννης, «Στέλιος Ξεφλούδας: Άνθρωποι του μύθου, τετράδια από τον πόλεμο της Αλβανίας», Νέα Εστία41, ετ.ΚΑ΄, 15/1/1947, αρ.469, σ.124-125.
• Χατζίνης Γιάννης, «Στέλιου Ξεφλούδα: Εσύ, ο κύριος Χ. κ’ ένας μικρός πρίγκηπας», Νέα Εστία69, ετ.ΛΕ΄, 1η/3/1961, αρ.808, σ.343-344.
• Χατζίνης Γιάννης, «Στέλιου Ξεφλούδα: Ο δικτάτορας», Νέα Εστία77, ετ.ΛΘ΄, 15/4/1965, αρ.907, σ.559.
• Vitti Mario, Η γενιά του Τριάντα · Ιδεολογία και μορφή, σ.272-282. Αθήνα, Ερμής, 1984.

Εργογραφία
πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)
Ι.Πεζογραφία
• Τα τετράδια του Πάυλου Φωτεινού. Θεσσαλονίκη, τυπ. Ανατολή, 1930.
• Εσωτερική συμφωνία. Θεσσαλονίκη, 1932.
• Εύα. Θεσσαλονίκη, 1934.
• Στο φως του λευκού αγγέλου. Αθήνα, Κασταλία, 1936.
• Κύκλος. Αθήνα, Αετός, 1944.
• Άνθρωποι του μύθου· Τετράδια από τον πόλεμο της Αλβανίας· Σχέδια Α.Αστεριάδη. Αθήνα, Μ.Σαλίβερος, 1946.
• Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη. Αθήνα, Δίφρος, 1957.
• Εσύ, ο κύριος Χ κι ένας μικρός πρίγκηπας · Μυθιστόρημα. Αθήνα, 1960.
• Δον Κιχώτης. Αθήνα, Φέξης, 1962.
• Ο δικτάτορας · Μυθιστόρημα. Αθήνα, Οι εκδόσεις των φίλων, 1964.
• Οδυσσέας. Αθήνα, Οδυσσέας, 1974.
• Ο Δον Κιχώτης στον παράδεισο·Μυθιστόρημα. Αθήνα, Δίφρος, 1975.
• Ο άνθρωπος και ο πόλεμος χωρίς μύθο. Αθήνα, δίφρος, 1977.
• Μέρες μέσα στο σκοτάδι (Σημειώσεις του Πέτρου Καλόφωνου). Αθήνα, Φιλιππότης, 1981.
• Εσωτερική βιογραφία. Αθήνα, Φιλιππότης, 1983.
ΙΙ.Μελέτες
• Το σύγχρονο μυθιστόρημα· Δοκίμιο. Αθήνα, Ίκαρος, 1955.
• Le Roman Neohellenique. 1953.

Χειρόγραφο του Στέλιου Ξεφλούδα

Α Διαγωνισμός Διηγήματος "Στέλιος Ξεφλούδας"

2009-09-23T15:38:00.004+03:00

O Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» προκηρύσσει τον Α’ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας».
Στόχοι του διαγωνισμού είναι:
-Να προβληθεί το έργο του Καστελλιώτη δημιουργούς που θεωρείται ο εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου στην Ελληνική λογοτεχνία
-Να δοθεί η δυνατότητα ανάδειξης νέων συγγραφέων μέσα από το διήγημα και το γραπτό λόγο.

Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3000 λέξεις.
Ως θέμα του Α’ Διαγωνισμού επιλέγεται η «Επιστροφή στο χωριό»
Η ανάπτυξη του θέματος θα πρέπει να έχει τη μορφή «εσωτερικού μονολόγου»

Τα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα.

Σε κάθε διακριθέντα θα απονεμηθεί και ειδικό αναμνηστικό τιμητικής διάκρισης και 1 CD με το αρχείο της εφημερίδας «Καστελλιώτικα Νέα».
Επίσης:
Στον 1ο διακριθέντα θα απονεμηθεί και laptop
Στον 2ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στον 3ο διακριθέντα θα απονεμηθεί σειρά βιβλίων
Στους επόμενους 3 διακριθέντες ειδικός έπαινος.

Και όσον αφορά στους 16 πρώτους διακριθέντες, τα διηγήματά τους θα συμπεριληφθούν στην Ανθολογία η οποία θα εκδοθεί. Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη «Για τον Α’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό». Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 31η Μαρτίου του 2010, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απ’ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα – επώνυμο - πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και e-mail. Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, τον Αύγουστο του 2010 στα Καστέλλια

Σε λίγες μέρες θα ανακοινωθούν τα ονόματα των μελών της κριτικής επιτροπής και η διεύθυνση αποστολής των κειμένων

Ένας καλοκαιρινός έρωτας

2009-05-29T11:03:00.010+03:00

Το πλοίο είχε καθυστέρηση. Τι το παράξενο θα μου πείτε… Να όμως που καμιά φορά τα προβλήματα της ελληνικής ναυσιπλοίας, ιδίως κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, μπορεί να οδηγήσουν σε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες καταστάσεις.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Βρίσκομαι στον Πειραιά, απολύτως εκνευρισμένος και αδημονών, πίνοντας τον άθλιο καφέ του οχηματαγωγού Ι…, που ταξίδευε τότε στα Δωδεκάνησα, και καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο.
Θα έπρεπε να έχουμε ξεκινήσει το μεσημέρι και ήταν ήδη απόγευμα. Και μάλιστα όχι απλώς ζεστό, αλλά καυτό. Οι επιβάτες ήταν σίγουρα υπεράριθμοι και με δυσκολία είχα βρει μια συμπαθητική γωνία, όπου είχα απλώσει και το σλίπινγκ μπαγκ μου. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στην ανάγνωση του βιβλίου μου, να βυθιστώ στην ιστορία και να ξεχάσω που βρισκόμουν.
Στην πραγματικότητα ο εκνευρισμός μου, παρά την καθυστέρηση, δεν ήταν απολύτως δικαιολογημένος. Μπροστά μου απλωνόταν ένας μήνας διακοπών, η αγαπημένη μου με περίμενε με ανοικτές τις αγκάλες και το νησί ήταν απολύτως της επιλογής μου.
Εκεί είχα περάσει μια μάλλον συναρπαστική στρατιωτική θητεία, είχα δημιουργήσει φιλίες που άντεξαν στο χρόνο και πριν από ένα χρόνο ακριβώς είχα αγοράσει ένα μικρό σπιτάκι κοντά στη θάλασσα. Ένα σπιτάκι που πάντοτε με γοήτευε. Ήταν κάτι σαν πραγματοποιημένο όνειρο…
Προς τι λοιπόν η κακοκεφιά; Δεν είχα βλέπετε ακόμη τότε διαβάσει βιβλία που μας αποτρέπουν από την ενασχόληση με μικροπράγματα, δεν είχα γνωρίσει αρκετούς ψυχολόγους και δεν είχα γράψει ακόμη άρθρα του στυλ "τα εννιά συστατικά της ευτυχίας" ή "το δικαίωμα στη βραδύτητα". Έτσι αφηνόμουν στα ανεξήγητα νεύρα μου και στην πικρή γεύση των τσιγάρων…
Που και που χαλάρωνα είναι η αλήθεια. Πότε ήταν το πρόσωπο της αγαπημένης μου που ερχόταν παρηγορητικά, τα τελευταία γλυκά της λόγια στο τηλέφωνο, ο τρόπος που είπε "μου λείπεις"… Πότε ο άσπρος ανεμόμυλος στη θάλασσα, στο τέλος της παραλίας που απλωνόταν μπροστά στο σπίτι… Πότε εικόνες από ανοιξιάτικους περιπάτους στο νησί με τις μαργαρίτες κίτρινο χαλί, να βυθίζονται σχεδόν στο γαλάζιο…
Εκείνες οι τρελές μας νύχτες… Όπως τότε που ξυπνήσαμε και βρισκόμασταν στις ξαπλώστρες της πιο πολυσύχναστης παραλίας και ο κόσμος γύρω ήδη έκανε το πρωινό του μπάνιο… Ή όταν ανάβαμε όλα τα κεριά και τα καντήλια στο μικρό ξωκλήσι στη σπηλιά, χωρίς ίχνος θρησκευτικού δέους… Κι όλα εκείνα τα φιλιά και τ' αγκαλιάσματα χωρίς αύριο και οι μισοτελειωμένες ιστορίες που πάντα θα αναρωτιόμαστε για την έκβαση που θα μπορούσαν να είχαν αν…
Ονειροπολούσα. Έτσι συχνά ξεφεύγω. Αλλά κι έτσι καταφέρνω να κοιμηθώ τα βράδια όταν ο ύπνος γίνεται ένας δύσκολος επισκέπτης. Με αυτόν τον τρόπο κύλησε κι ο χρόνος στο καράβι. Όταν κοίταξα και πάλι γύρω μου, τα κτίρια του Πειραιά είχαν αρχίσει να κουνιούνται. Κι αφού δεν βρισκόμουν στη ζώνη του λυκόφωτος, ήταν μάλλον σίγουρο σημάδι ότι το πλοίο είχε πλέον ξεκινήσει!

Το πλοίο φεύγει/ ο άντρας με τις χίλιες γυναίκες έρχεται!

Να ξεκαθαρίσω πως, όπως κι ο γνωστός Γαλάτης ήρωας, δεν είχα κανένα πρόβλημα με τους ξένους: Όμως αυτοί οι ξένοι δεν ήταν από εδώ! Όλες οι φυλές του Ισραήλ είχαν συγκεντρωθεί στο κατάστρωμα.
Επικεφαλής μάλλον μαυριδεροί και μυώδεις συμπατριώτες μας, που κατευθύνονταν πρωτίστως προς Ρόδο και δευτερευόντως προς Κω, με αποκλειστικό στόχο το ξελόγιασμα αλλοδαπών καλλονών του Βορρά. Έχοντας "στήσει αυτί" είχα παρακολουθήσει την συνομιλία δυο εξ αυτών, ενός ευτραφούς πλην ευσταλούς 35αρη και ενός νεαρού, που τολμώ να πω -αν και γενικώς δεν πιστεύω σε τέτοιου είδους αξιολογήσεις- πως ο δείκτης νοημοσύνης του δεν θα μπορούσε να μας κάνει υπερήφανους ως Έθνος. Πάντως γνώριζε πως η Ρόδος είναι νησί.
Ο ευτραφής απεδείχθη και ο πλέον έμπειρος ως προς τον ερωτικό χάρτη της πρωτεύουσας του νησιωτικού συμπλέγματος, αλλά και ως προς τις προτιμήσεις των σκανδιναβών γυναικών. Άλλωστε σύμφωνα με δηλώσεις του προς το νεώτερο που τον κοιτούσε με ανοικτό το στόμα, είχε "συνευρεθεί ερωτικώς" (δεν το είπε ακριβώς έτσι!) με αριθμό βορείων γυναικών, που άγγιζε τις δέκα εκατοντάδες.
Ομολογώ πως έμεινα κι εγώ με ανοικτό το στόμα. Αισθανόμουν δέος μπροστά στο απίστευτο ρεκόρ. Και κυρίως ένιωθα απολύτως μειονεκτικά. Συνέβαινε κάτι φοβερό. Καθώς παρατηρούσα τον "Έλληνα Επιβήτορα", αναζητώντας πάνω του ψεγάδια και ανακαλύπτοντας ουκ ολίγα, αντί να τον κοιτάξω αφ υψηλού, γινόμουν σιγά- σιγά ένα μυρμήγκι μπροστά του.
Όσο κι αν σκεφτόμουν πως σημασία δεν έχει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα των σχέσεων. Όσο κι αν έλεγα μέσα μου πως αν του έλεγα το όνομα Προυστ, θα πίστευε ότι τον βρίζω. Όσο κι αν τον κατηγορούσα -πάλι μέσα μου- πως μεταχειρίζεται τις γυναίκες σαν σκεύος ηδονής, πως αν τον έβλεπε η Σιμόν ντε Μποβουάρ θα ανατρίχιαζε (ή μήπως- θεέ μου- θα της άρεσε;). Για να μη σας κουράζω, όσα επιχειρήματα κι αν επιστράτευα, ο αριθμός "1000", αναβόσβηνε ως φωτεινή ταμπέλα μέσα στο τρικυμισμένο μου μυαλό. Μήπως ζήλευα;
Φαίνεται πως κοιτούσα τόσο έντονα προς το μέρος τους, που το παρατήρησαν κι αυτοί. Ο 35αρης, γύρισε και με κοίταξε με ένα καθόλου φιλικό βλέμμα, κι εγώ με τη σειρά μου, στράφηκα προς τη θάλασσα. Συνέχιζα όμως ν' ακούω…

"Μην ανησυχείς καθόλου", έλεγε στο νεαρό. "Θα συνευρεθείς σίγουρα ερωτικά στη Ρόδο"(όπως καταλαβαίνετε, δεν το είπε ακριβώς έτσι). Κι εγώ έκανα διαιρέσεις: Αν η ερωτική του ζωή άρχισε στα 15 και τώρα ήταν 35, τότε 1000 δια 20= 50 γυναίκες το χρόνο!
"Κάνουν σα λυσσασμένες", συνέχισε. "Δεν έχεις ακούσει για εκείνη τη Σουηδέζα που όταν της είπαν πως δεν θα φύγει το πλοίο από τον Πειραιά για τη Ρόδο, βούτηξε στη θάλασσα να παει κολυμπώντας;"
Οι παλιές καλές εποχές… Βλέπετε εκείνο τον καιρό το AIDS δεν είχε μπει ακόμη στην ημερήσια διάταξη της ζωής μας…
Τέλος πάντων. Τότε δεν μπορούσαν να μας απασχολούν τέτοιες σκέψεις, ούτε μπορούσαμε να φαντασθούμε τι θα γίνει. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας.
Δεν μπορούσα λοιπόν να φανταστώ το μακρινό μέλλον, αλλά ούτε τι μου επεφύλασσε η επόμενη στιγμή ή μάλλον οι επόμενες ώρες. Θα είχα την τύχη να δω εν δράσει τον "Έλληνα Επιβήτορα", αλλά να πάρω και εν μέρει την εκδίκηση μου. Ας μην προτρέχουμε όμως…

Το «θήραμα» στο δόκανο;

Το "θήραμα" φάνηκε στο κατάστρωμα. Μια γοητευτική βόρεια γύρω στα σαράντα, που κρατούσε από το χέρι ένα κοριτσάκι νηπιακής ηλικίας. Ήταν μόνες τους. Ο 35αρης οσμίστηκε τον αέρα σαν κυνηγόσκυλο και την κάρφωσε με ένα εύγλωττο βλέμμα, που εκείνη δεν κατάλαβε καθότι έψαχνε απεγνωσμένα να βρει μια γωνιά για να καθίσει και να ακουμπήσει το -προφανώς βαρύ- σακίδιο της.
Ιπποτικός και φιλόξενος ως γνήσιος εκπρόσωπος της φυλής μας, ο "φίλος" μας σηκώθηκε, αφού πρώτα κάτι ψιθύρισε στο νεαρό συνοδό του, την πλησίασε και της έδειξε με νοήματα το παγκάκι στο οποίο προηγουμένως είχε απλωθεί εμποδίζοντας την προσέγγιση άλλων επιβατών. Αυτή του χαμογέλασε με ευγνωμοσύνη και τον ακολούθησε.
Να λοιπόν που θα είχα την τύχη να δω εν δράσει τον Έλληνα εραστή και ίσως να διδαχθώ πολλά. Παρά το γεγονός, ότι κατ' αυτόν τον τρόπο η μόρφωση μου θα βάθαινε και οι ορίζοντες μου θα πλάταιναν, ομολογώ πως δεν ένιωθα και ιδιαιτέρως ευτυχής. Η όμορφη σαραντάρα -αν μου επιτρέπεται η ρατσιστικής χροιάς επισήμανση- θα ταίριαζε περισσότερο σε κάποιον σαν εμένα: Έμοιαζε βλέπετε κάπως διανοούμενη. Θα μπορούσαμε να είμαστε μια ευχάριστη παρέα, ίσως να φλερτάραμε και λιγάκι… Άλλωστε υπήρχε λίγος χώρος δίπλα μου κι αν δεν παρενέβαινε τόσο δυναμικά ο 35αρης, προφανώς θα καθόμασταν εμείς πλάι- πλάι.
Σύντομα ωστόσο κατανόησα πως το μάθημα ερωτικής προσέγγισης δεν απευθυνόταν σε μένα. Ο "άντρας με τις χίλιες γυναίκες" δεν σκόπευε να τις αυξήσει κατά μία με τη συγκεκριμένη βόρεια. Την προόριζε για τον άβγαλτο συνοδό του. Αν και τότε δεν είχε βγει ακόμη το σουξέ "μια σαραντάρα= δύο εικοσάρες", η αντρική μυθολογία ήθελε την γυναίκα αυτής της ηλικίας ως την καλύτερη δασκάλα περί τα ερωτικά. Αρκετές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως η "σαραντάρα και ο πρωτάρης" υπεράσπιζαν αποτελεσματικά αυτή την άποψη.
Επιπλέον η γυναίκα αυτή είχε μαζί της κι ένα παιδί, ενώ ο πατέρας απουσίαζε. Δεδομένης της συγκυρίας, θα μπορούσε κανείς ευλόγως να υποθέσει πως ήταν ένα είδος "ζωντοχήρας". Αν προσθέσουμε και το γεγονός πως -και λόγω της κοινωνικής πρόνοιας για τις ανύπαντρες μητέρες στις σκανδιναβικές χώρες- οι γυναίκες που μεγάλωναν τα παιδιά τους μόνες τους ήταν ευάριθμες, τότε ήταν σοβαρές οι πιθανότητες να είναι μόνη και άρα να ζητά τον φιλόξενο ώμο ενός πραγματικού άντρα για να ακουμπήσει. Και φυσικά η πείρα μιας χωρισμένης για έναν άβγαλτο νεαρό ήταν σημαντικότατο προσόν για τη σωστή εκπαίδευση του.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κάνοντας μια έρευνα γύρω από τις αντρικές φαντασιώσεις θα πρόσθετα κι έναν ακόμη λόγο: Όπως μου είπε ο ψυχολόγος με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί, μια γυναίκα που βρίσκεται περίπου στην ηλικία της μητέρας μας, μπαίνει στις φαντασιώσεις μας ως εκδήλωση του οιδιπόδειου συμπλέγματος. Επειδή η μαμά είναι ταμπού μεταθέτουμε σε ένα πρόσωπο που έχει κατά κάποιον τρόπο τα χαρακτηριστικά της τα ερωτικά μας ενδιαφέροντα…

Τέλος πάντων, σας ζάλισα! Καθώς διάφορες μαύρες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, έχασα προφανώς κάποιες φάσεις. Διότι όταν έστρεψα το βλέμμα μου για αν παρακολουθήσω τη συνέχεια, ο 35άρης έλειπε. Ο νεαρός, αμήχανος, καθόταν δίπλα στη γυναίκα που δεν έμοιαζε να του δίνει καμία σημασία και ασχολιόταν αποκλειστικά με το κοριτσάκι, που έπαιζε κρατώντας στα χέρια του έναν Μίκυ και μια Μίνι.

Η περιγραφή του αγώνα / αν η Εμμανουέλα ήταν άντρας!

Εκείνη τη στιγμή ήρθε και η έκπληξη. Ποιος νομίζετε ότι ήρθε να καθίσει δίπλα μου; Ακριβώς αυτός που φαντάζεστε! Ο Μιχάλης -όπως μου συστήθηκε- που αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στο νεαρό, ήρθε να τον παρακολουθήσει από τη στρατηγική μου θέση. Ήμασταν σαν παλιόφιλοι που παρακολουθούσαν ματς στην τηλεόραση. Μας έλειπαν μόνο οι πίτσες και οι μπύρες. Όσο για τον ρόλο του σπίκερ τον ανέλαβε ο Μιχάλης.
Πρώτα μου "έδωσε" τις συνθέσεις των δυο ομάδων. Από τη μια ο νεαρός Αργύρης, που κατέβαινε στο γήπεδο με μοναδικό εφόδιο τα είκοσι του χρόνια. Από την άλλη η Δανέζα Κάρεν με τη γοητεία, την πείρα της και ισχυρή άμυνα από το κοριτσάκι της.
Κατόπιν προχώρησε στην περιγραφή του αγώνα που φαινόταν αν οδηγείται σε τραγωδία για τα ελληνικά χρώματα… Περιγράφοντας μου έδινε στοιχεία για τον εαυτό του και τις ερωτικές επιτυχίες του, χωρίς να χάνει από τα μάτια του το νεαρό Αργύρη και ως έμπειρος σπορτ κάστερ, ως νέος Διακογιάννης, επεσήμαινε με οξυδέρκεια τις λανθασμένες ενέργειες του προστατευόμενού του.
Ο Μιχάλης εργαζόταν ως νοσηλευτής σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών, ήταν ανύπαντρος και κάθε καλοκαίρι μοίραζε την άδεια του μεταξύ Κω και Ρόδου, ανάλογα με τι του προέκυπτε. Με κοίταξε κουνώντας λυπημένα το κεφάλι του, όταν του είπα ότι πάω να συναντήσω την αγαπημένη μου, με την οποία μετρούσαμε ήδη αρκετά χρόνια δεσμού. Στα μάτια του ήμουνα ένας κατάδικος που εξέτιε την ποινή του, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζει! Ένιωθα πραγματικό σκουπίδι κάτω από το θριαμβευτικό βλέμμα του και τις ζουμερές αφηγήσεις του, που θα ζήλευαν ακόμη και οι σεναριογράφοι τολμηρών ερωτικών κινηματογραφικών έργων. Αν η Εμμανουέλλα ήταν άντρας, θα ήταν σίγουρα ο Μιχάλης.
Η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθηση μου βρίσκονταν στον πάτο. Προσπαθούσα κοκκινίζοντας να του μιλήσω για "βάθος σχέσεων", για "πραγματικό έρωτα" κι αυτός ανέτρεπε τα πάντα με μια ακόμη ιστορία για τη δίμετρη Μάϊρα, για τη Γεωργία από τα Τρίκαλα που ήταν ζευγάρι με μια Σενεγαλέζα και τις πήρε και τις δύο κατ' εξακολούθησιν, για τη Φρόσω που του εξασφάλισε δωρεάν διακοπές στο "Ρόδος Παλάς", για την Άνικα τη Νορβηγίδα που παράτησε για το χατίρι του σύξυλο τον άντρα της …

Το βασανιστήριό μου τελείωσε όταν αποφάσισε πως έπρεπε να πάρει την κατάσταση της Κάρεν στα χέρια του. "Ο μικρός δεν τραβάει", δήλωσε, και σηκώθηκε προκειμένου να επιστρέψει στη θέση του και να συνεχίσει τα ιδιαίτερα μαθήματα. Το μυαλό μου σκοτείνιαζε από την προοπτική της ερωτικής συνεύρεσης Μιχάλη - Κάρεν επί του οχηματαγωγού Ι… Μήπως θα ζητούσε και τη βοήθεια μου, να αναλάβω μπέιμπι σίτερ της κόρης όσο αυτός θα αποκάλυπτε τα μυστικά του ελληνικού ανδρισμού στη γοητευτική δανέζα μητέρα;
Προσπάθησα να τους αγνοήσω και να συγκεντρωθώ και πάλι στο βιβλίο μου, όμως κάθε τόσο έριχνα κλεφτές ματιές. Διάβαζα ξανά και ξανά την ίδια σελίδα σα να έγραφε κινέζικα ο συγγραφέας. Προφανώς έφταιγε ο τη θάλασσα. Οι δείκτες του ρολογιού ξαφνικά είχαν σκαλώσει…

Μην τα βάζεις με τσατισμένο διανοούμενο!

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Κι εγώ, σφόδρα ζηλόφθονος, είχα ξαφνικά τη φαεινή ιδέα, που την ονόμασα διαίσθηση: Κι αν ο Μιχάλης προκαλούσε απέχθεια στην Κάρεν; Κι αν γινόταν πιεστικός; Κι αν αυτή προσέτρεχε στην προστασία μου για να γλιτώσει;
Βλέπετε μου φάνηκε πως διέκρινα κάποιον εκνευρισμό στη στάση της. Και όχι μόνον αυτό. Θα ορκιζόμουνα πως μου έριχνε κλεφτές ματιές απελπισίας! Μήπως όμως μετέτρεπα την επιθυμία μου σε πραγματικότητα; Μήπως η διαίσθηση μου δεν ήταν τίποτε άλλο από μια φούσκα;
Τι είχα να αντιπαραθέσω εγώ απέναντι στις κατακτήσεις του Μιχάλη; Ούτε στιβαρά μπράτσα διέθετα, ούτε τριχωτό στήθος. Η μορφή μου απείχε παρασάγγες από αυτή του Λατίνου εραστή…
Απελπισμένος σαν τον Οδυσσέα στο κατάρτι, προσπαθούσα να μιλήσω στον εαυτό μου με τη φωνή της λογικής: Τι δουλειά είχα εγώ με τους έρωτες ενός "καμακιού" με μια ώριμη βορειοευρωπαία; Γιατί να ζηλεύω τις εφήμερες κι επιφανειακές σχέσεις ενός νοσηλευτή; Είχα μια καλή σχέση, ήμουνα ερωτευμένος, οι διακοπές των ονείρων μου μόλις ξεκινούσαν. Και στο κάτω- κάτω ποτέ δεν με συγκινούσαν οι ξανθές…
Το φως της λογικής, όπως γνωρίζετε, έχει την ιδιότητα να εξαφανίζει τα σκοτάδια του νου. Άρχισα να συνέρχομαι, να γίνομαι και πάλι ο εαυτός μου, όταν ακούστηκε από τα μεγάφωνα η φωνή της μοίρας:
"Πληροφορούμε όσους εκ των κυρίων επιβατών επιθυμούν να δειπνήσουν ότι η τραπεζαρία θα παραμείνει ανοικτή από τις 19:30 έως τις 21:30…"
Δεν πεινούσα καθόλου. Είχα άλλωστε φροντίσει να φτιάξω δυο- τρία σάντουιτς για το ταξίδι. Το φαγητό στο καράβι δεν ήταν καθόλου του γούστου μου. Όπως κατάλαβα δεν συνέβαινε το ίδιο με τον Μιχάλη και τον Αργύρη.
Μετά την αναγγελία ο νεαρός μαθητής ενεφανίσθη ενώπιον του δασκάλου και προφανώς τον παρακίνησε να μεταφερθούν στην τραπεζαρία. Κατόπιν και οι δυο μαζί προσπάθησαν να πείσουν την Κάρεν να τους ακολουθήσει. Απέτυχαν.
Στο ερώτημα περί του πλέον ισχυρού ενστίκτου, οι δυο ήρωες μας απάντησαν θετικά υπέρ αυτού της επιβίωσης έναντι εκείνου της αναπαραγωγής. Μεταφράζοντας τη ρήση ο έρωτας περνά από το στομάχι, θεώρησαν πως χορτάτοι θα βελτίωναν τις επιδόσεις τους και στον ερωτικό τομέα. Η πολύωρη πολιορκία θα απέδιδε τους καρπούς της.
Ο Μιχάλης ήρθε και σε μένα και με προσκάλεσε για καμιά μπύρα στην τραπεζαρία, αλλά αρνήθηκα ευγενικά. Υποκρινόμουνα φυσικά και λύσσαγα που αυτός έδειχνε απέναντι μου ένα είδος ανωτερότητας. Εγώ δεν θα είχα ούτε κατά διάνοια τη λεπτότητα να τον καλέσω για "καμιά μπύρα"… Αντιθέτως, στο υπολογιστικό, διανοούμενο κρανίο μου, ετοίμαζα σατανικά σχέδια για να καταστρέψω τα δικά του.

Ημερολόγιο καταστρώματος

Ο κόσμος αραίωσε αισθητά στο κατάστρωμα. Κάτι η τραπεζαρία, κάτι η δροσιά της νύχτας και η αναζήτηση κάποιας γωνιάς για ύπνο στο εσωτερικό του πλοίου, απομείναμε λίγοι οι πιστοί του θαλασσινού αέρα.
Τώρα ανάμεσα σε μένα και την Κάρεν, μεσολαβούσε το κενό. Σκεφτόμουνα πως θα την πλησίαζα, πως θα της μιλούσα, ώστε να την απομάκρυνα από τα δίκτυα του Μιχάλη, αλλά να περνούσα κι ένα ευχάριστο βράδυ με κουβεντούλα και φλερτ με μια γοητευτική γυναίκα. Ως εκεί έφθαναν τα σχέδια μου…
Το έφερνα από εδώ, το ζύγιζα από εκεί και η ώρα περνούσε, χωρίς να κάνω το παραμικρό. Δεν ήθελα να με θεωρήσει ένα ακόμη καμάκι. Δεν ήμουνα άλλωστε. Και τότε φάνηκε πως θα χάνονταν όλα. Την είδα να σηκώνεται, να φωνάζει κοντά της την κόρη της, να μαζεύει τα πράγματα της, να παίρνει το σακίδιο της και αν ετοιμάζεται να φύγει. Ήθελα να φωνάξω, αλλά τι να έλεγα; Είχα καταπιεί τη φωνή μου. Ετοιμαζόταν να περάσει δίπλα μου… Δεν μου είχαν μείνει παρά δευτερόλεπτα… Και πάλι δεν είπα τίποτα. Όμως…
…Όμως μου είπε αυτή! Με ρώτησε αν μπορεί αν καθίσει δίπλα μου!! Κι αν μπορεί να απλώσει το σλίπινγκ μπαγκ της μικρής μπροστά στο παγκάκι. Το πιστεύετε ότι και πάλι δεν μίλησα; Μόνο κατάφερα να κουνήσω καταφατικά το κεφάλι μου.
Ναι. Η Κάρεν καθόταν δίπλα μου. Μου συστήθηκε κι εγώ έκανα πως ακούω για πρώτη φορά το όνομα της. Το κοριτσάκι το έλεγαν Ντανιέλα. Απόρησα με το ιταλικής χροιάς όνομα κι αυτή μου εξήγησε πρόθυμα πως ο -πρώην- σύζυγος της ήταν Ιταλός.
Μετά το πρώτο κόμπιασμα η κουβέντα μας άρχισε να κυλάει αβίαστα και ύστερα από λίγο μου εξομολογήθηκε πως με είχε προσέξει, πως της φαινόμουνα άτομο εμπιστοσύνης και ήρθε κοντά μου για να γλιτώσει από τους φορτικούς συμπατριώτες μου. Δεν είχε καταφέρει να βρει καμπίνα στο πλοίο κι ένιωθε λίγο ανασφαλής που ταξίδευε μόνη με το παιδί. Κι αυτοί οι δυο τύποι δεν της άρεσαν καθόλου.
Πήγαινε στην Κω για να βρει τον φίλο της που την περίμενε εκεί με την παρέα και το σκάφος του. Θα ταξίδευαν στα Δωδεκάνησα κι είχαν σκοπό να τα εξερευνήσουν. Της μίλησα για τους Λειψούς, για τον Αρχάγγελο, για την Ψέριμο, για τον Κρυφό στη Λέρο, για την Τέλενδο…
Δεν είχα καταλάβει πως πέρασε η ώρα όταν ένιωσα ένα ενοχλητικό συναίσθημα. Κάποιος με κοιτούσε επίμονα. Γύρισα το βλέμμα μου και είδα τον Μιχάλη. Καυγάς προβλεπόταν. Είχα μπει βάναυσα στα χωράφια του. Όμως, ω της εκπλήξεως. Σήκωσε το κουτάκι με τη μπύρα υπό μορφήν προπόσεως και μου έκλεισε το μάτι!
Κάποια στιγμή αργότερα, όταν η Κάρεν με τη μικρή έλειψαν για λίγο, έσπευσε να μου δώσει κι από κοντά τις ευλογίες του. Κάτι είπε για "σιγανά ποταμάκια", και παραδέχθηκε την μεγάλη μαεστρία μου. Εγώ πάλι δεν θέλησα να τον διαψεύσω. Ο άντρας με τις χίλιες γυναίκες υποκλινόταν μπροστά μου. Ίσως αν ακολουθούσα την καριέρα του να είχα διαπρέψει! Δεν τον έβγαλα από την πλάνη του… Που να ήξερε κιόλας ότι δεν είχα κουνήσει ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι. Που να ήξερε ότι κανένα "καμάκι" δεν γινόταν εδώ.
Αποχώρησε διακριτικά όταν είδε την Κάρεν να επιστρέφει…
Λίγο αργότερα ο Αργύρης κι ο Μιχάλης έφυγαν από το κατάστρωμα, αναζητώντας αλλού την τύχη τους. Είχαν ήδη εντοπίσει κάτι Αγγλίδες που κατευθύνονταν μισομεθυσμένες προς τη "ντίσκο" του πλοίου.
Το κατάστρωμα βυθιζόταν στη σιωπή… Ακόμη κι η μικρή Ντανιέλα αποκοιμήθηκε…
Σηκωθήκαμε για λίγο και ακουμπισμένοι στα κάγκελα χαζεύαμε τη θάλασσα που την χρύσιζε ελαφρά μια λεπτή ημισέληνος. Οι κουβέντες έγιναν πιο προσωπικές… Της πρόσφερα τσιγάρο κι αυτή το πήρε, αν και μου είπε πως σπανίως κάπνιζε. Με τη σειρά της έφερε δυο πλαστικά ποτηράκια κι ένα μικρό μπουκάλι βότκα, να με κεράσει κάτι κι αυτή. Στη Δανία κανείς δεν προσφέρει έτσι ένα τσιγάρο…
Η βότκα άρχισε να παίζει τον ίδιο ρόλο που είχαν παίξει οι λωτοί για τους λωτοφάγους. Οι ποταπές μου σκέψεις για το Μιχάλη εξαφανίζονταν, συμπαρασύροντας όμως μαζί τους και όλα τα υπόλοιπα. Δεν υπήρχε πριν, δεν υπήρχε προορισμός. Υπήρχε μονάχα το τώρα. Αυτό το κατάστρωμα σκεπασμένο από τη νύχτα, το μικρό φεγγάρι, η ήρεμη θάλασσα και η Κάρεν που φυσούσε τον καπνό…
Την ακούμπησα τυχαία και με τίναξε στατικός ηλεκτρισμός. Γελάσαμε. Ήμουνα πλήρως γοητευμένος. Της έδωσα κι άλλο τσιγάρο για να δω στη λάμψη της φλόγας του αναπτήρα τα μάτια της, για αν τη δω να φυσάει και πάλι τον καπνό στη νύχτα.
Ο χρόνος που νωρίτερα έμοιαζε να έχει σταματήσει, τώρα κάλπαζε. Τα μεσάνυχτα είχαν περάσει προ πολλού. Σε μια- δυο ώρες θα πιάναμε το πρώτο λιμάνι. Από εκεί, σε μιάμιση ώρα, το δικό μου ταξίδι θα είχε τελειώσει.

Το τέλος του ταξιδιού

Αποφασίσαμε να ξαπλώσουμε. Απλώσαμε τα σλίπινγκ μπαγκ. Εγώ διακριτικά, πήγα το δικό μου λίγο πιο πέρα από τη μικρή, υποθέτοντας πως η Κάρεν θα κοιμόταν από την άλλη μεριά κι έτσι θα είχαμε την απόσταση που προστάζουν τα ήθη. Ήμουν άλλωστε προστάτης και όχι "καμάκι". Έτσι δεν είχαμε συμφωνήσει;

Ένα ακόμη "όμως" ήρθε να προστεθεί σ' αυτό το ταξίδι. Η Κάρεν έστρωσε ακριβώς δίπλα μου. Με κοίταξε και είπε πως ήταν πραγματικά κουρασμένη. Χώθηκε μέσα και την μιμήθηκα. Τότε ήρθε και κόλλησε πάνω μου…
Ξέρω, ετοιμάζεστε για τη σκηνή του παράφορου σεξ, σε πλήρη περιγραφή. Θα σας απογοητεύσω! Κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, στέλνοντας μου ένα τελευταίο βλέμμα, που κυριολεκτικά με έκανε να λιώσω. Δεν ξέρω πόσες φορές θα δει κανείς να τον κοιτάζουν έτσι στη ζωή του.
Μου είχε πει τα πάντα χωρίς λέξη… Φυσικά και δεν με πήρε ο ύπνος. Είχα τα μάτια της μπροστά μου και το σώμα της, μέσα στον ύπνο να κολλάει πάνω μου ολοένα και περισσότερο.
Ξημέρωνε και το ταξίδι έφτανε στο τέλος του. Σηκώθηκα απαλά και έφτιαξα καφέ. Το νησί φαινόταν πέρα στο βάθος του ορίζοντα. Καθόμουνα και πάλι ακουμπώντας στο κάγκελο της χθεσινής νύχτας, όταν ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπάει στον ώμο. Χωρίς λέξη με φίλησε ελαφρά στο μάγουλο. Μοιραστήκαμε τον καφέ μου σιωπηλοί. Μου ζήτησε μόνη της τσιγάρο…
Το πλοίο πλησίαζε στο λιμάνι. Εμένα με περίμεναν εδώ, εκείνη στη Κω. Κρατιόμασταν από το χέρι πάντα σιωπηλοί. Σφίγγαμε ο ένας τον άλλο όλο και πιο πολύ. Η αναγγελία της μοίρας ακούστηκε για μια ακόμη φορά από τα μεγάφωνα:
"Οι επιβάτες με προορισμό τη …παρακαλούνται να είναι έτοιμοι προς αποβίβαση, το πλοίο θα αναχωρήσει αμέσως…"
Δεν ανταλλάξαμε υποσχέσεις, τηλέφωνα και διευθύνσεις. Δεν έμαθα ποτέ το επίθετο ή το όνομα της πόλης που ζούσε. Δεν είπαμε τίποτα. Μόνο αγκαλιαστήκαμε. Φιληθήκαμε απαλά. Τα μάτια μου, τα μάτια της ήταν υγρά.
Για μια στιγμή καλούσαμε ο ένας τον άλλο, σιωπηλά, να εγκαταλείψουμε τα σχέδια μας. Να τα αφήσουμε όλα πίσω και να συνεχίσουμε το ταξίδι μας μαζί. Ο ένας περίμενε να το πει ο άλλος. Κανείς δεν το έκανε…
Κοιταζόμασταν, κοιταζόμασταν. Δεν άντεξα. Γύρισα την πλάτη μου και έφυγα.
Δεν την ξαναείδα ποτέ.

Το λάθος του Οδυσσέα Ανδρούτσου

2009-05-05T14:19:00.013+03:00

Με αφορμή την επέτειο και τους εορτασμούς για τη μάχη στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαΐου)σας παρουσιάζω τη μικρή αυτή φανταστική ιστορία, όπου χρησιμοποιώντας πραγματικά ιστορικά στοιχεία, από τη μια θέλω να σατιρίσω τον στείρο τοπικισμό, αλλά από την άλλη να δείξω πως λύνονται μερικά ζητήματα στη χώρα μας... Δεν ξέρω κατά πόσο το έχω πετύχει. Εσείς θα κρίνετε!
Στο τέλος της ανάρτησης μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα των φετινών εκδηλώσεων...

Παίζοντας σκάκι...
Με τον δικαστικό Π.Κ. μας συνέδεε -πέρα από την κοινή καταγωγή- η αγάπη μας για την ιστορία και το σκάκι. Δεινός αφηγητής, κατάφερνε από μικρό να με μαγεύει με τις ιστορίες του. Η Επανάσταση του '21, η Κατοχή, αλλά και ότι σχετιζόταν με την πορεία του χωριού μας μέσα στο χρόνο γίνονταν ένα γοητευτικό παραμύθι: ηρωικό, αστείο, συχνότατα πικρό…
Πέρασε μια μεγάλη περίοδος που οι σχέσεις μας είχαν ψυχραθεί. Οι διαφορετικές πολιτικές μας αντιλήψεις καθιστούσαν οποιαδήποτε συνεννόηση αδύνατη.
Όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 198.., όταν ανακάλυψε πως μου αρέσει το σκάκι. Με κάλεσε στο σπίτι του, και αυτό ήταν!
Οι "μονομαχίες" μας έγιναν καθημερινή συνήθεια των διακοπών στο χωριό. Λίγο πριν το σούρουπο περνούσα τη γέφυρα και κατευθυνόμουν προς το σπίτι του στο Πέρα Χωριό. Εκεί, στο χαγιάτι που έβλεπε προς το ποτάμι, ήταν ο τόπος των συναντήσεων. Σκάκι, ούζο με μεζέ, χιλιάδες ιστορίες και αγωνία για το αργό σβήσιμο το άλλοτε ακμαίου χωριού μας.
Πραγματικά πονούσε, γινόταν εκτός εαυτού νιώθοντας την αδυναμία του να αναστρέψει τα γεγονότα.
Τα έβαζε με το κράτος και την κυβέρνηση, με τις τοπικές αρχές, με τους ίδιους τους συγχωριανούς μας, που φαινόταν αν αποδέχονται μοιρολατρικά τη μοίρα τους. Τα έλεγε πάντοτε έξω από τα δόντια και λίγοι πλέον τον συμπαθούσαν.
Λίγο πριν το κλείσιμο της χιλιετίας, λόγω διαφόρων γεγονότων, χαθήκαμε. Θα πρέπει να είχαν περάσει δυο χρόνια από την τελευταία σκακιστική μας συνάντηση, όταν τον είδα να στέκεται φανερά καταβεβλημένος έξω από το καφενείο της πλατείας. "Εσένα γύρευα", μου είπε, και με κάλεσε στο σπίτι του το απόγευμα. "Έχω κάτι πολύ σημαντικό να σου πω", πρόσθεσε.
Πήγα πράγματι στο ραντεβού μας. Το σκάκι περίμενε έτοιμο, με τα πιόνια στη θέση τους. Έπαιζε σιωπηλός και αφηρημένος. Για πρώτη φορά, νικούσα κατά κράτος…
Κάποια στιγμή, μη αντέχοντας πλέον, μου είπε να περιμένω και χάθηκε μέσα στο σπίτι. Γύρισε ύστερα από λίγο. Κρατούσε κάποιο χειρόγραφο στα χέρια του. "Θέλω να το διαβάσεις και να μου πεις αν θα το θεωρούσες σωστό να το στείλω προς δημοσίευσιν στην εφημερίδα του Συλλόγου".
Το πήρα στα χέρια μου κι άρχισα την ανάγνωση. Τελειώνοντας ήμουν σίγουρος πως η οποιαδήποτε σκέψη για δημοσίευση θα ήταν καταστροφική. Δεν θα του μιλούσε πια κανείς αλλά θα δημιουργούσε και τρομερά προβλήματα στην οικογένειά του. Τον απέτρεψα, λοιπόν, και πίστεψα πως έδωσε βάρος στη γνώμη μου.
Δεν γνώριζα τότε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία μας συνάντηση… Τον αποχαιρέτησα μέσα στους ήχους από τα κελαηδίσματα των αηδονιών και τις τρίλιες των τριζονιών. Έμοιαζε σκυφτός και παραδομένος.
Διάβασα για τον θάνατό του στα "Κοινωνικά" της εφημερίδας. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω στη κηδεία.
Πάντως, ένα μήνα περίπου αργότερα έλαβα ένα μεγάλο φάκελο. Αποστολέας ήταν η χήρα σύζυγος του. Περιείχε το χειρόγραφο και τη σημείωση πως εφόσον αυτός δεν θα ζούσε πια όταν εγώ θα διάβαζα αυτές τις γραμμές, αναιρούνταν οι λόγοι για τη μη δημοσίευση του κειμένου του. Με παρακαλούσε λοιπόν να επιληφθώ του θέματος…
Είχα έντονες διαφωνίες με το περιεχόμενο. Θεωρούσα πως ήταν κάπως υπερβολικό και ακραία τοπικιστικό. Δεν συμμεριζόμουνα τις απόψεις του. Όμως μπροστά σε μια τελευταία επιθυμία τι να κάνεις;
Παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το κείμενο, κρατώντας για μένα όλες τις ενστάσεις μου.

"Κανείς δεν υπήρξεν τόσον ευνοημένος από την φύσιν, από την καταγωγήν, από τας τοπικάς συνθήκας και από την προ της επαναστάσεως δημιουργηθείσαν θέσιν και φήμην του, ώστε ν' αναγνωρισθή από όλους ως ο φυσικός αρχηγός της επαναστάσεως της Ανατολικής Ελλάδος, όπως ο Οδυσσεύς Ανδρούτσος. Ήτο μέχρι της επαναστάσεως ο επιφανέστερος Ρουμελιώτης αρχηγός με υπεροχήν ονόματος και δράσεως και δεν ημπορούσε να την διαμφισβητήση κανείς από τους άλλους. Απέναντι ολοκλήρου της λοιπής Ελλάδος, της Πελοποννήσου και των νήσων και των δύο πλευρών, ο Οδυσσεύς Ανδρούτσος ήτο η μορφή που εσυμβόλιζε την δύναμιν και την ανδρειωμένην ψυχήν της Ρούμελης…"

Μάλιστα. Τα γράφει ξεκάθαρα ο Διονύσιος Κόκκινος στο μνημειώδες έργο του για την Ελληνική Επανάσταση. Κι εγώ που από μικρός υπήρξα θαυμαστής του καπετάνιου, δεν έχω κανέναν λόγο να τα αμφισβητήσω. Άλλωστε η αγάπη μου για την ιστορία και οι έρευνες που έχω κάνει για την προσωπική μου ευχαρίστηση, επιβεβαίωσαν τον ενστικτώδη θαυμασμό μου για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Θυμάμαι πως ήδη, μαθητής ων, είχα παρουσιάσει μια εργασία για τη δολοφονία του, βασισμένη σε αρχειακό υλικό, η οποία είχε αποσπάσει τους επαίνους του πλέον αγαπητού καθηγητή και φιλολόγου μου κ.Ψ…
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που, όταν το ανήσυχο πνεύμα μου με οδήγησε στη συγγραφή ενός λόγου "Υπέρ Σιτοπωλών" όπου κατέρριπτα ένα προς ένα τα επιχειρήματα του Λυσία στο λόγο του "Κατά Σιτοπωλών", με ώθησε στις νομικές σπουδές…
Όμως αυτή η παρέκβαση ουδεμία σχέση έχει με το θέμα μας. Θα πείτε και ποια σχέση έχει ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Να όμως που έχει. Διότι, αν και μεγαλώνοντας παρέμεινε μια από τις προσωπικότητες που εξακολουθούσα να θαυμάζω, εν αντιθέσει προς άλλους θρύλους των παιδικών μου χρόνων όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Μέγας Ναπολέων και ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος, πάντοτε υπήρχε κάτι στη ζωή του σαν στίγμα, που με ενοχλούσε.
Μην πάει ο νους σας στα όσα του καταλογίστηκαν σχετικώς με τη θητεία του πλάι στον Αλή Πασά -άλλωστε στην περίπτωση του "Διαμαντιού των Ιωαννίνων", όπως τον αποκαλεί ο Ουίλλιαμ Πλόμαρ στο θαυμάσιο ομώνυμο βιβλίο του, η άκρως αρνητική άποψη μου μετεβλήθη σε αρκούντως θετική. Ας υπενθυμίσω εδώ το "Τσάϊλντ Χάρολντ" του λόρδου Βύρωνα: "Από την πρώτη κιόλας την αυγή,/ του Προφήτη η ημισέληνος/ ποτέ δεν είδε άλλο αρχηγό/ πιο ένδοξο απ΄τον Αλή Πασά μας".
Όσο για τους Σουλιώτες… Θου κύριε φυλακήν το στόματι μου!
Για να γυρίσουμε στον Οδυσσέα Ανδρούτσο, θα σας αποκαλύψω ότι αυτό που εγώ θεωρώ ως στίγμα, είναι το γεγονός για το οποίο έχει δοξαστεί περισσότερο. Αυτό για το οποίο μνημονεύεται. Για το οποίο έχει γραφεί πλήθος ποιημάτων. Για εκείνο που γίνονται τελετές και παρελάσεις.
Μιλώ για τη μάχη στο χάνι της Γραβιάς!
Θα ρωτήσετε: Μα, δεν ήταν μια ηρωική σελίδα της ιστορίας μας; Δεν απέδειξε κατά τον καλύτερο τρόπο τη στρατηγική ιδιοφυία του καπετάνιου; Δεν καθυστέρησε πάνω στην κρίσιμη στιγμή τον Ομέρ Βρυώνη που ετοιμαζόταν δια μέσω της Ρούμελης να περάσει στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την Επανάσταση;
Ναι, θα σας απαντήσω χωρίς δισταγμό. Όμως χάθηκαν τόσοι άλλοι τόποι της Στερεάς Ελλάδας για να δείξει τον ηρωισμό και την ευφυία του; Έπρεπε να πάει στη Γραβιά; Στη Γραβιά;
Θα αναρωτηθείτε τι πρόβλημα υπάρχει με την εν λόγω κωμόπολη. Θα σας τις απορίες αμέσως. Η ενέργεια αυτή του Ανδρούτσου είχε ως αποτέλεσμα ένας τόπος, με μέχρι τότε ανύπαρκτη ιστορία, να καταλήξει να πάρει την πρωτοκαθεδρία της περιοχής.
Τα γειτονικά Καστέλλια, το χωριό που γεννήθηκα και μεγάλωσα, με την ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, όπως πιστοποιεί πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων και αποδεικνύουν οι μελέτες επιφανών επιστημόνων, βρέθηκαν να είναι πλέον υποτελή!
Με το περιβόητο σχέδιο "Καποδίστριας" δόθηκε η χαριστική βολή, υπάγοντας τα Καστέλλια στο… Πουρνάρι! Να σημειώσω εδώ, ότι όπως αναγράφει στη μελέτη του για τις τοπωνυμίες της Φωκίδας ο Ανδρέας Καλαντζάκος, το όνομα Γραβιά προέρχεται από τη σλαβική λέξη grab, που είναι ένα είδος πρίνου (πουρναριού). Μάλιστα στη σημερινή Βουλγαρία υπάρχουν χωριά με τις ονομασίες Γράβα και Γραβούνα.

Αυτό το χάνι που έγινε χωριό, στα πρώτα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, υπαγόταν στο Δήμο Λιλαίων με πρωτεύουσα τη Λιλαία (Σουβάλα). Στο Βασιλικό Διάταγμα του 1835 που αναφέρεται στο σχηματισμό των Δήμων, σε κάθε χωριό αναγράφονται οι κάτοικοι. Στην περίπτωση του Χανιού Γραβιάς αντί αριθμού, υπάρχει το κενό!
Με το ίδιο Βασιλικό Διάταγμα σχηματίζεται ο Δήμος Ερινεού με πρωτεύουσα τα Καστέλλια (320 κάτοικοι).
Η "άνοιξη" αυτή θα κρατήσει μόλις πέντε χρόνια. Το 1840 διαλύονται οι υπάρχοντες δήμοι και δημιουργούνται νέοι. Σχηματίζεται ο Δήμος Δωριέων με πρωτεύουσα την Κάτω Αγόριανη. Την αποφράδα 14η Φεβρουαρίου του 1842 η έδρα του Δήμου μεταφέρεται στη Γραβιά, καθεστώς που θα παραμείνει μέχρι το 1912.
Επεκράτησαν οι …ιστορικοί λόγοι.
Κατόπιν γνωμοδοτήσεως του αρχαιολόγου Π.Ευστρατιάδη, με το Βασιλικό Διάταγμα της 11ης Οκτωβρίου του 1870, επιλέγεται και η σφραγίδα του Δήμου Δωριέων, η οποία έχει "εν τω μέσω μεν "τρεις νέους ενόπλους χορεύοντας" γύρωθεν δε τας λέξεις "Δήμος Δωριέων"…". Σύμφωνα με τον επιλέξαντα το έμβλημα αρχαιολόγο, οι τρεις νέοι χορεύουν τον πυρρίχιον. Η άποψη όμως που επικράτησε είναι ότι "…συμβολίζει τον χορόν του Οδυσσέως Ανδρούτσου εξερχομένου εκ του χανίου της Γραβιάς μετά την μάχην μετά των Τούρκων".
Αυτές οι πληροφορίες αναφέρονται στη μελέτη του Ελευθέριου Σκιαδά για το "Ιστορικό Διάγραμμα των Δήμων της Ελλάδος 1833- 1912".
Εγώ να σημειώσω μόνον πως ο χορός κατά πάσα πιθανότητα αναφέρεται στο περιστατικό που έγινε πριν από τη μάχη.
Επειδή ο Ανδρούτσος γνώριζε το παράτολμο του εγχειρήματος του και καθώς υπήρχε σοβαρότατος κίνδυνος ολοκληρωτικής και ομαδικής θυσίας όσων θα αποφάσιζαν να πολεμήσουν στο Χάνι, δεν ήθελε να τον ακολουθήσουν οι άντρες του από υποχρέωση, αλλά το άφησε στην επιλογή τους. Όπως σημειώνει ο Διονύσιος Κόκκινος "…είχε τότε αλλόκοτον δια την σοβαράν περίστασιν έμπνευσιν. Εφώναξε δυνατά:
-Παιδιά, όποιος θέλει να με ακολουθήση ας πιασθή στο χορό.
Και άρχισε να τραγουδή και αν χορεύη το γνωστόν κλέφτικο:

Κάτω στου Βάλτου τα χωριά…

Πρώτος έτρεξεν ο Γκούρας. Εκατόν δεκαεπτά εν όλω επιάσθησαν εις τον χορόν ο ένας μετά τον άλλον…"

Οι "παράπλευρες απώλειες" της μάχης
Χάρις στον Ανδρούτσο λοιπόν το Χάνι έγινε έδρα Δήμου και γλίτωσε και την αλλαγή του ονόματος του, όταν η προγονοπληξία αφαίρεσε τα παλαιά ονόματα των περισσοτέρων γύρω χωριών: της Κουκουβίστας, της Κάνιανης (Άνω και Κάτω), της Σουβάλας, της Κάτω Αγόριανης κλπ

Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι το γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι βοηθήσαμε το Χάνι να γίνει χωριό. Όπως σημειώνει ο Γιώργος Ε. Καψάλης στη μελέτη του "Στη Φωκίδα του 1851", "…(η Γραβιά) τώρα γίνεται χωριό και κάθε μέρα χτίζονται καινούργια σπίτια -από Καστελλιώτες, τα πιο πολλά - κοντά σ' αρχαία ερείπια…".
Που να γνώριζαν εκείνοι οι συγχωριανοί μας, ότι μετοικώντας "έσκαβαν το λάκκο" της γενέθλιας γης.

Κάνοντας ένα άλμα στο χρόνο, φθάνω πιο κοντά στις μέρες μας. Στη δεκαετία του '60, παρά τα όσα γίνονται εις βάρος του χωριού μας, τα Καστέλλια εξακολουθούν να κρατούν τα πρωτεία της περιοχής.
Στις 28- 2- 1965, συνέρχονται σε σύσκεψη τα Κοινοτικά Συμβούλια δέκα χωριών της περιοχής. Συμμετέχουν όλοι - "πλην Λακεδαιμονίων", της Γραβιάς δηλαδή- και αποφασίζουν ομοφώνως να ζητήσουν από το Υπουργείο Παιδείας την ίδρυση Γυμνασίου στα Καστέλλια. Ο τότε Νομάρχης, συνηγορώντας απολύτως με την πρόταση, διεβίβασε την αναφορά στο Υπουργείο…
Ύστερα από επιτόπια αυτοψία της αρμόδιας Επιτροπής, κρίθηκε αναγκαία η ίδρυση Γυμνασίου στα Καστέλλια και το Υπουργικό Συμβούλιο με την υπ' αριθμ.195/ 9.9.1966 πράξη του περιέλαβε τα Καστέλλια στον πίνακα των ιδρυτέων Γυμνασίων που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 26 Σεπτεμβρίου του 1966.
Το οικόπεδο βρέθηκε, έγιναν τα σχέδια, όλα ήταν έτοιμα. Μια καινούργια εποχή φαινόταν να ροδίζει.
Και τότε έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Ο ένας εκ των πρωτεργατών της δικτατορίας, ο Νικόλαος Μακαρέζος, ο οποίος καταγόταν από τη Γραβιά, απεφάσισε "εν μια νυκτί" τη μεταφορά του Γυμνασίου στο χωριό του. Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες ουδείς μπόρεσε να αποτρέψει τα γεγονότα.
Το χωριό με το μεγαλύτερο ποσοστό πτυχιούχων στην Ελλάδα, η γενέτειρα του Στέλιου Ξεφλούδα και άλλων σημαντικών πνευματικών ανθρώπων, καθηγητών Πανεπιστημίου, ανωτάτων λειτουργών κλπ, απέμεινε χωρίς Γυμνάσιο…

Ο γάμος της κόρης μου

Πιστεύω ότι τα προαναφερθέντα αρκούν για να πείσουν και τον πλέον αντικειμενικό παρατηρητή, πως μας χωρίζουν πολλά από την κοντινή μας Γραβιά, υπό την οποίαν υπαχθήκαμε ως κοινότητα με τον ψευδεπίγραφο "Καποδίστρια". Εννοείται πως δώσαμε μεγάλη μάχη για να αποτραπεί κι αυτό το γεγονός, έχοντας συμμάχους τα περισσότερα γειτονικά χωριά, τα οποία ζήτησαν από κοινού να υπάρξει ξεχωριστός Δήμος με έδρα τα Καστέλλια. Κι αυτή τη φορά δεν εισακουσθήκαμε… Οι "ιστορικοί λόγοι" πάλι βρέθηκαν μπροστά μας. Αχ, βρε Ανδρούτσο!

Φανταστείτε, λοιπόν, ποια συναισθήματα με κατέκλυσαν, όταν η μοναχοκόρη μου η Παναγιώτα, η οποία φέρει το όνομα της συχωρεμένης της μάνας μου, αν και το έχει συντμήσει σε Γιώτα, ήρθε όλο χαρά να μου αναγγείλει το "ευχάριστο" γεγονός…
Κι αυτό ήταν πως είχε γνωρίσει ένα παιδί, συνάδελφο της -εργάζεται ως φιλόλογος σε γνωστό ιδιωτικό εκπαιδευτήριο των Αθηνών- και θα μας τον έφερνε στο σπίτι να τον γνωρίσουμε από κοντά.
"Θα χαρείς πολύ μπαμπά. Ο Χρήστος είναι συντοπίτης μας, κοντοχωριανός μας. Είναι από τη Γραβιά!"

Παρά τα εξήντα μου χρόνια, ποτέ δεν είχα αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας στη ζωή μου. Εκείνη τη στιγμή είπα όμως, πως νάτο, έρχεται το εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κόρη μου χλόμιασε όταν είδε την όψη μου. Της ζήτησα ψελλίζοντας ένα ποτήρι νερό.
Η Παναγιώτα μου το έφερε απορημένη και στενοχωρημένη. Πάντοτε υπήρχε στενός σύνδεσμος μεταξύ μας και για όλες τις σημαντικές αποφάσεις στη ζωή της ζητούσε τη γνώμη μου. Τώρα δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει.

Ο κόσμος παγώνει ελαφρώς όταν ακούει πως είμαι δικαστικός. Με φαντάζονται αυστηρό τόσο στην έδρα, όσο και στην καθημερινότητά μου. Αν όμως για την πρώτη περίπτωση ισχύει, για την δεύτερη δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είμαι ιδιαιτέρως διαλλακτικός. Εκτός από τα ζητήματα αρχών…

Εγώ, που μέσα από τις στήλες της εφημερίδας του Συλλόγου στηλίτευσα όλους εκείνους τους Καστελλιώτες που στέλνουν τα παιδιά τους στο Δημοτικό σχολείο της Γραβιάς, με ορατό τον κίνδυνο να κλείσει το δικό μας, να βάλω ένα Γραβίσιο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι; Αυτό ξεπερνούσε τα όρια!

Ανατρέχω στο αρχείο μου. Στην εφημερίδα μας είχε γραφεί ένα θαυμάσιο κείμενο. Είχα σπεύσει να συγχαρώ τον συντάκτη του. Το άρθρο είχε τον τίτλο: "Θλιβερό φαινόμενο- Γιατί οι Καστελλιώτες δεν παντρεύονται μεταξύ τους". Μεταξύ άλλων, γράφονταν: "…οι νέοι Καστελλιώτες στην αρχή διστακτικοί και εν συνεχεία αδιάφοροι κι αποφασισμένοι, πως τα κορίτσια του χωριού μας δεν τους θέλουν, γιατί είχαν άλλες βλέψεις, για Αθήνα κλπ έπαψαν αν ενδιαφέρονται για τα κορίτσια του χωριού μας, κι άρχισαν αν παντρεύονται γυναίκες από τα γύρω χωριά.
Κι απ΄ την άλλη μεριά οι Καστελλιωτοπούλες αρκεί να παντρευτούν έξω από το χωριό τους, και δεν πολυεξετάζουν που και πως.
Το φαινόμενο θλιβερό, αλλά αυτή είναι η ωμή πραγματικότης…"

Βεβαίως δεν θα μπορούσα πλέον στην εποχή μας να απαιτήσω η κόρη μου να παντρευτεί συγχωριανό μας -αν και θα το επιθυμούσα, άλλωστε η μητέρα της κι εγώ είμαστε από Καστέλλια- αλλά αφού δεν τα έφερε η τύχη, εντάξει. Ας είναι από όπου θέλει ο γαμπρός, εκτός από τη Γραβιά και την Πελοπόννησο!

Γιατί μας ήρθε κι αυτή η κατραπακιά. Όταν η Παναγιώτα είδε πως μόνο χαρά δεν μου προκάλεσε η επίκληση της καταγωγής του υποψηφίου μνηστήρα, πήγε να τα "μπαλώσει".
"Κοίτα, όταν λεω ότι είναι από τη Γραβιά, εννοώ ότι έχει κάποιες ρίζες. Η μητέρα του κατάγεται από εκεί. Ο πατέρας του είναι από την Καλαμάτα".
Πριν πει το "…μάτα", είχε καταλάβει το ολέθριο σφάλμα της. Διότι αν μπορούσα να παραβλέψω μετά μεγάλης δυσκολίας τη γραβίσια μητρική του γραμμή, στην περίπτωση της εκ πατρός καταγωγής από την Πελοπόννησο μου ήταν αδύνατον έστω και να το συζητήσω! Ωραίο ζευγάρι θα ήταν οι υποψήφιοι συμπέθεροι: "Εκύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Εξέφρασα οργισμένος την αντίθεση και την αγανάκτηση μου. Βροντοφώναξα πως ποτέ όσο ζω δεν θα δεχτώ να βάλω έναν Πελοποννογραβίσιο στο σπίτι μου. Της υπενθύμισα πως είναι πονηροί κι εκμεταλλευτές. Σε έναν μανιασμένο λόγο μου της ανέπτυξα ένα προς ένα τα επιχειρήματα που προαναφέρω περί της Γραβιάς, εμπλουτίζοντας τα με τον δόλιο ρόλο των Πελοποννησίων στην Επανάσταση του 1821. Εμείς οι Ρουμελιώτες τους γλιτώσαμε κι αυτοί δολοφόνησαν τα καλύτερα παλικάρια μας. Τον ίδιο τον Ανδρούτσο… Και για να μη λερώσουν τα χέρια τους, μας έβαλαν να σκοτωθούμε μεταξύ μας. Και με την απελευθέρωση πήραν όλα τα πόστα…

Όσο εγώ αγρίευα με τα ίδια μου τα λόγια, τόσο η Παναγιώτα κοκκίνιζε. Από ντροπή νόμιζα εγώ. Ήταν όμως από συσσωρευμένο θυμό, όπως γρήγορα αποδείχθηκε.
Τι έκανε; Μου μίλησε τόσο άσχημα που δεν μου είχε μιλήσει ποτέ. Δεν θέλω να επαναλάβω τα λόγια της. Στο τέλος βρόντηξε την πόρτα κι έφυγε από σπίτι.

Πέρασαν μήνες, που μάθαινα νέα μόνο μέσω της μητέρας της. Αυτές είχαν κάνει "κόμμα", προσπαθώντας να με λυγίσουν… Ήδη η Παναγιώτα μου έμενε μαζί μ' αυτόν χωρίς να είναι παντρεμένοι. Κι ο γάμος δεν θα αργούσε, έστω και χωρίς την έγκριση μου, όπως μου μήνυσε.

Κράτησα σχεδόν ένα χρόνο, αλλά στο τέλος με βαριά καρδιά υπέκυψα… Σκέφτηκα τη ντροπή, αλλά ήταν κι η αγάπη μου για την κόρη μου που με έκανε να ενδώσω.

Έγινε λοιπόν κι ο γάμος. Κράτησα πάντως τις αποστάσεις μου από γαμπρό και συμπεθέρους. Οι συναντήσεις μας ήταν αρκετά ψυχρές και συχνά χρειάστηκαν οι ειρηνευτικές προσπάθειες της συζύγου μου για να αποφευχθούν τα χειρότερα…

Προσυπογράφω τα λόγια του Περάνθη από την εισαγωγή του "Δαίμονα": "Είμαι με τον Δυσσέο, δικός του και λάτρης του, δεν ντρέπομαι να το μολογήσω. Τον έζησα σ' όλα του τα καθέκαστα, περπάτησα σ' όλα του τα κινήματα, έγινα γραμματικός του έστω και κάπως αργά. Έμεινα δίπλα του ως το τέλος, μ' εκατοντάδες άλλους, όπου τον ακολούθαγαν "δια συμπάθειαν". Μπήκα στη στόχασή του κι άκουσα τις διάτες του…".
Όμως όσο κι αν τον λατρεύω, όσο κι αν σκύβω ευλαβικά το κεφάλι στο μαρτυρικό του τέλος, δεν θα του συγχωρήσω ποτέ που έδωσε εκείνη τη μάχη στο Χάνι της Γραβιάς.

Αν είχε βρεθεί κάπου αλλού, το χωριό κι η οικογένειά μου θα είχαν γλιτώσει από πολλά…

Έγραψα αυτές τις γραμμές για να υπενθυμίσω σε παλιότερους και νεώτερους μερικά πράγματα από την ιστορία μας. Ο σκοπός μου είναι να βοηθήσω να προληφθούν παρόμοιες καταστάσεις και σε άλλες οικογένειες συγχωριανών μας. Προστατέψτε τα αγόρια και τα κορίτσια σας από τους πονηρούς!

Σημείωση:Εννοείται πως τα πρόσωπα της ιστορίας είναι επινοημένα. Όσο κι αν ανατρέξετε στα αρχεία της εφημερίδας "Καστελλιώτικα Νέα" (υπάρχουν όλα στο kastellia.gr) δεν θα βρείτε κάποια τέτοια επιστολή...

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φωκίδας και ο Δήμος Γραβιάς εορτάζουν την ιστορική μάχη της Γραβιάς. Οι εορταστικές εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο ιστορικό Χάνι την Παρασκευή 8, το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Μαΐου 2009.
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων έχει ως κατωτέρω:
την Παρασκευή 8 Μαΐου:
• 12:44 μ.μ. Τερματισμός ειδικής διαδρομής 8ου Ιστορικού Ράλλυ Ακρόπολις στο χώρο του Χανίου.
το Σάββατο 9 Μαΐου :
• 06:30 μ.μ. Λαϊκός αγώνας δρόμου (ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ)
• 08:00 μ.μ. Απονομές μεταλλείων- επάθλων
• 08:30 μ.μ. Αναπαράσταση της Μάχης της Γραβιάς

την Κυριακή 11 Μαΐου :
• 10:15 π.μ. Άφιξη προσκεκλημένων
• 10:30 π.μ. Άφιξη επισήμων
• Έπαρση της σημαίας
• Επιμνημόσυνη δέηση
• Προσκλητήριο υπερασπιστών
• Τιμητικές βολές
• Πανηγυρικός της ημέρας
• Απαγγελία ποιημάτων
• Κατάθεση στεφάνων
• Σιγή ενός λεπτού
• Εθνικός Ύμνος
• Παρέλαση
• Ελληνικοί Χοροί.

Μέρες τηλεόρασης

2009-04-02T13:37:00.005+03:00

Η μαύρη μερσεντές με τον σοφέρ, πάρκαρε μπροστά στην είσοδο του καναλιού. Ο παρουσιαστής κατέβηκε με το γνωστό -δέκα καρδιναλίων- ύφος του και προσπέρασε τους πάντες σα να ήταν αόρατοι. Αυτός κοίταζε κάπου ψηλά, καθώς τα ταπεινά μυρμήγκια -ή μήπως τα έβλεπε σα σκουλήκια;- προσπαθούσαν μάλλον να τον αποφύγουν, παρά να διασταυρωθούν μαζί του.
Βλέπετε, σε αντίθεση με το τηλεοπτικό κοινό το οποίο τον θαύμαζε και εξασφάλιζε στο δελτίο ειδήσεων που παρουσίαζε υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, οι συνεργάτες και οι συνάδελφοι του τον αντιμετώπιζαν σαν κάποιο ύπουλο φίδι. Κανείς δεν ήθελε να βρεθεί υπό καθεστώς δυσμένειας. Δεν το είχε σε τίποτε να πετάξει στο δρόμο ακόμη και δημοσιογράφους με πολλά χρόνια στο επάγγελμα αν ένιωθε ότι τον αμφισβητούν.
Εκατομμύρια ευρώ είχε απλώσει στα πόδια του ο καναλάρχης για να τον φέρει εκεί. Και το περίεργο ήταν πως η επένδυση του φαινόταν μάλλον να αποδίδει.
Η Καίτη είχε κλείσει ήδη πέντε χρόνια δουλεύοντας στο αρχείο του καναλιού, τα περισσότερα μάλλον ανέφελα, πέρα από το καθημερινό άγχος και τα προβλήματα που προέκυπταν. Τον τελευταίο καιρό όμως το άγχος είχε αυξηθεί. Αιτία ο καινούργιος παρουσιαστής. Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του εκεί, δήλωσε πως κανένα πλάνο δεν θα φεύγει από το αρχείο χωρίς την έγκριση του. Κάτι που αγνόησε η φίλη της η Αναστασία και απλώς έχασε τη δουλειά της… Προσπάθησε να εξυπηρετήσει κάποιον δημοσιογράφο που βιαζόταν και το πλήρωσε ακριβά.
Ο "καινούργιος" -όπως τον έλεγαν μεταξύ τους- είχε καταφέρει να σπείρει σιγά- σιγά τη διχόνοια. "Διαίρει και βασίλευε" ήταν η τακτική του. Οι παρουσιαστές τσακώνονταν με τους αρχισυντάκτες, οι αρχισυντάκτες με τους δημοσιογράφους, οι τελευταίοι με τα συνεργεία και ούτω καθεξής. Αυτός, αφού είχε βάλει τα κατάλληλα φιτίλια, στο τέλος εμφανιζόταν ως ειρηνοποιός. Και πολλοί έκαναν το λάθος να τον θεωρούν φίλο ή σύμμαχο τους: Μεγάλο λάθος που θα το πλήρωναν αργότερα. Όταν θα ερχόταν η δική τους ώρα.

Η Καίτη πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στον τρίτο. Μόλις η πόρτα άνοιξε, ένιωσε ξαφνικά πως βρισκόταν σε πολεμική ατμόσφαιρα. Όλοι έτρεχαν πάνω- κάτω με χαρτιά και κασέτες στα χέρια. Ο παρουσιαστής που ειδικευόταν στα έκτακτα δελτία κατέφθασε λαχανιασμένος στο μακιγιάζ. Η μακιγιέζ έλειπε. Πανικός. Την έψαχναν παντού. Από το κοντρόλ ακούγονταν τα ουρλιαχτά του σκηνοθέτη. Η Καίτη μπήκε στο αρχείο, όπου ο προϊστάμενος μόλις την είδε της έδωσε ένα χαρτί με κωδικούς και την έστειλε στα ντουλάπια να ψάξει για κάτι κασέτες. Στο διάδρομο όλο το team των διευθυντών βρισκόταν επί ποδός πολέμου.
-Που είναι επιτέλους ούρλιαξε ο καινούργιος, εννοώντας προφανώς τον παρουσιαστή των εκτάκτων δελτίων.
Ένας αρχισυντάκτης τόλμησε να ψελλίσει ότι δεν εύρισκαν τη μακιγιέζ.

-Να βγει χωρίς μακιγιάζ, που να με πάρει και να με σηκώσει! Οι άλλοι το έχουν ήδη δώσει το θέμα. Γιατί δεν έχουμε ακόμη εικόνα;
-Το ξύνουν πάλι τα μαλακισμένα; Αυτή τη φορά ήταν ο σκηνοθέτης και αναφερόταν στο συνεργείο εξωτερικών μεταδόσεων που καθυστερούσε να στείλει εικόνα από τον "τόπο του εγκλήματος".

Ως από μηχανής θεός ξεπρόβαλλε ένας από τους παραγωγούς με μια κασέτα.
-Ήρθαν τα πρώτα πλάνα
-Κόψε τη μαλακία. Ρίξε σήμα για έκτακτο. Θα τα δείξουμε αμοντάριστα. Εσύ γράψε "αμοντάριστα πλάνα", είπε γυρνώντας στη κοπέλα που χειριζόταν τη γεννήτρια.

Στο μεταξύ εμφανίσθηκε στο διάδρομο η μακιγιέζ μέσα στη καλή χαρά με καφεδάκι και σάντουιτς. Κάποιος την άρπαξε από το χέρι. Ο μισός καφές χύθηκε.
Μακιγιάρισε πρόχειρα τον παρουσιαστή, που διέσχισε σε χρόνο ρεκόρ την απόσταση μακιγιάζ στούντιο. Τον καλωδιώσανε στα γρήγορα.
-Χρήστο βγαίνεις!
Αυτός άρχισε τα γνωστά "γεια σας κυρίες και κύριοι", είπε δυο λόγια για το περιστατικό και πήγε να κολλήσει. Η οθόνη πλημμύρισε εικόνες σε έντονο κόκκινο και ο αρχισυντάκτης υπαγόρευε αυτά που έπρεπε να ειπωθούν. Που και που ο καινούργιος άρπαζε το μικρόφωνο κι έδινε κι αυτός τη δική του πινελιά.
-Οι άλλοι βγάλανε "ζωντανό"
Αυτή η απλή δήλωση του βοηθού σκηνοθέτη τους έκανε να αφρίσουν. Ο καινούργιος είδε την Καίτη που χάζευε τις εικόνες και τη διαολόστειλε.
-Εσύ δεν έχεις άλλη δουλειά;
Η Καίτη εξαφανίσθηκε "εν ριπή οφθαλμού. Όταν έφθασε στο αρχείο, είχε βγει ήδη ο δικός τους ρεπόρτερ -τηλεφωνικώς- και έδινε τις πρώτες λεπτομέρειες. Σε λίγο είχαν και εικόνα. Ένας άλλος ρεπόρτερ εμφανίσθηκε με το μικρόφωνο στριμωγμένος μέσα σε ένα πλήθος κόσμου.
Κάθε δυο λεπτά ερχόταν κάποιος στο αρχείο και ζητούσε τα ίδια ακριβώς πλάνα που είχαν δώσει σε έναν προηγούμενο. Μετά ζητούσαν τη φάτσα κάποιου που δεν βρισκόταν με τίποτα. Στο τέλος αποκαλύφθηκε ότι τους έδιναν το επίθετο με λάθος ορθογραφία και φυσικά ήταν αδύνατον να το βρουν στα κομπιούτερ.

Ξαφνικά ο θόρυβος και ο πανικός, όπως είχαν ξεκινήσει, κόπασαν. Ησυχία βασίλευε στον όροφο. Το θέμα αποδείχθηκε "πατάτα", όπως τις διαβεβαίωσε ο "ωραίος" δημοσιογράφος. Αυτός ήθελε να δείχνει πως πάντα είχε πληροφορίες από "μέσα". Παρίστανε πως ήξερε τα πάντα. Όλα τα παρασκήνια για το κάθε τι. Που και που πέταγε φράσεις όπως "χθες το βράδυ που έτρωγα με τον υπουργό" ή μου το είπε ο ίδιος ο Π…, γνωστός επιχειρηματίας και διαπλεκόμενος, που ήταν μόνιμος συνοδός του σε νυχτερινές εξόδους.
Με τέτοια προσόντα, δεν ήταν τυχαίο που είχε αποκτήσει την εύνοια του καινούργιου. Με απόλυτη μυστικότητα τον προετοίμαζε για παρουσιαστή των δελτίων του Σαββατοκύριακου. Αυτός που είχαν τώρα, γνωστός δημοσιογράφος με ιστορία στην τηλεόραση, του έμπαινε στο μάτι.
Πάντως αυτή τη φορά ο "ωραίος" είχε δίκιο. Το φοβερό και τρομερό θέμα για το οποίο δημιουργήθηκε τόση αναστάτωση, ήταν ζήτημα αν θα εύρισκε θέση κάπου χαμηλά στο δελτίο των οκτώ. Αυτή τη φορά ο καπνός δεν συνοδευόταν από φωτιά. Όμως πώς μπορείς να το ξέρεις; Από τη στιγμή που οι κύριοι ανταγωνιστές έβγαλαν "έκτακτο", το δικό τους κανάλι δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορο.

...Στο αρχείο...

Βεβαίως άντε να ξεχωρίσεις το σημαντικό από το ασήμαντο. Η Καίτη που έβλεπε χιλιόμετρα εικόνων και δηλώσεων κάθε μέρα, πίστευε πως συχνά ό,τι καλύτερο υπήρχε το πετούσαν στο καλάθι των αχρήστων. Κάθε μέρα σβήνονταν, καταδικασμένα στη λήθη, πολύτιμα κομμάτια της πραγματικότητας. Από την άλλη το αρχείο διογκωνόταν με μακροσκελείς και ανούσιες συνεντεύξεις, με εικόνες και ρεπορτάζ που δεν είχαν τίποτε να πουν και που συνήθως επαναλάμβαναν τον εαυτό τους. Χιλιάδες τρακαρισμένα αυτοκίνητα, κηλίδες αίματος στα πιο απίθανα μέρη, πολιτικοί που μπαινόβγαιναν σε διάφορα κτίρια κάνοντας δηλώσεις, ζουμερά πλάνα γυναικών σε παραλίες, αίθουσες δικαστηρίων, μάχες, περιπολικά της αστυνομίας, πυροσβεστικά, δεκάδες πυρκαγιές όλων των ειδών, στρατιωτικές ασκήσεις, γραφεία κομμάτων και τόσα άλλα.

Από την άλλη θυμάται ότι όταν έγινε ο σεισμός στα Γρεβενά και έψαχναν για πλάνα, η μοναδική αναφορά, οι μοναδικές εικόνες από αυτή την πόλη της Βόρειας Ελλάδας, ήταν από ένα έγκλημα που είχε γίνει δυο χρόνια πριν.
Ακόμη χειρότερα ήταν αυτά που αναγκάζονταν να βλέπουν. Διαμελισμένα ή απανθρακωμένα πτώματα, νεκρά παιδιά, μέλη διαχωρισμένα από το σώμα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Το ανθρώπινο σώμα συλημένο από τις κάμερες και τους προβολείς. Μια τελετή νεκρολαγνείας. Σκηνές φρίκης, που ακόμα και στις εποχές με τη συνεχή παρουσία της βίας στα δελτία ειδήσεων κανείς δεν τολμούσε να τις δείξει. Ωστόσο είχαν την τιμητική τους στο αρχείο. Αυτές οι σκηνές δεν σβήνονταν. Μπορεί σε ένα κοντινό μέλλον να μη δίσταζαν πλέον και να τα έδειχναν στην κυριολεξία όλα.

Ο "ωραίος" είχε στρογγυλοκαθίσει με τον καφέ και τα τσιγάρα του και ανέλυε μια ακόμη από τις δημοσιογραφικές του επιτυχίες:

-Μου τα 'χαν πρήξει με το συνεργείο, όταν όμως τους έφερα το αποκλειστικό το βούλωσαν. Πρώτο θέμα μια βδομάδα. Οι άλλοι τρέχανε και δε φτάνανε. Και να φανταστείτε ότι έφτυσα αίμα για να τους πείσω να με στείλουνε στον Έβρο. Εγώ είχα εκεί τους δικούς μου ανθρώπους…
Συνήθως για να πάρεις άδεια από το Υπουργείο χρειάζεσαι βδομάδες. Μέχρι να στη δώσουν, πάει πέταξε το πουλάκι. Ο κολλητός μου εκεί πέρα όχι μόνο ήξερε πότε θα περνούσαν οι Ιρακινοί τα σύνορα, αλλά είχε κι ένα δικό του συνταγματάρχη που θα μας άφηνε το συγκεκριμένο βράδυ να ακολουθήσουμε την περίπολο.
Ο συνταγματάρχης ήταν πολύ ωραίος τύπος. Παίζανε χαρτιά με τον δικό μου που τον είχε ξελασπώσει σε κάτι δύσκολες φάσεις. Κάνανε και μπαρότσαρκες. Ξεσαλωμένος ο τύπος. Του είχε ρίξει από δίπλα και μια Βουλγάρα δίμετρη και ο συνταγματάρχης τα είχε παίξει.
Εκεί να δείτε χρήμα. Ο κολλητός έφερνε Βουλγάρες για τα μαγαζιά της Θράκης. Του τις χρυσοπληρώνανε. Μέχρι κι εμένα μου έδινε μια. "Για πάρτη σου", μου έλεγε. "Εγώ θέλω μόνο τα έξοδα μου. Μπορείς να τη βάλεις να σου δουλεύει. Κάνε την ότι θες τέλος πάντων".
Εγώ βέβαια του το 'κοψα, χωρίς αν τον προσβάλλω. Αυτός είχε πάντα στο σπίτι δυο- τρεις, τις καλύτερες…
Τον συνταγματάρχη λοιπόν, τον είχαμε του χεριού μας. Παίρνουμε που λετε την περίπολο από πίσω. Έκανε και ψόφο κι ας ήταν φθινόπωρο. Κρυφτήκαμε κάπου να βλέπουμε τον Έβρο και περιμέναμε. Το είχαμε δαγκώσει. Τα παιδιά από το συνεργείο λέγανε ότι θα μας την πέσει κανάς Τούρκος.
Κόντευε αν ξημερώσει κι ακόμη τίποτε. Ήταν θεοσκότεινα. Ξαφνικά ακούμε θόρυβο στο ποτάμι. Εμείς παίρνουμε θέση, το ίδιο κι οι φαντάροι. Με το που πλησιάζει ο θόρυβος, βγαίνουμε από την κρυψώνα. Ανάβουμε τα φώτα κι οι άλλοι ρίχνουν κάτι ριπές στον αέρα. Εμείς τους τραβάμε.
Τους βλέπουμε να καταβαίνουν από μια βάρκα, πανικόβλητοι. Άντρες, γυναίκες και παιδιά. Η περίπολος τους κυκλώνει. Ένας πάει να το σκάσει. Τον πυροβολούν στα πόδια. Πέφτει. Αυτό δεν το δείξαμε, να μην εκθέσουμε και το στρατό…
Ήταν κι ένας έλληνας μαζί τους. Του χώνω μέσα στη μούρη το μικρόφωνο και…

-Το έχουμε δει το υπόλοιπο έργο, τον κόβει η Καίτη.

Αυτός αγνόησε την παρεμβολή της και συνέχισε τη διήγηση του. Η Καίτη δεν τον άκουγε πια. Θυμόταν τα φοβισμένα και έκπληκτα πρόσωπα των Ιρακινών. Τον τρόμο τους. Τα πελώρια μαύρα μάτια των παιδιών. Τα δάκρυα της γυναίκας με το τσαντόρ. Και όλα αυτά γιατί ένα μαλακισμένο ήθελε "αποκλειστικό".
Τους θυμάται μετά από μέρες, στριμωγμένους σε κάποιο δωμάτιο. Ζητούσαν πολιτικό άσυλο που δεν τους δόθηκε. Που να τους έστειλαν άραγε;

Ο "ωραίος" στέκεται τώρα από πάνω της.

-Το ξέρεις ότι το πρόσωπο σου θα "γράφει" καταπληκτικά; Θέλεις να πω στον Καραπάνο να σου κάνει ένα δοκιμαστικό;
Η Καίτη του απάντησε ελάχιστα κόσμια, κάτι που δεν ήταν του χαρακτήρα της. Οι άλλες κοπέλες την κοιτούσαν έκπληκτες. Πάντως τα λόγια της είχαν αποτέλεσμα. Ο "ωραίος" έφυγε σα βρεγμένη γάτα.

Μετά το δελτίο...

Βράδυ πια. Το δελτίο έχει τελειώσει. Το ίδιο κι η βάρδιά της. Ακόμη και η μολυσμένη ατμόσφαιρα του δρόμου της φαίνεται πεντακάθαρη. Παίρνει βαθιές ανάσες σα να έβγαινε μόλις από τα βάθη της θάλασσας. Αποφασίζει να περπατήσει. Ο πραγματικός κόσμος μοιάζει γαλήνιος και ήρεμος. Κι ας ξέρει πως κι αυτό ακόμη είναι μια ψευδαίσθηση. Έχει χάσει για πάντα την αθωότητα της. Φαντάζεται τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες και παράθυρα.
Κι όμως όλα της φαίνονται καλύτερα από αυτή την αρρώστια που ζει καθημερινά. Δεν ξέρει τι να κάνει. Να φύγει. Να πάει που;
"Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που θα υπάρξει. Αν υπάρχει μια, είναι αυτή που βρίσκεται ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε κάθε μέρα, που φτιάχνουμε με το να ζούμε μαζί. Δυο τρόποι υπάρχουν για να γλιτώσεις από το μαρτύριο της. Ο πρώτος είναι εύκολος σε πολλούς: δέξου την κόλαση και γίνε μέρος της έτσι που να μην τη βλέπεις πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση και γνώση: ψάξε και μάθε ν' αναγνωρίζεις ποιος και τι, στη μέση της κόλασης, δεν είναι κόλαση, κι αυτά κάνε αν διαρκέσουν, δώσ' τους χώρο"*.

Τα λόγια αυτά που θυμάται, της δίνουν κάποιο θάρρος, αλλά ελάχιστα την παρηγορούν. Οι λίγοι φίλοι, τα Σαββατοκύριακα, οι διακοπές, τα βιβλία, η μουσική. Όλα αυτά προσπαθούν να αποτελέσουν το αντίβαρο, αλλά η ζυγαριά γέρνει επικίνδυνα.

Στο σπίτι, δέχεται αργά την επίσκεψη της μητέρας της. Κρατάει στο χέρι της ένα εβδομαδιαίο περιοδικό ιλουστρασιόν κουτσομπολιού. Στο εξώφυλλο ο ¨καινούργιος" δηλώνει πως θα φέρει τη σοβαρότητα στις ειδήσεις.
"Ωραίο παιδί", σχολιάζει η μητέρα της κι αρχίζει ένας ακόμη από εκείνους τους καβγάδες.

---------------------------------------------------------------------------------

Την άλλη μέρα και πάλι στο κανάλι. Ο καινούργιος κι αυτή τη φορά αγέρωχος, διασταυρώνεται με τη Καίτη. Αυτή τη φορά όμως κάτι έχει αλλάξει. Της χαμογελάει και την καλεί στο γραφείο του.

...Ένα χρόνο αργότερα...

Η παρουσιάστρια των μεσημβρινών δελτίων ειδήσεων του καναλιού, βγαίνει από το τζιπ της που το έχει παρκάρει κακότροπα μπροστά στην είσοδο. Πετάει τα κλειδιά στον φύλακα. Διασταυρώνεται με δυο κοπέλες, και μόλις που χαιρετάει τη μια.
Η μια -η τυχερή που έλαβε τον χαιρετισμό- λεει στην άλλη, τη νεώτερη:

-Να φανταστείς ότι μέχρι πέρσι η Καίτη δούλευε μαζί μας στο αρχείο.
Έκπληκτη η άλλη απαντά:
-Πάντως και από κοντά είναι πολύ όμορφη. Αλλά λίγο ψηλομύτα. Δε βρίσκεις;
-Σσσσς… Την προστατεύει η παλιότερη κοιτάζοντας γύρω της.
-Και οι τοίχοι έχουν αυτιά!

Σημείωση: Κάθε σχέση με πραγματικά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις, όταν δεν είναι τυχαία, είναι αναπόφευκτη...

*Ίταλο Καλβίνο, Οι αόρατες πόλεις, μετάφραση Ε.Γ.Ασλανίδης- Σάσα Καπογιαννοπούλου, εκδόσεις Οδυσσέας

Περί του τυχαίου

2009-03-03T13:34:00.000+02:00

Ο Παύλος ήταν ασκούμενος δικηγόρος. Μια λαμπρή καριέρα ανοιγόταν μπροστά του, όπως τον διαβεβαίωνε ο θείος του κύριος Χριστόδουλος Παραράς -δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω- στο γραφείο του οποίου εργαζόταν έναντι ελάχιστης αμοιβής. Θα έπρεπε βεβαίως να είναι ευχαριστημένος αφού άλλοι συνάδελφοι του δεν πληρώνονταν καθόλου και ταυτοχρόνως σκοτώνονταν στη δουλειά ενώ ο Παύλος συχνά- πυκνά λιαζόταν στο Πάρκο της Σχολής Ευελπίδων, μασουλώντας υπερμεγέθη σάντουιτς και πίνοντας παγωμένη μπύρα με τις δικογραφίες να αναπαύονται πλάι του, παρέα με τα υπόλοιπα έγγραφα.
Η Κλαίρη δούλευε σε ένα μπαρ των Εξαρχείων, τελευταία πολύ της μόδας στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και όχι μόνον αυτής, πράγμα που της ταίριαζε απολύτως αφού ήταν γνωστή ως συνδικαλίστρια των αριστερών φοιτητικών συσπειρώσεων. Πολλοί γνωστοί περνούσαν για μια βόλτα το βράδυ και για αν πουν δυο κουβέντες μαζί της. Καθώς λοιπόν ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλής το αφεντικό είχε ενθουσιαστεί μαζί της για τους πελάτες που έφερνε και για τις άφθονες ποσότητες οινοπνευματωδών τα οποία κατανάλωναν, καταστρέφοντας και δημιουργώντας καινούργιους κόσμους. Βλέπετε το Τείχος δεν είχε ακόμη σωριαστεί και οι ελπίδες παρέμεναν ζωντανές τον έβδομο χρόνο της "σοσιαλιστικής" διακυβέρνησης της χώρας.
Ο Παύλος και η Κλαίρη ήταν αδέλφια:
-Σταμάτα να λες μαλακίες
-Εσύ να σταματήσεις.
-Δεν άρχισα εγώ.
-Τι; Μήπως εγώ έβρισα το Βαγγέλη σου;
-Δεν είναι Βαγγέλης μου!
-Ο κόσμος το 'χει τούμπανο…
-Ποιος κόσμος μωρέ; Τα γραβατωμένα μικροαστικά δικηγοράκια σου;
-Όχι, οι αμφισβητίες των Εξαρχείων.
-Εσύ κάτσε σπιτάκι σου.
-Ή σπιτάκι μας ή Εξάρχεια;
-Δε μας χέζεις;

Οι σχέσεις τους -όπως καταλαβαίνετε- δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αρμονικές. Όμως… Όμως εκείνο το μοιραίο απριλιάτικο βράδυ ο Παύλος έχοντας φορέσει το πλέον γοητευτικό του χαμόγελο, κρατώντας το "Μπροστά στον πόλεμο" του Καστοριάδη στο χέρι, κατέφθασε στο μπαρ όπου εργαζόταν η αδελφή του με τη σαφή πρόθεση συμφιλίωσης μετά τον τελευταίο τους τσακωμό. Την ασπάσθηκε δις στα μάγουλα, της ζήτησε συγγνώμη και της πρόσφερε το βιβλίο που την ενθουσίασε και τη συγκίνησε.
Αιτία για όλη αυτή την ασυνήθιστη συμπεριφορά του ήταν μια ωραία αρχιτεκτόνισσα, μέλος της Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (Ο.Σ.Ε.) που κάποτε ο Παύλος την μπέρδευε με τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος (επίσης Ο.Σ.Ε.). Ήταν περαστικός από τα Προπύλαια, όπου γινόταν μια συγκέντρωση εναντίον της καταστολής, όταν την είδε. Πουλούσε ένα περιοδικό, τη "Μαμή" (η βία είναι η μαμή της Επανάστασης) και είχε ένα όμορφο μελαγχολικό βλέμμα. Την πλησίασε και της ζήτησε να αγοράσει το περιοδικό. Έπιασαν τη κουβέντα, αλλά δεν κατάφερε να μάθει τίποτε περισσότερο από τις απόψεις της οργάνωσης της, το μικρό της όνομα και το επάγγελμα της. Την έλεγαν Ελένη. Λίγο πι ψηλή από το μέτριο, καστανή, με σπαστά μαλλιά και μεγάλα μάτια που σε ξεγελούσαν για την ηλικία της που οπωσδήποτε ήταν κάτω από τα τριάντα. Αυτή φαινόταν Σα να είχε μόλις τελειώσει το λύκειο.
Ο Παύλος έκανε θραύση στον γυναικείο πληθυσμό του κύκλου που κινιόταν στις παρυφές της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ) -ακόμη τότε ο Συνασπισμός δεν υπήρχε- εδώ όμως τα πράγματα δυσκόλευαν. Η συνηθισμένη του αυτοπεποίθηση έγινε αμηχανία. Εδώ δεν μπορούσε να "καθαρίσει" με Προυστ ή Ουμπέρτο Έκο, ούτε καν με στίχους από τη Μαρία Νεφέλη -το πράγμα ήταν φανερό. Αλλά ήταν και κάτι άλλο: σ' αυτή την περίπτωση ένιωσε ότι δεν είχε να κάνει με κάτι απλό και φευγαλέο. Αν δεν ήταν εγωιστής θα παραδεχόταν ότι ήταν απλούστατα ερωτευμένος. Ανακάλυπτε λυρισμό ακόμη και στα άρθρα της "Μαμής", προσπαθώντας να μαντέψει αν κάποιο από αυτά ήταν της Ελένης. Κάποια παλιά τετράδια ανασύρθηκαν από τα βάθη της ντουλάπας και γενικώς ο Παύλος με τη σκέψη, τα διαβάσματα και τη μουσική, μεγέθυνε το αίσθημα του, κάνοντας το ανυπόφορο και βεβαίως βαθύτερο.

Τώρα που κολλάει η Κλαίρη σ' αυτά;
Ως μέλος των "Συσπειρώσεων" αλλά και ως τρομερά κοινωνικό άτομο, αποκλειόταν (σχεδόν) να μη γνωρίζει την Ελένη. Πράγματι ο Παύλος κατάφερε να διαπιστώσει ότι δεν είχε πέσει έξω, πράγμα του κατάφερε να διαπιστώσει φέρνοντας τεχνηέντως την κουβέντα στην ΟΣΕ και λέγοντας ότι γνώρισε μια κοπέλα -Ελένη νομίζει την έλεγαν, με κατσαρά- μάλλον σπαστά καστανά μαλλιά, που φορούσε φαρδύ πουλόβερ, ινδική φούστα μονόχρωμη και μποτάκια. "Α! Θα λες την Ελένη τη Δροσινού. Είχαμε παει διακοπές κάποτε μαζί στη Σέριφο. Πρόπερσι. Ξέρεις με το Νικήτα και τους άλλους".
Ο Παύλος προσπάθησε μάταια να σταματήσει το κοκκίνισμα που το 'νιωθε να ανεβαίνει στα μάγουλα του, αλλά και να ρεγουλάρει τους σφυγμούς του που χόρευαν σε επικίνδυνους ρυθμούς φόβου και ευφορίας.
-Τι είναι αυτό που ακούγεται;
-Κιμ Κάρνς.

Η Κλαίρη δεν ξεγελάστηκε από την παρέκβαση του. Τον κοιτούσε ήδη με εκείνο το λίγο ειρωνικό της χαμόγελο που από μικρό παιδί τον εκνεύριζε. Έπρεπε όμως να συγκρατηθεί. Η μεγάλη του αδελφή κρατούσε τα κλειδιά του παραδείσου ή επί το ρεαλιστικότερο τη διεύθυνση, το τηλέφωνο αλλά και τη δυνατότητα μιας συνάντησης με τη γλυκύτατη αριστερίστρια. Χωρίς να το καλοσκεφθεί της μίλησε ευθέως:

-Ξέρεις, μ΄αρέσει…
-Η Κιμ Κάρνς;
-Όχι, η Ελένη Δροσινού.
-Α!

"Αξ και ξερός" σκέφθηκε ο Παύλος

-Μπορείς να κάνεις τίποτα; είπε φωνακτά τη στιγμή που σταματούσε το τραγούδι, με αποτέλεσμα να γυρίσουν όλοι οι θαμώνες να τον κοιτάξουν, επιστρέφοντας γρήγορα στα ποτά τους, όταν είδαν ότι δεν συνέβαινε τίποτα το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει τους μύδρους της κοινωνικής τους κριτικής.
-Θέλεις να κάνω την προξενήτρα δηλαδή;
-Όπως θέλεις πες το.

Και η αδελφή του, δίνοντας του ένα από τα σπάνια δείγματα αδελφικής αγάπης, του είπε ότι θα έλεγε στην Ελένη να περάσει από το μπαρ για να συζητήσουν και θα τον ειδοποιούσε κι αυτόν να περάσει -"τυχαία".

-Από εκεί και πέρα είναι δική σου δουλειά.

Η ποθητή νύκτα έφθασε. Η νευρικότητα που τον κυρίευσε από το προηγούμενο απόγευμα, όταν η Κλαίρη πιστή στην υπόσχεση της, του τηλεφωνούσε για να του πει ότι όλα κανονίστηκαν, είχε καταπέσει προς μεγάλη του ανακούφιση, ακριβώς την ώρα που θα 'πρεπε, χάρις σε ένα ζεστό μπάνιο με αφρόλουτρο.
Ντύθηκε απλά, αλλά με γούστο, έβαλε διακριτικά λίγη κολόνια και γύρω στις δέκα ξεκίνησε για τα Εξάρχεια. Όλα πήγαιναν καλά. Ακόμη και το λεωφορείο ήλθε αμέσως.
Στην είσοδο του μπαρ γινόταν επιλογή πελατών, αλλά πέρασε χωρίς πρόβλημα. Την ίδια στιγμή η αδρεναλίνη ξεχύθηκε στον οργανισμό του Σα φουσκωμένο ποτάμι, καθώς αντίκρισε την πλάτη της Ελένης που συνομιλούσε με την Κλαίρη. Κάποιος είχε γυρίσει τον διακόπτη: η μουσική είχε σταματήσει, ο κόσμος εξαφανίσθηκε -απόμεναν μονάχα οι δυο κοπελιές, εκατέρωθεν του πάγκου του μπαρ. Η Κλαίρη τον χαιρέτησε κι η Ελένη γύρισε να τον κοιτάξει. Έκαναν ο ένας στον άλλο το νεύμα της αναγνώρισης. Ο Παύλος τις πλησίασε μέσα στη σιωπή…

-Γεια χαρά, είπε κομπιάζοντας. Η Ελένη δεν ήταν η Ελένη! Ή μάλλον η ωραία αρχιτεκτόνισσα δεν ήταν η Ελένη Δροσινού. Η Κλαίρη είχε καταλάβει λάθος. Αυτή την Ελένη από την ΟΣΕ την ήξερε!

Παράγγειλε ένα διπλό ουίσκι και η αδελφή του, τους άφησε με τρόπο μονάχους, βυθισμένη στην πλάνη της, ενώ ο Παύλος ξεπερνώντας το σοκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ΟΣΕ είχε... ωραίες γυναίκες! Διότι κι αυτή η Ελένη του άρεσε!

Έφυγαν μαζί από το μπαρ. Εκείνη η νύκτα στάθηκε η απαρχή μιας θυελλώδους σχέσης που κράτησε δυο χρόνια και επτά μήνες.

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "Ακροβασία στο Χαλάνδρι". Η ιδέα αυτή μεταμορφώθηκε σε σενάριο από φίλο σκηνοθέτη και λίγο έλειψε να γίνει μικρού μήκους ταινία (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)

Η ιστορία μιας αρχισυντάκτριας

2009-02-09T12:21:00.000+02:00

“Δεν άλλαξες καθόλου”, της είπα -και το εννοούσα! Είχαμε να ειδωθούμε πάνω από μια δεκαετία και νάτην τώρα μπροστά μου, γοητευτικότερη από ποτέ, με το ωραίο της χαμόγελο και με... μαγιό! Δεν κάναμε κάποια παράξενη φωτογράφιση, ούτε είμαστε χειμερινοί κολυμβητές. Η συνάντηση μας έγινε σε κλειστή και θερμαινόμενη πισίνα, όπου εμείς -όπως και πολλοί συμπολίτες μας- τρέχαμε χειμώνα- καλοκαίρι, μήπως καταφέρουμε να κρατήσουμε σε κάποια αξιοπρεπή κατάσταση το σώμα μας, καθώς ο χρόνος κυλούσε αδυσώπητος...
Όχι όμως για την Κ. Που ακόμη και με τον απαίσιο σκούφο που μας υποχρεώνουν να φοράμε στα κολυμβητήρια, ήταν όπως πάντα μια κούκλα και έμοιαζε λες και τα δέκα χρόνια δεν είχαν προσθέσει ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπο της. Εξίσου καλά είχε φερθεί ο χρόνος και στο σώμα της...
Όσο για μένα, όρθωσα λίγο το ανάστημά μου, ρούφηξα την κοιλιά μου και είπα:
“Δε βουτάμε να τα πούμε μέσα καλύτερα;”
Με την B. Είχαμε γνωριστεί στα “ηρωικά χρόνια” της ιδιωτικής τηλεόρασης, πριν τα ριάλιτι καταλάβουν κάθε σπιθαμή του τηλεοπτικού χρόνου, όταν εκείνη -μεγαλύτερη από μένα (το λέω επειδή δεν αναφέρω το όνομά της)- ήταν βοηθός αρχισυντάκτρια κι εγώ ένας ρεπόρτερ στα πρώτα του βήματα. Πολύ ικανή και συστηματική, μέσα σε λίγο καιρό είχε ουσιαστικά αναλάβει και το ρόλο του αρχισυντάκτη της εκπομπής και όλοι σε εκείνη απευθυνόμασταν για όλα τα ζητήματα.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τη “φλέρταραν” για να το πω διακριτικά. Ακόμη και ο καναλάρχης την είχε καλέσει για ιδιαίτερη συνομιλία στο γραφείο του. Δεν πήγε ποτέ...
Η B. ήταν έτσι κι αλλιώς ερωτευμένη. Ο καλός της ήταν γιατρός και Θεσσαλονικιός. Για χάρη του άφησε καριέρα και Αθήνα. Την τελευταία φορά που άκουσα γι' αυτήν βρισκόταν στο δεύτερο παιδί και ασχολιόταν με την οργάνωση της κοινωνικής της ζωής...

Αποκαλύψεις...

Στις 24 διαδρομές που κάναμε στην πισίνα το επόμενο μισάωρο έμαθα τα πάντα: Πριν από δυο χρόνια πήρε -φιλικό- διαζύγιο και κατέβηκε στην Αθήνα με τα παιδιά, που τα φρόντιζε η γιαγιά. Εκείνη επέστρεψε στον τηλεοπτικό χώρο, κάνοντας καινούργια αρχή και από τη φετινή σεζόν ανέλαβε την πρωινή εκπομπή στο...
Είπαμε πως θα βρεθούμε οπωσδήποτε να τα πούμε και εκτός... νερού, κάτι που δεν συνέβη. Όμως δυο φορές τη βδομάδα συναντιόμασταν ανελλιπώς στο κολυμβητήριο. 240 διαδρομες αργότερα, μου πρότεινε να πιούμε έναν καφέ μετά.
Έμοιαζε κάπως νευρική και ο καφές έγινε “Τζόνι με πάγο”.
“Σε κάποιον πρέπει να μιλήσω γιατί θα σκάσω. Μόνο σε σένα τολμάω να το πω. Και σε ξέρω από παλιά πω είσαι “τάφος”. Κουβέντα δε σου 'παιρνε κανείς”
Η περιέργειά μου είχε ανάψει για τα καλά.
“Είμαι πάλι ερωτευμένη”, μου είπε.
“Σου πήρε 20 χρόνια να καταλάβεις ότι είμαι ο άντρας της ζωής σου;”
“Έλα σταμάτα! Μιλάω σοβαρά...”
Σύντομα κατάλαβα το άγχος και τη νευρικότητά της. Το “σκοτεινό αντικείμενο του πόθου” είχε δυο σοβαρά μειονεκτήματα: Πρώτον, ήταν 15 χρόνια νεότερος. Και δεύτερον, ήταν υφιστάμενος της. Νεαρός ρεπόρτερ στην εκπομπή.
“Μήπως είναι και γκέι;” ρώτησα προσπαθώντας να ηρεμήσω την κατάσταση -ανεπιτυχώς.

...και η συνέχεια...

360 διαδρομές αργότερα, ήπιαμε τα επόμενα Τζόνι μας σε κλίμα ευφορίας. Είχε πάρει τη μεγάλη αόφαση και ζούσε με πάθος τον καινούργιο της έρωτα, αδιαφορώντας για όσα συνέβαιναν γύρω της. Περιττό να πω ότι ήταν ακόμη ωραιότερη. Ακτινοβολούσε. Το έβλεπα και στα λάγνα βλέμματα γύρω μας. Ίσως και λίγο από ζήλια, προσπάθησα να την προσγειώσω.
“Μη μου αρχίσεις κι εσύ για τη διαφορά ηλικίας!” δήλωσε κοφτά. Και προτίμησα να παω με τα νερά της.
Το επόμενο πρωί, έλαβα ένα e-mail.

To: stoforos@yahoo.com
From: Β.T.
Subject: Older woman younger man

Kalimera Kosta,
Sou stelno dyo themata poy metefrasa apo to Internet. Prin mou arxiseis pali gia ti diafora ilikias, diavase ta se aprakalo,
Filia,
B.

Attachment 1:

Οι τρεις μύθοι
Η Σούζαν Γουίντερ είναι συγγραφέας του διεθνούς best seller “Older Women, Younger Men: New Options for Love and Romance”. Η ίδια είχε πολλές σχέσεις με νεότερους άντρες, ακόμη και 20 χρόνια μικρότερους!
Μαζί με τη συνεργάτιδα της Φελίσια Μπρινκς, πήραν συνεντεύξεις από 200 ζευγάρια. Η επιστημονική τους έρευνα κατέρριψε τους τρεις μεγάλους μύθους για τη σχέση μεγαλύτερων γυναικών με νεότερους άντρες
-Μύθος 1ος: “Θα σε αφήσει για μια νεότερη γυναίκα”
Οι συγγραφείς λένε πως δεν βρήκαν ούτε ένα νεαρό άντρα που έκανε κάτι τέτοιο, τουλάχιστον για μια συγκεκριμένη γυναίκα και μόνο και μ΄νο για το γεγονό ότι ήταν μικρότερη. “Σε ορισμένες περιπτώσεις οι άντρες ήθελαν παιδιά”, λένε, “και η σχέση διαλύθηκε εξαιτίας αυτού του γεγονότος”.
-Μύθος 2ος: “Η γυναίκα αποπλανεί και παρασύρει τον άντρα -όπως η Mrs Robinson”.
Και στις 200 περιπτώσεις που εξέτασαν οι συγγραφείς ο άντρας έκανε το πρώτο βήμα!
-Μύθος 3ος: “Δεν θα κρατήσει για πολύ η σχέση”
Μερικά από τα ζευγάρια που εξετάστηκαν ήταν για 25 χρόνια και περισσότερο μαζί. Ο μέσος όρος διάρκειας της σχέσης στα 200 ζευγάρια, ήταν τα 13 χρόνια.

Attachment 2:

Γιατί να προτιμήσετε μεγαλύτερες γυναίκες

1. Όταν σε κοιτάζει, εκτιμά κάθε ρυτίδα και κάθε καμπύλη του νεαρού σου σώματος
2. Είναι ανεξάρτητη, έχει τη ζωή της και τη δουλειά της και είναι πολύ απασχολημένη ώστε να ασχολείται μαζί σου όλη μέρα.
3. Έχει την αυτοπεποίθηση που λείπει στις μικρότερες γυναίκες
4. Έχει τακτοποιημένα τα οικονομικά της και δεν περιμένει από εσένα να της ψωνίζεις.
5. Το σεξ είναι εξαιρετικά ικανοποιητικό γιατί η κορύφωση της ερωτικής ζωής μιας γυναίκας ταιριάζει περισσότερο με αυτή ενός νεαρού άντρα.
6. Δεν θέλει όλο να παίρνει. Της αρέσει να δίνει
7.Δεν την ενδιαφέρει “τι θα πουν οι γείτονες” και η οικογένειά της
8.Είναι πιο ευθύς και ειλικρινής από τις νεότερες γυναίκες. Δεν διστάζει να σου πει αυτό που σκέφτεται
9.Μαζί της ξέρεις πάντοτε που βρίσκεσαι
10. Γνωρίζει ποιά είναι και τι θέλει. Δεν έχει καμιά διάθεση να παίζει παιχνίδια με τη σχέση της.
11. Θα σε βοηθήσει να αποκτήσεις μια πιο ώριμη αίσθηση του έρωτα
12. Αν αποφασίσετε να παντρευτείτε, έχετε περισσότερες πιθανότητες να ζήσετε όλη τη ζωή σας μαζί, αφού οι άντρες πεθαίνουν νωρίτερα από τις γυναίκες!
13.Το κάνεις “όπως Αμερική”. Στις ΗΠΑ το 34% των γυναικών από 40 έως 69 ετών έχουν σχέση με νεότερους άντρες. Στο 12% των γάμων η γυναίκα είναι μεγαλύτερη από τον άντρα

...504 διαδρομές αργότερα....

Κάναμε έλξεις κάτω από τους βατήρες και η Β. Έμοιαζε και πάλι προβληματισμένη.
“Με στραβοκοιτάνε όλοι στην εκπομπή. Το έχουν καταλάβει για μένα και τον Γ. και οι μεν κοπέλες μου φέρονται εχθρικά, οι δε άντρες λες και είμαι διαθέσιμη για όλους! Άσε τι τραβάει αυτό και πως ζηλεύουν. Έχουν ανεβάσει και τους τόνους της φωνής. Αντιδράνε σε κάθε παρατήρησή μου λες και είμαστε ίσα κι όμοια. Ειδικά ένα μ... που τον γούσταρε, βγάζει μια γλώσσα... Κι ο καλός μου παρουσιαστής παίρνει το μέρος τους. Βλέπεις δεν του κάθησα και το φέρει βαρέως!”
Πρώτη φορά την έβλεπα να μιλάει έτσι και με τέτοιο λεξιλόγιο. Φαντάζομαι να κατάλαβε πως δεν είμαστε “όπως Αμερική”...
“Θα φύγω”, μου είπε. “Δεν τους έχω ανάγκη! Δεν θα μου καταστρέψουν αυτοί τη ζωή.”

...Το είπε και το έκανε. Όμως ο καλός της δεν την ακολούθησε. Μετά από λίγο καιρό της είπε να χωρίσουνε. Έμαθε πως τα έφτιαξε με την αυθαδέστατη μικρή...
“Νομίζω πως επιβεβαίωσες και τους τρεις μύθους: Εσύ τον προσέγγισες πρώτη, αυτός σε άφησε για μια νεότερη γυναίκα και η σχέση σας δεν κράτησε...”
“Είμαι η εξαίρεση που ειβεβαιώνει τον κανόνα! Δυστυχώς...”
“Δεν του στέλνεις τα 13 σημεία να δει τι χάνει;”
“Το έκανα ήδη! Άσε που με αυτή που έμπλεξε, θα το διαπιστώσει σύντομα...”
“Μακάρι”, σκέφτηκα από μέσα μου και βγήκα από την πισίνα.

Το κείμενο σε κάπως συντομευμένη μορφή, δημοσιεύτηκε στο Votre Beaute

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ

2009-01-23T12:47:00.001+02:00

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ακροβασία στο Χαλάνδρι". Στη νέα του μορφή δημοσιεύεται για πρώτη φορά...

Για όλα έφταιγε ο Σαραβάκος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Με εκείνο το γκολ από απευθείας χτύπημα φάουλ, που άφησε κοκαλωμένο τον αντίπαλο τερματοφύλακα, περνώντας με φάλτσο τη μπάλα πάνω από το τείχος και μέσα στις ιαχές των εξήντα -περίπου- χιλιάδων φιλάθλων, την έστειλε να καρφωθεί στο "γάμα" της εστίας.
Η Μαίρη έγινε φανατική οπαδός και θαυμάστρια του Σαραβάκου. Δεν έχανε πια ούτε τις προπονήσεις κι ας ήταν ολόκληρο ταξίδι από τους Αμπελόκηπους στην Παιανία, κι ας ξεπερνούσε το όριο απουσιών στα ΤΕΙ Λογιστών, όπου διήνυε ήδη το τρίτο εξάμηνο φοίτησής της. Τις Κυριακές διέσχιζε όλη την Ελλάδα από την Κρήτη ως τις Σέρρες, ακολουθώντας πιστά τον Παναθηναϊκό στην ακάθεκτη πορεία του προς την κατάκτηση του Πρωταθλήματος. Τον πήρε λοιπόν η μπάλα και τον Γιώργο, πλατωνικό υποστηρικτή του Ολυμπιακού και ένθερμο πολιορκητή της Μαίρης, που θα ήταν έτοιμος να απαρνηθεί κι αυτές τις ποδοσφαιρικές ιδέες του για το χατίρι της.
Μονάχα που η Μαίρη δεν του άφησε κανένα περιθώριο και τα 'φτιαξε με ένα παιδί από τη Θύρα 13, τον Χρήστο, που δούλευε σε κάποιο συνεργείο της λεωφόρου Μεσογείων, αν και κατά βάθος θεωρούσε και αυτή τη λύση προσωρινή, μέχρι αν την προσέξει ο Σαραβάκος. Γι' αυτό και πάντοτε έφθανε ντυμένη του κουτιού στις προπονήσεις, προκαλώντας όχι λίγα βλέμματα θαυμασμού στους υπόλοιπους οπαδούς, αλλά και κάποιες χειρονομίες ή σφυρίγματα, που σιγά- σιγά κοπήκανε όταν ένιωσαν τη Μαίρη σαν ένα δικό τους άνθρωπο. Όσο για τους υπόλοιπους και μόνο η εμφάνιση του αγριωπού και μπρατσωμένου Χρήστου τις Κυριακές στο πλάι της, τους έκοψε κάθε όρεξη για περαιτέρω κινήσεις.
Όλα τα μάθαινε ο Γιώργος από διάφορους κοινούς γνωστούς που εξακολουθούσαν να ανέχονται τη νεοφώτιστη ορμή της Μαίρης περί τα ποδοσφαιρικά. Κάθε ελπίδα χάθηκε γι' αυτόν, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να σιχαθεί εντελώς το ποδόσφαιρο, ιδίως από την εποχή που αγόρασε τον Ολυμπιακό ο Κοσκωτάς. Άμεση συνέπεια ήταν η πολιτική του συνειδητοποίηση -βοήθησε και μια χαριτωμένη πρωτοετής κνίτισσα- κι έτσι ο Γιώργος οργανώθηκε στην "Πανσπουδαστική", όπου επέδειξε ένα σπάνιο συνδικαλιστικό ταλέντο και μια μοναδική ευγλωττία στις συνελεύσεις των φοιτητών. Γρήγορα- γρήγορα από απαθής για την πολιτική νέος, έγινε στέλεχος της σπουδάζουσας της ΚΝΕ. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Η Μαίρη στο μεταξύ γινόταν μια ναρκομανής του ποδοσφαίρου, που επιζητούσε μια ολοένα μεγαλύτερη δόση. Κάθε πρωί αγόραζε όλες τις αθλητικές εφημερίδες, ενώ μέσα στη βδομάδα δεν έχανε ποτέ τα σημαντικά για την ποδοσφαιρική και ειδικότερα για την "παναθηναϊκή" βιβλιογραφία. Είχε γίνει μια μανιακή του πράσινου χρώματος και του τριφυλλιού, αλλάζοντας άρδην τη διακόσμηση της μικρής της γκαρσονιέρας. Διότι σε μια γκαρσονιέρα έμενε από την εποχή που ήρθε στην Αθήνα από τον Πολύδροσο Παρνασσού (ή Σουβάλα όπως τη λένε οι ντόπιοι και η οποία άλλαξε ονομασία, όπως και άλλα χωριά της γύρω περιοχής κατά την εποχή της "ελληνοποίησης" των ονομάτων, προκειμένου να ξεχασθούν οι όποιες σλάβικες επιρροές και να αποστομωθούν "ανθέλληνες" όπως ο Φαλμεράγιερ). Ήρθε λοιπόν στην πρωτεύουσα για να τελειώσει το λύκειο και να δώσει εισαγωγικές στο Πανεπιστήμιο, διατηρώντας όλα αυτά τα χρόνια μια ανεπαίσθητη ρουμελιώτικη προφορά, που μονάχα κάποιον ιδιαιτέρως σχολαστικό θα ενοχλούσε. Στο μυαλό της όμως, αυτό το μικρό ελάττωμα, αν το πούμε έτσι, διογκωνόταν. Η Μαίρη είχε ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της και δεν μιλούσε ποτέ για την καταγωγή της. Και δεν θα ξαναπάταγε το πόδι της στη Σουβάλα, αν δεν ήταν το χρηματικό ζήτημα. Ο πατέρας της, ευκατάστατος μπακάλης, πλήρωνε γενναία για τις σπουδές της κόρης του και αυτή, μέχρι την "ανακάλυψη" του ποδοσφαίρου ήταν πράγματι άψογη σε αυτόν τον τομέα, περνώντας τα μαθήματά της χωρίς πρόβλημα.

"Μαύρα μάτια/ μαύρα φρύδια"

"Μαύρα μάτια/ μαύρα φρύδια/ κατσαρά μαύρα μαλλιά/ άσπρο πρόσωπο σαν κρίνος/ και στο μάγουλο ελιά". Πολλοί της το είχαν τραγουδήσει αυτό από τα δεκαπέντε της που πήρε να ομορφαίνει, αναστατώνοντας το νεαρόκοσμο της Σουβάλας και των γύρω χωριών, και όχι μόνο αυτών. Διάφοροι επίδοξοι γόητες είχαν κάψει τα φτερά τους με τη Μαίρη, που τελικά ενέδωσε στον ξάδερφο της Αντώνη, φοιτητή από την Αθήνα, το βράδυ της 26ης Αυγούστου του 198.., μετά από την ολονύκτια διασκέδαση τους στο πανηγύρι του χωριού Καστέλλια, όπου είχαν παει με το φιατάκι του. Σε λίγες μέρες έκλεινε τα δεκαεφτά της…

Το ειδύλλιο της με τον Αντώνη κράτησε αρκετά σε μάκρος, καθώς την ίδια χρονιά ήρθε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, για να τελειώσει το λύκειο -όπως είπαμε. Χάρις σε αυτόν ξεπέρασε με αρκετή άνεση το σοκ της αλλαγής περιβάλλοντος και έκανε ένα πλήθος γνωριμιών, όντας εκ φύσεως κοινωνική. Μακριά από τις οικογενειακές πιέσεις, με δικό της χώρο, αλλά και εξαιτίας της οικειότητας με τον ξάδερφο της αφού ήταν φίλοι αγαπημένοι από μικρά παιδιά, η μύηση της στον έρωτα στάθηκε κι αυτή ιδιαιτέρως ευτυχής, διώχνοντας τα συμπλέγματα που πολλά αγόρια και κορίτσια υποφέρουν σε αυτή την ηλικία.
Δεν μπορούμε να πούμε όμως, το ίδιο και για τον χωρισμό τους που προκάλεσε αρκετά βίαια ξεσπάσματα της Μαίρης εναντίον του Αντώνη, όταν ανακάλυψε ότι αυτός, αν και της το έπαιζε συντετριμμένος, είχε βρει προ πολλού την εναλλακτική λύση στην αγκαλιά της καλύτερης- μέχρι τότε- φίλης της, με την πρόφαση των οικολογικών συζητήσεων, αφού ο Αντώνης ήταν μέλος της Εναλλακτικής Κίνησης Οικολόγων, γνωστής σαν Ε.Κ.Ο., όπου υποτίθεται ότι είχε στρατολογήσει τη Σταυρούλα (δηλαδή την καλύτερη φίλη της) που της έπαιζε θέατρο για μήνες, παθιασμένη -υποτίθεται- με τις βιολογικές καλλιέργειες και την υγιεινή διατροφή. Ποιος; Η Σταυρούλα! Που δεν ήξερε καν πως βγαίνουν τα φασόλια…
Έτσι πήγαν κι οι εξετάσεις κατά διαόλου κι αντί για Κοινωνιολογία, βρέθηκε -πάλι καλά- στα ΤΕΙ Λογιστών, φανατική εχθρός των Οικολόγων, μπολιασμένη ωστόσο με μια αντεξουσιαστική δόση, χωρίς καμιά τάση πολιτικοποίησης, αλλά μάλλον άρνησης και γελοιοποίησης των πάντων, γεγονός που της χάρισε άφθονους φίλους, αλλά και αντίστοιχους εχθρούς, μερικοί από τους οποίους δεν δίσταζαν να τη σαρκάζουν για την προφορά της. Κάποιος μάλιστα -ποτέ δεν έμαθε ποιος- της κόλλησε και το παρατσούκλι "Μαλάμω", το οποίο όμως δεν έτυχε ευρείας διαδόσεως. Υποψίες γι' αυτό βαραίνουν κάποιον Ρηγά ο οποίος της είχε κάνει την πρόταση να τα φτιάξουν και αυτή του το αρνήθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Ο Ρηγάς -λέγεται- με τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες του, μανιώδης αναγνώστης του Σεφέρη, ακόμη και κατά τις ώρες διδασκαλίας, μάλλον θα ξεσήκωσε το παρατσούκλι "Μαλάμω" από το γνωστό ποίημα του αγαπημένου του ποιητή, υπό τον τίτλο "Δημοτικό Τραγούδι", όπου λεει:

Τα μονοκοτυλήδονα
Και τα δικοτυλήδονα
Ανθίζανε στον κάμπο
Σου το 'χαν πει στον κλήδονα
Και σμίξανε φιλήδονα
Τα χείλια μας, Μαλάμω!

Και αυτό μάλλον αποδεικνύει την απόσταση που έχει πολλές φορές η ποίηση από τη ζωή, αφού ο Ρηγάς μας, ουδέποτε έσμιξε τα χείλη του με τη δική του Μαλάμω, πόσο μάλλον και φιλήδονα. "Οι άνθρωποι γίνονται κακοί όταν τους απορρίπτουν, δήλωσε φίλη της Μαίρης σε πηγαδάκι όπου κυκλοφορούσαν οι εκδοχές για το περίφημο παρατσούκλι.
Τώρα η Μαίρη σμίγει φιλήδονα τα χείλη της με τον Χρήστο κάτω από το αγαθό βλέμμα του Σαραβάκου, από κορνιζαρισμένο εξώφυλλο του "Ταχυδρόμου" που τον εικονίζει στο πλάι ενός κανονιού στο Λυκαβηττό. Δίπλα του γράφει με κίτρινα γράμματα

Δημήτρης Σαραβάκος: "Αξίζω 350.000.000 δραχμές"

Και ο Χρήστος γίνεται τολμηρότερος απ' ότι συνήθως, κόβοντας την ανάσα της Μαίρης που προς στιγμήν ξεχνά το ίνδαλμα της -με τα Sea and City, το άσπρο πουκάμισο και το μπεζ παντελόνι με τις πιέτες- που χαμογελά με φόντο τον Αττικό ουρανό.
"…Πιστεύω στη θρησκεία, στο Θεό και πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο τις Κυριακές, το χειμώνα, να πηγαίνω ν' ανάψω κερί, γιατί είμαστε τον περισσότερο καιρό στα ξενοδοχεία με τον Παναθηναϊκό κι άλλοτε πάλι με την εθνική ομάδα. Έτσι, αυτό που θα έκανα την Κυριακή, το κάνω τη Δευτέρα και μάλιστα, λίγο μακριά απ' το κέντρο", έλεγε στη συνέντευξη του λίγο καιρό μετά τον αγώνα στην Ουγγαρία με τη Χόνβεντ στο 5-2, όπου είχε κάνει εκπληκτική εμφάνιση, σημειώνοντας και τα δυο γκολ της ομάδας του. Η Μαίρη δεν είχε καταφέρει τότε να βρει λεφτά για να πάει και είδε το ματς στην τηλεόραση, απογοητευμένη από την ήττα, αλλά μαγεμένη από το Δημήτρη που έκανε σκόνη τους Ούγγρους -μια ομάδα μόνος του.

Δεκαπέντε μέρες μετά, ο Παναθηναϊκός νικούσε με 5-1, παίρνοντας την πρόκριση και βυθίζοντας τη Μαίρη σε αληθινό παραλήρημα που την οδήγησε για πρώτη φορά σε μπάνιο στην Ομόνοια και σ' ένα υπέροχο ερωτικό βράδυ με το Χρήστο, ύστερα από την κατανάλωση άφθονης ελληνικής σαμπάνιας.

Μετά από όλα τούτα, είναι ν' απορεί κανείς, πως τα κατάφερα και την "πάτησα" μαζί της -όπως θα 'λεγε κι ο Χρήστος- που μου διηγήθηκε την ιστορία της σε χρόνο ανύποπτο, μετά το δεύτερο μισόκιλο κρασιού στην ταβέρνα πίσω από το "Απόστολος Νικολαϊδης", πιο γνωστό ως γήπεδο της Λεωφόρου. Το Χρήστο τον είχα γνωρίσει γύρω στη μεταπολίτευση, όταν εγκαταστάθηκα στην οδό Λαρίσσης στους Αμπελοκήπους, σε κάποιο διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας η οποία είχε ανεγερθεί στη θέση μονοκατοικίας που ανήκε στην οικογένεια του, αποδίδοντάς τους, δυο διαμερίσματα και δυο μαγαζιά.
Νοικιάσαμε λοιπόν ένα τεσσάρι με θέα προς το μικρό παρκάκι (Πανόρμου και Λαρίσης γωνία -εκεί που σήμερα βρίσκεται και σταθμός του μετρό), το οποί ήταν ένα εκ των δυο διαμερισμάτων που ανήκαν στην οικογένεια Καραδήμου, στους γονείς δηλαδή του Χρήστου, με τον οποίο ως συνομήλικοι και γείτονες, αρχίσαμε να κάνουμε στενή παρέα, για δυο- τρία χρόνια που συνέπεσαν με την εφηβεία μας, δημιουργώντας έναν μακρύ κατάλογο κοινών εμπειριών σε όλους τους τομείς.
Αργότερα ξεκόψαμε. Κάτι οι διαφορετικοί μας δρόμοι στο χώρο των ιδεών, κάτι οι διαφορετικές παρέες, αλλά κυρίως η μετακίνηση μου προς τα βόρεια προάστια, χαλάρωσαν ως το σημείο της ανυπαρξίας τη σχέση μας. Επανασυνδεθήκαμε ύστερα από χρόνια, εντελώς τυχαία, όταν πήγα το αμάξι μου στο συνεργείο όπου εργαζόταν ως βοηθός μηχανικού. Βγαίναμε συχνά οι δυο μας μετά απ' αυτό. Τότε πάνω- κάτω ήταν και στο φόρτε της η ιστορία με τη Μαίρη την οποία παρακολουθούσα βήμα προς βήμα από τις διηγήσεις του. Τότε…

Το μοιραίο πάρτι
Τότε έκανα ένα πάρτι στο οποίο ήρθαν μαζί. Ο Χρήστος μας σύστησε και μας άφησε "να τα πούμε", κατευθυνόμενος προς έναν όμιλο παλιών γνωστών. Καταλάβαινα επιτέλους γιατί τόσοι πολλοί επιθυμούσαν να της ψιθυρίσουν το τραγούδι του Βαμβακάρη για τα "μαύρα μάτια", καθώς μέσα σε λίγα λεπτά αντελήφθην ότι είχα εισέλθει κι εγώ στη μεγάλη τους ομάδα, πλην όμως με την χωρίς λόγο -και επαρκείς ενδείξεις- βεβαιότητα ότι δεν θα απορριπτόμουν. Φίλος μεν ο Χρήστος, φιλτάτη όμως η Μαίρη, την οποία έπεισα πως θα μπορούσα να βοηθήσω αποτελεσματικά στις εξετάσεις του εξαμήνου και ιδιαιτέρως στο μάθημα της Λογιστικής, αφού αυτό ακριβώς ήταν το επάγγελμα μου, που για πρώτη φορά φαινόταν χρήσιμο στις κοινωνικές μου σχέσεις. Το πρόχειρο στρατήγημα μου απέδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου της, αλλά κυρίως ένα ραντεβού στο σπίτι μου για "ιδιαίτερο μάθημα" στη λογιστική, την επόμενη μέρα το απόγευμα, μετά το ματς.
Το άλλο πρωί, αν και ξύπνησα αργά, έσπευσα να προμηθευθώ από έναν γείτονα την αφίσα με την ενδεκάδα του Παναθηναϊκού και ξεπερνώντας τις ελάχιστες τύψεις μου, την κορνίζαρα, βάζοντας τη στη θέση μιας αφίσας από έκθεση φωτογραφίας που πριν κοσμούσε το υπνοδωμάτιο (και ταυτοχρόνως γραφείο) μου. Από τις αθλητικές εφημερίδες αποστήθισα ονόματα παικτών, μελέτησα αναλύσεις, ενώ το μεσημέρι από το ραδιόφωνο, άκουσα ποδόσφαιρο. Όλα μου έρχονταν δεξιά, αφού όχι μόνο νίκησε ο Παναθηναϊκός με 3-0,αλλά και ο αγαπημένος της παίκτης έβαλε δυο γκολ. Η ευδιαθεσία της λοιπόν ήταν βέβαια.

Ήρθε αναψοκοκκινισμένη, μ' ένα πράσινο κασκόλ στο λαιμό, ακόμη πιο όμορφη από το προηγούμενο βράδυ. "Τους σκίσαμε", μου είπε, κοιτάζοντας την αφίσα πίσω από το γραφείο μου, κι ένιωσα φανατικός "πράσινος".

"Να δούμε τη λογιστική σου;" τη ρώτησα.
"Ποια λογιστική;" μου απάντησε, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ' όλα διαίσθηση. Καθ' ότι όμως η γνώση απαιτεί θυσίες, όπως μου έλεγε η δασκάλα μου στο δημοτικό, αυτή η ανακάλυψη μου στοίχισε μια γροθιά στο σαγόνι και τη φιλία του Χρήστου, ο οποίος έξαλλος, αφού έμαθε τα καθέκαστα, μου έκανε μια επίσκεψη αβροφροσύνης κάποιο βροχερό απόγευμα.
Έτσι έγινα υποκατάστατο του Σαραβάκου, άφησα μουστάκι για αν μη με αναγνωρίζουν και σύχναζα τις Κυριακές στα γήπεδα ζητωκραυγάζοντας αυτούς που άλλοτε αποκαλούσα "τσάτσους του Βαρδινογιάννη". Γιατί ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα μέσα στη καρδιά μου Ολυμπιακός…

ΥΓ. Η μεταγραφή του Σαραβάκου στην ΑΕΚ, πλήγωσε αφάνταστα τη Μαίρη, που έπαψε να πηγαίνει στο γήπεδο. Δεν ήθελε πια ούτε να ακούσει για ποδόσφαιρο. Κι εγώ τότε τόλμησα να της ομολογήσω τις πραγματικές ποδοσφαιρικές μου πεποιθήσεις. Δε μου το συγχώρησε ποτέ…

Για το Δημήτρη Σαραβάκο
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αφίσα με το Σαραβάκο για τα 100 χρόνια ΠΑΟ (γήπεδο Λ.Αλεξάνδρας).
O Δημήτρης Σαραβάκος γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1961 και είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές.
Είναι παιδί του επίσης σημαντικού διεθνή ποσδοσφαιριστή του Πανιώνιου Θανάση Σαραβάκου, που έφυγε πρόσφατα.
Το δεξί του πόδι ήταν το καλό, ενώ έιχε μεγάλη ικανότητα στις εκτελέσεις φάουλ. Σε εκείνο που υστερούσε ήταν οι κεφαλιές, αφού και λόγω ύψους δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να βελτιωθεί στο "ψηλό παιχνίδι".
Καριέρα
Πανιώνιος
Ξεκίνησε την καριέρα του απο τους "μικρούς" του Πανιωνίου και ως επαγγελματίας στον Πανιώνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και μετά από μια πολύ καλή χρονιά ο Παναθηναϊκός έσπευσε να τον αποκτήσει.
Παναθηναϊκός
Στον Παναθηναϊκό έδειξε τη μεγάλη του αξία και κέρδισε πολά πρωταθλήματα, κύπελλα καθώς και την ευρωπαϊκή καταξίωση αφού με τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις στα ευρωπαϊκά ματς ανάγκασε τη Γιουβέντους να κινηθεί για την απόκτησή του, πράγμα που δεν δέχθηκε ο Γ. Βαρδινογιάννης διότι τον θεωρούσε αναντικατάστατο. Συγκεκριμένα πρίν τις αναμετρήσεις για το κύπελο ΟΥΕΦΑ, την περίοδο 1987-1988, μεταξύ Παναθηναϊκού - Γιουβέντους (Ο.Α.Κ.Α.:1-0 Σαρβάκος, Κομουνάλε - Τορίνο:2-3 Σαρβάκος, Δημόπουλος Χρ.), στα οποία ο "μικρος" πέτυχε 2 γκολ, η τιμή του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο έφτανε τα 300 εκ. δραχμές. Μετά αυτά τα αξέχαστα ματς η τιμή της "μετοχής" του ανέβηκε σίγουρα κι άλλο.
ΑΕΚ
Παρ' όλα αυτά ο Δημήτρης Σαραβάκος αναγκάστηκε να αφήσει τον Παναθηναϊκό το 1994, σε ηλικία 33 ετών, με προορισμό την ΑΕΚ την οποία έβαλε για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λίγκ με τις αναγεννημένες εμφανήσεις του εναντίον της Ρέιτζερς.

Η επιστροφή στον Παναθηναϊκό
Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό τον έφερε ξανά πίσω στην ομάδα για να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του, χωρίς όμως να έχει την παλαιότερη αποδοχή από το σύλλογο και με μόνο στήριγμα τους φίλαθλους του Παναθηναϊκού.
Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε σε 373 αγώνες, σκόραρε 200 τέρματα και έφτασε με την ομάδα στους 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και στους 8 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ντεμπούτο στην Ευρώπη έκανε το 1984 στην Ολλανδία, στον Αγώνα Φέγενορτ - ΠΑΟ 0-1, στον οποίο σκόραρε με πέναλτι το οποίο είχε κερδίσει ο Θανάσης Δημόπουλος.

Ομάδες
1983-1984 Πανιώνιος
1984-1994 Παναθηναϊκός
1994-1997 ΑΕΚ
1997-1998 Παναθηναϊκός
Τίτλοι
5 Πρωταθλήματα Ελλάδας 1984,1986, 1990, 1991,1994
9 Κύπελλα Ελλάδας 1979, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1996, 1997
Εθνική Ελλάδος
Ο Δημήτρης Σαραβάκος ήταν και βασικότατο στέλεχος της Εθνικής Ελλάδος και αγωνίστηκε το διάστημμα 1982-1994. Είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής με 22γκολ σε 78 συμμετοχές. Συμμετείχε στην ομάδα που διεκδίκησε την πρόκριση για το Euro 1988, συνέβαλε στη μεγάλη επιτυχία της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αμερικής το 1994και προσπάθησε για κάτι καλύτερο στους αγώνες του μουντιάλ.
Υπόλοιπες δραστηριότητες
Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο 5Χ5 στην άμμο παράλληλα με επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ αθρογραφούσε σε αθλητικές εφημερίδες. Μετά από έντεκα χρόνια επέστρεψε στον Παναθηναϊκό μετέχοντας στο διοικητικό σχήμα.

...Ξεκινάμε!

2008-12-30T12:11:00.000+02:00

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε συντομευμένη μορφή στο περιοδικό Votre Beaute. Από τη μορφή μαρτυρίας που είχε αρχικά, μεταμορφώθηκε σε διήγημα. Περιλαμβάνεται σε μια ανέκδοτη συλλογή, με τίτλο "Ποδοσφαιρικό ειδύλλιο και άλλες ιστορίες", που θα δημοσιευτεί σιγά- σιγά σε αυτή εδώ τη σελίδα.
Τα σχόλια σας είναι ευπρόσδεκτα και επιθυμητά...
Ο αρχικός τίτλος ήταν "19 σελίδες πριν το τέλος" και έγινε "Ο γέρος χρόνια δεν κοιτά"!
Εννοείται πως τα πρόσωπα, είναι φανταστικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν και πολλά απολύτως πραγματικά στοιχεία...

"...Ντύθηκα όσο πιο απλά και νεανικά μπορούσα. Δεν ήξερα βλέπετε τι θα συναντήσω. Με πρωτοβουλία ενός συμμαθητή μας και ανταλλάσοντας e-mail οι ηρωικοί απόφοιτοι του '79 επρόκειτο να συναντηθούμε το βράδι στο μπαρ -εστιατόριο που είχε ανοίξει ένας άλλος συμμαθητής μας, εγκαταλείποντας (προσωρινά;) μια λαμπρή πανεπιστημιακή καριέρα σε χώρα του εξωτερικού.
Ήταν μια όμορφη βραδιά! Αφού αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλο -σε αρκετές περιπτώσεις με δυσκολία- στρωθήκαμε στα τραπέζια, δοκιμάσαμε θαυμάσιες γεύσεις και φυσικά το κρασί έρεε άφθονο. Όπως ίσως φαντάζεστε η συζήτηση δεν άργησε να φτάσει στις γυναίκες... Ο συμμαθητής μας Β.Κ., καθόταν δίπλα μου. Ενώ μέχρι εκείνη την ώρα ήταν λαλίστατος, ξαφνικά λες και κατάπιε τη γλώσσα του...
Περασμένα μεσάνυχτα η παρέα διαλύθηκε. Καθώς πηγαίναμε προς την ίδια κατεύθυνση ο Β.Κ. ανέλαβε να με οδηγήσει ασφαλώς προς το σπίτι μου. Εγώ φρονίμως ποιών, είχα κατέβει στη συνάντηση με το μετρό...
Παρέμεινε και πάλι σιωπηλός... Λίγο πριν φτάσουμε στο σπίτι, μου έκανε την πιο "κουφή" ερώτηση: "Γράφεις στο Votre Beaute, έτσι δεν είναι;"
Αφού ομολόγησα την αμαρτία μου, συνέχισε:
"Θα σου στείλω κάτι με e-mail. Θέλω -αν μπορείς- να το βάλεις στη στήλη σας για το Sex. Αυτές οι κυρίες που γράφουν, δεν ξέρουν τίποτε από ανδρική ψυχολογία!"
Υπερασπίστηκα βεβαίως την τιμή του περιοδικού, αλλά δεν το παράκανα. Με έτρωγε η περιέργεια να δω τι ήθελε να μοιραστεί ο φίλος μου με το κοινό ενός γυναικείου περιοδικού...
..........................................................................................................

Το πρωί, μόλις άνοιξα τα e-mail μου, το βρήκα εκεί. Ένα τεράστιο κείμενο, με μια μάλλον ενδιαφέρουσα ιστορία. Κρατώντας κάποια αποσπάματα, αποφάσισα να το δώσω με τη σειρά μου στο περιοδικό. Ιδού λοιπόν, μερικά απλά μαθήματα "ανδρικής ψυχολογίας", για να δείτε -κυρίως εσείς που είσαστε 18-25- πως σας βλέπουν οι μεγαλύτεροι άντρες. Ούτε σαν μπαμπάδες, ούτε σαν παππούδες. Σας διαβεβαιώ!

"…Το αίμα σιγά - σιγά σταματούσε. Με τη βοήθεια των δοντιών του κατάφερε να δέσει το μαντήλι έτσι ώστε να μη φαίνεται το αίμα απ' έξω. Έδωσε στον οδηγό δυο δολάρια που είχε έτοιμα στο άλλο του χέρι λέγοντας του να κρατήσει τα ρέστα…"
Ο ήλιος έκαιγε, εγώ τσουρουφλιζόμουνα, αλλά μου ήταν αδύνατο να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Βρισκόμουνα στη σελίδα 277 του "Γυάλινου κελιού" της Πατρίτσια Χάισμιθ. Μου έμεναν μόλις 19 σελίδες για το τέλος. Ο Φίλιπ Κάρτερ, ο ήρωας του βιβλίου, για έξι χρόνια υπέφερε για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε, αποκτηνώθηκε από τους δεσμοφύλακες των κρατικών φυλακών οι οποίοι έφθασαν να τον κρεμάσουν από τους αντίχειρες και εθίστηκε στη μορφίνη. Άσε που η γυναίκα του τον απατούσε. Λίγο ακόμη και θα ήξερα αν θα την έβγαζε καθαρή τώρα που όντως είχε διαπράξει εγκλήματα.

"Δεν είσαι ο Μίλτος;"
Η φωνή ακούστηκε από το υπερπέραν. Για μια στιγμή νόμιζα πως με ρωτούσε η Χέϊζελ, η μοιχαλίς σύζυγος του Κάρτερ. Με δυσκολία και απόλυτη ενόχληση σήκωσα το βλέμμα μου, την ώρα που ο Φίλιπ άλλαζε ταξί για να χάσουν τα ίχνη του. Διότι ναι, ήμουν και είμαι ο Μίλτος και δεν είμαι τόσο αγενής ώστε να αδιαφορήσω πλήρως όταν με καλούν.
Η φωνή, ήταν γυναικεία φωνή και ανήκε σε άγνωστη μελαχρινή καλλονή, αρκετά λιγότερων Μαΐων από αυτούς που εγώ έχω ζήσει στη ζωή μου. Τι παράξενο. Κάπως έτσι είχα φανταστεί τη Χέϊζελ, όταν διάβαζα: "…το μέτωπο της ήταν λείο, χωρίς την παραμικρή ρυτίδα, και το δέρμα της πολύ καθαρό. Ήταν τόσο όμορφη που του φάνηκε εξωπραγματική, σαν πίνακας ζωγραφισμένος σε καμβά ή γυαλί. Τα χείλη της και τα μάγουλα της είχαν ένα φυσικό ρόδινο χρώμα. Το στόμα της ήταν μικρό και τα χείλη της απαλά, τα πιο απαλά χείλη που είχε ποτέ δει και φιλήσει ο Κάρτερ…"
Το βλέμμα μου κύλησε πάνω σε δυο μακριά, καλλίγραμμα πόδια, προσπέρασε με αιδημοσύνη ένα μικροσκοπικό γαλάζιο μαγιό, στάθηκε λίγο παραπάνω απ΄ όσο θα έπρεπε σε έναν αφαλό στολισμένο με σκουλαρίκι, διέσχισε βιαστικά ένα σουτιέν -αφού έριξε μια κλεφτή ματιά στο εξαιρετικά ενδιαφέρον περιεχόμενο, χάιδεψε ένα μακρύ λαιμό και κατέληξε στο πρόσωπο της… Χέϊζελ!
Ήμουνα διχασμένος ή καλύτερα τριχοτομημένος. Από τη μια είχα ενοχληθεί αφάνταστα για τη διακοπή. Ήταν σα να σε διακόπτουν ενώ κάνεις έρωτα και είσαι λίγο πριν την "κορύφωση". Από την άλλη δεν μπορούσα να μείνω κι εντελώς ασυγκίνητος απέναντι στο γοητευτικό πλάσμα που με φώναξε με το όνομα μου. Υπάρχει όμως και το τρίτον. Παρά το γεγονός ότι πολύ θα ήθελα να την γνωρίζω, μου ήταν παντελώς άγνωστη. Με είχε προφανώς μπερδέψει με κάποιον συνονόματο μου.

Κατέστρεψε την απόλαυση της ανάγνωσης χωρίς λόγο. Για μια παρεξήγηση. Η οποία θα λυνόταν σύντομα, η καλλονή θα έφευγε προσφέροντας μου και το θέαμα της πίσω πλευράς της κι εγώ θα προσπαθούσα να συγκεντρωθώ και πάλι στο βιβλίο μου, πράγμα δύσκολο μετά από μια τέτοια συνάντηση. Μια τέτοια γυναίκα ακόμη κι αν σε προσπεράσει στο πεζοδρόμιο, αφήνει κάτι από το άρωμα της πάνω σου, τη φευγαλέα εικόνα της που θολώνει το μυαλό και εξάπτει το σώμα και τη φαντασία…

"Δεν με θυμάσαι;". Ήταν περισσότερο διαπίστωση παρά ερώτηση. Το ερωτηματικό ήρθε και κόλλησε κάπως αργά στη φράση της. Αν ήμουνα το αρκουδάκι ο Γουίνι, θα χτυπούσα με το χέρι το κεφάλι μου και θα έλεγα "σκέψου, σκέψου". Όμως εγώ δεν είμαι αρκουδάκι, είμαι τραπεζικός. Και βρισκόμαστε σε μια παραλία της Λακωνίας και όχι στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων.
Ομολόγησα συντετριμμένος πως δεν τη θυμόμουν. Προσπάθησε να φρεσκάρει τη μνήμη μου. Ανέφερε το όνομα ενός παλιού συμμαθητή και -πρώην- φίλου μου, του Αντρέα. Ήταν -θεέ μου- η κόρη του!
Είχαν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από τον άγριο τσακωμό μας με τον πατέρα της, για τις δημοτικές εκλογές -αν θέλετε το πιστεύετε. Εγώ ως συνδικαλιστής και πολιτικοποιημένος ήδη από την πρώιμη εφηβεία μου, συμμετείχα σε μια δημοτική κίνηση, αριστερών και οικολογικών προσανατολισμών. Ο Αντρέας ήταν φίλος και ψηφοφόρος μας, μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα που μου ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος με τους αντιπάλους. Βγήκα από τα ρούχα μου. Αυτοί που τους βρίζαμε μαζί, που τους κατηγορούσαμε για τη συνεργασία τους με την προηγούμενη δημοτική αρχή, που ήταν ανακατεμένοι "μέχρι τα μπούνια" σε ύποπτες δοσοληψίες…
Οι απαντήσεις και οι εξηγήσεις του Αντρέα δεν με έπειθαν. Τότε μου ήρθε η "φλασιά" που λεει κι η νεολαία. Μα φυσικά! Ο φίλος μου δούλευε στον επιχειρηματία που είχε αναλάβει την κατασκευή του δρόμου, ο οποίος θα διαπερνούσε καταστρέφοντας το άλλοτε καταπράσινο προάστιό μας. Κι εμείς ήμασταν οι μόνοι πραγματικά αντίθετοι. Ο Αντρέας εξυπηρετούσε τα στενά επαγγελματικά του συμφέροντα συμμετέχοντας σε εκείνη την τόσο "βολική" δημοτική κίνηση.
Ουσιαστικά από τότε δεν ξαναμιλήσαμε. Λόγω ευγενείας χαιρετιόμασταν τυπικά αν τύχαινε να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο.

Τώρα αυτή που στεκόταν μπροστά μου ήταν η Σοφία. Θυμήθηκα τα λιγνά ποδαράκια που με ακολουθούσαν κάποτε στην άμμο. Το αδύνατο κοριτσάκι που του έλεγα να βάζει πέτρες στις τσέπες του για να μην το πάρει ο άνεμος. Που από μωρό μου έδειχνε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, όπως κι εγώ άλλωστε, που κατά τ' άλλα ομολογώ πως δεν έχω τις καλύτερες των σχέσεων με τα παιδιά. Γι' αυτό και δεν θέλησα ποτέ να κάνω δικά μου. Γι' αυτό και με χώρισε τελικώς η γυναίκα μου η Ελένη μετά από επτά χρόνια γάμου και τώρα τα παιδιά της έχουν φθάσει τον αριθμό τρία -αν δεν απατώμαι. Όμως αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

Σηκώθηκα από την ψάθα μου και διαπίστωσα πως μετά βίας την έφτανα σε ύψος. Αγκαλιαστήκαμε απαλά και φιληθήκαμε σταυρωτά. Ήμουνα στεγνός και ξερός, αυτή είχε μόλις βγει από τη θάλασσα. Ομολογώ πως αυτό το αθώο άγγιγμα με αναστάτωσε, μέχρι ντροπής!
Πιάσαμε την κουβέντα εκεί όρθιοι κι ύστερα από λίγο καθίσαμε μαζί στην ψάθα. Είχα απαρνηθεί προδοτικά τον Κάρτερ και άκουγα τις αφηγήσεις της "νεαρής παιδίσκης", όπως θα την έλεγε ο Εμπειρίκος, που δεν θα είχε αντισταθεί στον πειρασμό να την φωτογραφίσει, έτσι όπως καθόταν με τα γόνατα λυγισμένα και φόντο τη γαλάζια θάλασσα και τον πύργο που υψωνόταν στην κορυφή των βράχων του μικρού ακρωτηρίου, παραπέμποντας εμφανώς σε συνειρμούς ερωτικού περιεχομένου, κάτι που μόλις είχα σκεφτεί.
Βεβαίως με τη Σοφία δίπλα σου ήταν πολύ εύκολο να ανακαλύψεις στα πάντα ερωτικούς συνειρμούς, ακόμη κι αν δεν ένιωθες ένας φρικτός πορνόγερος όπως εγώ! Μου μιλούσε για τις σπουδές της και τα μάτια μου έπεφταν στα λαχταριστά, αιχμάλωτα στο γαλάζιο ύφασμα, στήθη της. Μου υπενθύμιζε τρυφερές στιγμές της παιδικής της ηλικίας κι εγώ κοιτούσα υπνωτισμένος την μικρή κόκκινη πετρούλα στο σκουλαρίκι που διαπερνούσε τον αφαλό της. Δήλωνε τη στενοχώρια της για τον τσακωμό μου με τον πατέρα της κι εγώ ανακάλυπτα τις σαγηνευτικές ιδιότητες των δακτύλων του ποδιού της που έπαιζαν ασυναίσθητα με την άμμο.
Δεν άντεχα άλλο. Και ο ήλιος κόντευε να με αποτελειώσει. Της είπα πως θα επέστρεφα αμέσως κι έφυγα για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Νόμιζα πως θα τσιτσίριζα βγάζοντας καπνούς σαν τους ήρωες των κόμικς.
Γύρισα δροσισμένος, περπατώντας δήθεν ανέμελα, φροντίζοντας ωστόσο να ρουφήξω την κοιλιά μου και να ορθώσω το σώμα μου. Ευτυχώς στα πενήντα πέντε μου παρέμενα αδύνατος, κι αν όχι γυμνασμένος, τουλάχιστον δεν ήμουνα πλαδαρός. Δεν ένιωθα παρ' όλα αυτά κανενός είδους αυτοπεποίθηση και όλα τα ελαττώματα της εμφάνισής μου τριγύριζαν στο μυαλό μου σαν Ερινύες.
Η Σοφία είχε πάρει στα χέρια της την Χάϊσμιθ. Μου έχασε και τη σελίδα, γεγονός που μου προκάλεσε κάποιον εκνευρισμό. Κι ακόμη χειρότερα, δήλωσε πως είχε διαβάσει το βιβλίο και της άρεσε πολύ, αφού μάλιστα ο ήρωας την "έβγαλε καθαρή" για τους φόνους που είχε διαπράξει.
Έγινα "Τούρκος"- κι αυτό δεν έχει καμιά ρατσιστική χροιά. Μου κατέστρεψε την απόλαυση της ανακάλυψης. Μου είχε πει το τέλος, τη στιγμή που η αγωνία μου είχε κορυφωθεί. Δεν θα ζούσα ποτέ αυτή τη χαλαρωτική στιγμή που όλα τελειώνουν, το τελευταίο κομμάτι του παζλ συμπληρώνει το πορτρέτο κι εσύ κλείνεις το βιβλίο ονειροπολώντας με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης ή απογοητευμένος και συγκινημένος -ανάλογα με τη λύση που δίνει ο συγγραφέας. Δεν θα διάβαζα με κομμένη την ανάσα τις τελευταίες 19 μου σελίδες, δεν θα ένιωθα εκείνη την ταχυπαλμία που μου φέρνει πάντοτε η Χάϊσμιθ. Και για όλα ήταν υπεύθυνη αυτή. Που ήρθε να διακόψει το διάβασμα μου, να ξυπνήσει τις εν υπνώσει αισθήσεις μου και να διαλύσει βίαια τη μοναξιά και τη γαλήνη που είχα επιλέξει για τις φετινές μου διακοπές, κρυμμένος σ' αυτό το χωριουδάκι της Λακωνίας, όπου περίμενα πως κανένα γνωστό δεν θα συναντούσα.
Άσε που μου θύμισε και τον πατέρα της. Κι αυτή δεν ήταν και η πιο ευχάριστη ανάμνηση. Κι εκείνος, όπως κι η κόρη του, συνήθιζε να φυτρώνει εκεί που κανένας δεν τον είχε σπείρει.
Η μια κακή σκέψη έφερνε την άλλη. Είχα μείνει σιωπηλός και ο θυμός πρέπει να είχε ζωγραφιστεί ολοκάθαρα στο πρόσωπο μου. Η Σοφία κατάλαβε το ατόπημα της και μου ζήτησε συγγνώμη.
"Κι εμένα με εκνευρίζει όταν μου το κάνουν αυτό", συμπλήρωσε…

Ο θυμός μου διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος. Τα είπε όλα τόσο χαριτωμένα, που θα έπρεπε να είσαι από πέτρα για να μη τη συγχωρήσεις. Και μετά είναι που μοιραστήκαμε και την κοινή μας αγάπη για την Χάϊσμιθ. Είχε διαβάσει σχεδόν όλα της τα βιβλία και το αγαπημένο της ήταν ο "Ένοχος". Συμφωνούσαμε απολύτως.
Τα κοινά γούστα στο διάβασμα με κάνουν να νιώσω αμέσως πιο κοντά με αυτούς που τα εκφράζουν. Όπως -αντιθέτως- νιώθω μια ψύχρα για όποιον δηλώσει πως π.χ. δεν του αρέσει ο Κούντερα, ο Μαρκές, ο Τσάντλερ ή ο Μυριβήλης.
Στην περίπτωση μιας γοητευτικής γυναίκας η δήλωση της κοινής αγάπης για κάποιο βιβλίο, μοιάζει σαν καλυμμένη ερωτική εξομολόγηση…
Πάντως άλλη εικόνα είχα για τα παιδιά της ηλικίας της. Μου φαινόταν λίγο τρελό να μιλάω για λογοτεχνία με μια εικοσάχρονη. Αλλά βέβαια. Τον πατέρα της μπορούσες να τον κατηγορήσεις για πολλά, όχι όμως για την παιδεία του. Η βιβλιοθήκη του, τα διαβάσματα του, ήταν αξιοζήλευτα. Προφανώς είχε εμφυσήσει αυτή την αγάπη και στην κόρη του.
Ίσως να είχα βάλει κι εγώ ένα λιθαράκι. Θυμάμαι που της χάριζα βιβλία που δεν ήταν της ηλικίας της, αλλά μου άρεσε να της τα διαβάζω κιόλας...

Στη Σάμο

Ήταν κάτι καλοκαιρινά βράδια στη Σάμο, που συνηθίζαμε να παραθερίζουμε όλοι μια παρέα… Η Σοφία ζητούσε εμένα να την κοιμίσω. Αυτό σήμαινε διάβασμα μέχρι τελικής πτώσεως. Όμως το απολάμβανα. Έδινα μια θεατρικότητα, που με είχε κάνει τον αγαπημένο της αφηγητή.
Και να τι θυμήθηκα ξαφνικά. Τελειώναμε το "Παραμύθι χωρίς όνομα" της Δέλτα και είχαμε φτάσει εκεί που ο Συνετός ζητάει από τη Γνώση να γίνει γυναίκα του και βασίλισσα του. Τότε η Σοφία ανασηκώθηκε στο κρεβάτι της, με αγκάλιασε και μου δήλωσε με σοβαρότητα πως αυτή όταν μεγαλώσει θα παντρευτεί εμένα. Όταν της θύμισα πως ήμουν ήδη παντρεμένος, αυτή απάντησε πως δεν την πειράζει. Πρέπει να ήταν γύρω στα έξι.
Της είπα γι' αυτή την ανάμνηση κι αυτή τι νομίζετε πως μου απάντησε;
"Νομίζω πως πάντοτε ήμουνα λίγο ερωτευμένη μαζί σου. Ζήλευα την Ελένη και δεν ήθελα ούτε να τη βλέπω. Ξέρεις εγώ της είχα πάρει το καλό της το δαχτυλίδι…"
Αυτό πια ήταν από τα άγραφα. Θυμάμαι που είχαμε αναστατώσει όλο το Καρλόβασι και το Ποτάμι ψάχνοντας για το περίφημο μονόπετρο της Ελένης, που της το είχα χαρίσει απολύτως ρομαντικά όταν τη ζήτησα σε γάμο μετά από επτά χρόνια σχέσης. Παρεμπιπτόντως, όσο κι αν κάτι τέτοιο μου είναι απεχθές, θα πρέπει να δηλώσω πως πράγματι η δική μου ζωή ακολουθεί επταετείς κύκλους. Ακόμη και στο σχολείο από το οποίο αποφοίτησα οι γυμνασιακές σπουδές κρατούσαν επτά χρόνια. Και το Πανεπιστήμιο επτά χρόνια έκανα να το τελειώσω -όσο κράτησε η δικτατορία. Ήμουν βλέπετε φοιτητής από το 1967 έως το 1974. Όμως εκεί έβαλε το χεράκι της και η χούντα με την επιστράτευση. Αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Πάντως ποτέ μου δεν πίστεψα σε γκουρού, σε υπερβατικές θεωρίες, ωροσκόπια και εναλλακτικές θεραπείες -αν με εννοείτε.
Για να γυρίσουμε όμως στο δαχτυλίδι, την Ελένη όταν ανακάλυψε ότι το είχε χάσει, την έπιασε υστερική κρίση. Το πήρε βλέπετε και για κακό σημάδι. Δεν είχε κι άδικο. Ο γάμος μας έπνεε τα λοίσθια, σαν παλιό αμάξι σε ανηφόρα. Παίζαμε λοιπόν το πούντο- πούντο το δαχτυλίδι, χωρίς καμία κεφάτη διάθεση- σαρώνοντας την παραλία σαν αστυνομικοί στο τόπο του εγκλήματος. Μετά ακολουθήσαμε το μονοπάτι πλάι στο ποτάμι, διασχίσαμε τα ερείπια των βυρσοδεψείων, αναστατώσαμε μπαρ και ταβέρνες. Το δωμάτιο στο ξενοδοχείο, το κάναμε φύλλο και φτερό. Αποτέλεσμα μηδέν.
Λίγες μέρες αργότερα βρέθηκε ως δια μαγείας στην μπιζουτιέρα. Αυτό αντί να μας ανακουφίσει και να μας ηρεμήσει προκάλεσε θύελλα. Εγώ έγινα έξαλλος, την έβρισα που μας αναστάτωσε όλους, μας χάλασε τις διακοπές μας, γιατί δεν είχε ψάξει καλά την μπιζουτιέρα της. Αν είναι δυνατόν… Αυτός ο καβγάς έκανε το γυαλί να ραγίσει για τα καλά. Σχεδόν να σπάσει. Αντέξαμε λίγους μήνες ακόμα, που πέρασαν μέσα σε πολεμικό κλίμα. Πριν από τα Χριστούγεννα είχαμε χωρίσει από κλίνης και τραπέζης.

Και τώρα μάθαινα πως υπεύθυνη ήταν η Σοφία και η ζήλια της. Είχε αρπάξει το δαχτυλίδι και το είχε κρύψει στον αρκούδο που έσερνε πάντοτε μαζί της. Ένα πάνινο, διαλυμένο ζωάκι με φερμουάρ. Όταν ήταν μόνη της το έβγαζε και το φορούσε. Της έπεφτε λίγο μεγάλο, αλλά δεν την πείραζε. Παρίστανε την παντρεμένη -μαζί μου. Η απουσία μου δεν την ενοχλούσε. Αντιθέτως άφηνε την φαντασία της ελεύθερη. Όχι μόνο ήμασταν παντρεμένοι, αλλά είχαμε και παιδί. Τον αρκούδο!
Όμως βλέποντας τα νεύρα γύρω της και τις άκαρπες έρευνες μας, από τη μια χαιρόταν γιατί η Ελένη κι εγώ σχεδόν δε μιλιόμασταν, από την άλλη φοβόταν πως αν την ανακαλύπταμε, η τιμωρία της θα ήταν φοβερή. Έτσι μετά από μερικές μέρες αμφιταλαντεύσεων αποφάσισε να επιστρέψει το δαχτυλίδι εκεί που το είχε βρει: στην μπιζουτιέρα. Από τότε, πρώτη φορά μιλούσε γι' αυτό…

Η επιθυμία μου να την αγγίξω έγινε ασυγκράτητη. Αρκέστηκα να πιάσω το χέρι της και να το χαϊδέψω απαλά. Το χέρι ανταποκρίθηκε και έσφιξε το δικό μου, καθώς η Σοφία με κοιτούσε στα μάτια συγκινημένη. Μόλις μου είχε κάνει μια καθυστερημένη ερωτική εξομολόγηση.

Ήταν όμως -καθώς φαίνεται - η μέρα των διακοπών, και δεν εννοώ των καλοκαιρινών. Πάνω στην τρυφερή στιγμή που τη διαπότιζε μια μαγεία και την φλόγιζε ο ήλιος του Αυγούστου, μια φωνή έπεσε -σαν σφυρί πάνω σε κρύσταλλο:
"Η κορούλα σας;"
Αυτή τη φορά το βλέμμα μου, μη βρίσκοντας τίποτε το ενδιαφέρον, προσγειώθηκε με ταχύτητα στο πρόσωπο του κύριου Αλέξανδρου. Ήταν κι αυτός μοναχικός παραθεριστής όπως εγώ. Εκεί σταματούσαν οι ομοιότητές μας. Διότι, πρώτον, με περνούσε αρκετά χρόνια, αν κι έκανε πως δεν το καταλάβαινε. Όσο κι αν τον διόρθωνα, επέμενε να λεει για τα "δικά μας χρόνια" (εγώ γεννήθηκα λίγο πριν το τέλος του Εμφυλίου, ενώ αυτός είχε ζήσει και τη δικτατορία του Μεταξά) και γενικώς να με εκνευρίζει αντιμετωπίζοντάς με σαν συνομήλικο.
Δεύτερον, εγώ είχα έρθει εδώ για να απομονωθώ, ενώ αυτός για να βρει παρέα. Και το χειρότερο θεωρούσε εμένα ως την καλύτερη παρέα κι όποτε με έβλεπε καθόταν δίπλα μου και έπιανε την κουβέντα, αν με συναντούσε σε περίπατο με ακολουθούσε -όσο κι αν προσπαθούσα να τον εξαντλήσω- και στις ταβέρνες είχε γίνει ο εφιάλτης μου, αφού με αναζητούσε και καθόταν πάντοτε στο τραπέζι μου, χωρίς να ζητήσει βεβαίως την άδεια.
Όσο για τα θέματα που τον απασχολούσαν, είχαν πάντοτε να κάνουν με την υγεία. Στην κορυφή του top ten βρισκόταν το "αποχετευτικό", το οποίο περιελάμβανε μικροπροβλήματα ακράτειας, δυσκοιλιότητα, αιμορροΐδες και άλλα τέτοια που φρόντιζε να τα θίγει κατά τη διάρκεια του δείπνου, παίρνοντας αφορμή από τα όσα έτρωγα κι έπινα. Το κόκκινο κρασί π.χ. έκανε κακό στις αιμορροΐδες, ενώ η απουσία φρούτων από το μενού, σαφώς επιδείνωνε τα προβλήματα δυσκοιλιότητας. Γι' αυτή την τελευταία έκανε "ζουμερές" περιγραφές των προσπαθειών του, που αρνούμαι αν μεταφέρω στο χαρτί.
Στο νούμερο δύο βρίσκονταν οι ρευματισμοί, κι ακολουθούσε η υπέρταση, περνώντας με βραχεία κεφαλή τη φλεβίτιδα -"το ξέρετε πως παθαίνουν κι οι άντρες;"- και τους κιρσούς…
Μετά από κάθε συνάντηση με τον κύριο Αλέξανδρο, όταν γύριζα στο δωμάτιο με έπιανε κρίση πανικού. Ψαχνόμουνα να ανακαλύψω από τι μπορεί να έπασχα. Μια νύχτα μάλιστα, αφού είχα καταναλώσει μια πιατέλα "γκόγκες" (τοπικά χειροποίητα ζυμαρικά) και μισό κιλό παϊδάκια, θεώρησα την βαρυστομαχιά μου έμφραγμα κι έφτασα στο Κέντρο Υγείας των Μολάων μεσάνυχτα ζητώντας να μου κάνουν καρδιογράφημα…
Στη βάναυση παρέμβαση του κύριου Αλέξανδρου, απάντησα -ελαφρώς άγρια- πως όχι η Σοφία δεν είναι η "κορούλα μου", αλλά η κόρη ενός παλιού φίλου. Δεν φαντάζομαι να πιστέψατε ότι αποσύρθηκε ησύχως, αφού λύθηκε η απορία του. Στήθηκε από πάνω μας σαν το χάρο και βομβάρδισε την καινούργια παρουσία της παρέας μας με κάθε είδους ερωτήσεις.
Για να πω τη μαύρη αλήθεια, έτσι ενημερώθηκα κι εγώ πως η Σοφία και η παρέα της έκαναν το γύρο της Πελοποννήσου, πως είχαν φθάσει εκείνο το πρωί και σκόπευαν να μείνουν μέχρι να περάσει η "μπόρα" του Δεκαπενταύγουστου, δηλαδή τέσσερις- πέντε μέρες, και μετά θα συνέχιζαν για Ελαφόνησο όπου θα έκαναν κάμπινγκ. Το καταπληκτικό είναι ότι μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο και μάλιστα σε διπλανά δωμάτια, αφού ένα παιδί της παρέας ήταν ανιψιός της αεικίνητης κυρίας Ευτυχίας, που διοικούσε με μαεστρία τα οκτώ δωμάτια και τα τέσσερα διαμερίσματα του "Μώλου", καταφέρνοντας πάντοτε να είναι χαμογελαστή και να σου μεταδίδει μια θετική ενέργεια.

Η ανάκριση έλαβε τέλος, διότι ευτυχώς, ο γιατρός του κύριου Αλέξανδρου του είχε επιστήσει την προσοχή στο ζήτημα της έκθεσης στον ήλιο και μάλιστα κατά τις μεσημβρινές ώρες. Εννοείται πως πριν φύγει νουθέτησε κι εμάς, επισείοντας το φόβο του καρκίνου του δέρματος και εκνευρίζοντας με, με την τελευταία του παρατήρηση: "Μην κοιτάτε εμάς δεσποινίς, εμείς την έχουμε ζήσει τη ζωή μας. Εσείς που βρίσκεστε στο άνθος της ηλικίας σας θα πρέπει να προσέχετε περισσότερο".
Άλλες σκέψεις όμως είχαν αρχίσει αν κατατρύχουν το μυαλό μου. Το διπλανό μου διαμέρισμα -εκεί που έμενε η Σοφία με την παρέα της- είχε δυο δωμάτια. Το ένα με διπλό κρεβάτι, το άλλο με δυο μονά. Προοριζόταν συνήθως για ζευγάρια με παιδιά, αν και μέχρι προχθές έμενε εκεί μια τριάδα συνταξιούχων που μου προκαλούσε μέγιστη απέχθεια. Τέλος πάντων. Αυτό που τώρα με απασχολούσε ήταν σε ποιο κρεβάτι και κυρίως με ποιόν κοιμόταν η Σοφία. Μήπως με τον ανιψιό της κυρίας Ευτυχίας; Θα μου πείτε ότι προχώρησα πολύ. Τι περίμενα δηλαδή; Πως μη μπορώντας να ξεπεράσει τον παιδικό της έρωτα για μένα -τελευταία φορά που την είχα δει ήταν έντεκα - δώδεκα χρονών- έβαλε ντετέκτιβ για να μάθει που βρίσκομαι (σχεδόν κανείς δεν το ήξερε), με ακολούθησε, ήρθε να με βρει σα να έπεσε από τον ουρανό την ώρα που διάβαζα Χάϊσμιθ - επίσης είχε φροντίσει να ενημερωθεί για τα βιβλία που είχα μαζί μου ώστε να εκφράσει τα ίδια γούστα με τα δικά μου- και τώρα ήταν έτοιμη για τη μεγαλύτερη ερωτική περιπέτεια της ζωής της;
Θυμόμουνα αμυδρά πως το είχα δει να συμβαίνει σε κάποιο τηλεοπτικό σήριαλ, αλλά προφανώς δεν ήταν αυτή η περίπτωση μας. Και βεβαίως όσο κι αν με συγκινούσε η παρουσία της, δεν είχα και πολλές (εντάξει λίγες είχα) ψευδαισθήσεις για την ακαταμάχητη γοητεία μου. Δεν ήμουν ο Παπανδρέου κι αυτή δεν ήταν η Λιάνη μου. Μπορούσα να αρκεστώ και στην απλή παρέα μαζί της. Όσο κι αν φαίνεται μαζοχιστικό, αυτή η αναστάτωση, αυτό το ξύπνημα των αισθήσεων μετά από μια μακρά περίοδο βουβαμάρας, είχε από μόνο του κάτι το θετικό κι ελπιδοφόρο.
Λίγα πρόσωπα με συγκινούσαν πια. Συχνά βαριόμουνα ακόμη και τους φίλους μου. Ίσως και να ήθελα αενάως να παίζω το ερωτικό παιχνίδι, όμως στην ηλικία μου τα πράγματα έπαιρναν ένα σοβαρό δρόμο που με τρόμαζε. Μου αρκούσε ένας γάμος. Όσο για τις γυναίκες που υποτίθεται ότι μου ταίριαζαν (σαράντα και άνω) υπήρχαν ένα σωρό προβλήματα, που βαριέμαι να επαναλάβω.
Υποτίθεται πως είχα γίνει και τελειομανής. Η μια μου ξίνιζε, η άλλη μου βρομούσε. Κι αν θέλετε να ξέρετε, ως διευθυντής τραπέζης ήμουνα και περιζήτητος γαμπρός. Κάτι που περισσότερο με ενοχλούσε, παρά με κολάκευε. Τη δουλειά άλλωστε τη θεωρούσα πάντοτε δευτερεύουσα στη ζωή μου και ποτέ δεν είχα βάλει σκοπό να ανέλθω στα υψηλά κλιμάκια. Απλώς έγινε με το χρόνο. Έστω και αργά, η τυπική διεκπεραίωση των καθηκόντων μου με έφερε επικεφαλής ενός ήσυχου υποκαταστήματος, που συνεχώς σχεδιάζεται να κλείσει λόγω μειωμένης κίνησης…
Το μυαλό μου -όπως πάντα- έκανε άλματα... Κι όμως μετά την αποχώρηση του κυρίου Αλέξανδρου, η κουβέντα μας συνεχιζόταν αβίαστη κι ευχάριστη, ποτισμένη με αρκετές αναμνήσεις. Ήταν ένα κορίτσι αστραφτερό, όλο ζωντάνια. Θυμήθηκα την Άννα , τη μητέρα της. Της έμοιαζε κάπως. Αν και θα έλεγα πως είχε πάρει τα καλύτερα στοιχεία και των δυο γονιών της.
Κι αν η Σοφία μου ομολόγησε τον παιδικό της έρωτα για μένα, εγώ ποτέ δεν θα της ομολογούσα τα συναισθήματα που ένιωσα κάποτε για τη μητέρα της. Ούτε για το παρ' ολίγον ερωτικό μας βράδυ, που έκλεισε με ένα φιλί και ποτέ δεν ξαναμιλήσαμε γι' αυτό… Τα πήρε κι αυτά ο χρόνος.
Και τώρα έχω κοντά μου την κόρη που ξεκαρδίζεται στα γέλια με τις καυστικές παρατηρήσεις μου για τον κύριο Αλέξανδρο και το "αποχετευτικό του σύστημα".

Και τότε έρχεται η τρίτη διακοπή της ημέρας. Πάνω στα γέλια. Ένας νεαρός - "ογκώδης άγνοια -κτηνώδης δύναμη"- μας πλησιάζει κρατώντας το κινητό του στο χέρι. Παίζει κάποιο παιχνίδι. Πλησιάζει ολοένα και πιο απειλητικά. Είμαι σίγουρος ότι μας ρίχνει κλεφτές ματιές, όταν του το επιτρέπει η οθόνη του κινητού του. Μα αυτός δεν είναι… αναρωτιέμαι. Ναι σίγουρα. Ο μυώδης και εξαιρετικά ψηλός νεαρός δεν είναι άλλος από τον Δ… τον γνωστό μπασκετμπολίστα που έχει κάνει καριέρα και στο εξωτερικό.
Τότε έρχεται αναπάντεχα κι η απάντηση στα ερωτήματα μου. Ο νεαρός αστέρας της Εθνικής μας σκύβει πάνω από τη Σοφία, την ρωτάει που χάθηκε και αφού φιλιούνται περιπαθώς, μου κάνει την τιμή να με κοιτάξει και η μελαχρινή κόρη μας συστήνει. "Ο Μίλτος, είναι παλιός οικογενειακός φίλος. Ο Πέτρος…"
Δηλώνω πως ασφαλώς και γνωρίζω τον Πέτρο, αν και δεν είμαι και πολύ φίλος του μπάσκετ. Ο μαντράχαλος απλώνεται δίπλα της και την αρπάζει με τη χερούκλα του. Γρήγορα διαπιστώνω πως ο χαρακτηρισμός "ογκώδης άγνοια- κτηνώδης δύναμη", του ταιριάζει απόλυτα. Αφού προσπαθεί για λίγο να συμμετάσχει στη κουβέντα μας, μη μπορώντας να μας παρακολουθήσει, βυθίζεται και πάλι στο ηλίθιο παιχνίδι του, διακόπτοντας, που και που, για να δείξει στη καλή του το νέο του ρεκόρ.
Αναρωτιέμαι, δικαίως πιστεύω, τι μπορεί να του βρίσκει η διανοούμενη Σοφία. Εντάξει είναι ψηλός, είναι ωραίος, είναι πλούσιος, είναι διάσημος, και αν εξαιρέσεις τα ακατανόητα μουγκρητά που βγάζει παίζοντας, φαίνεται και συμπαθής. Κι όμως κάτι δεν μου "κολλάει". Αν καταφέρναμε ξανά να μείνουμε μόνοι, σκεφτόμουνα να την ξεψαχνίσω.

Όμως το παιχνίδι στο κινητό τέλειωσε και ο Πέτρος είπε πως θα τους περιμένουν τα παιδιά. Προφανώς αυτοί ήθελαν να μείνουν μόνοι και η υποτιθέμενη αναμονή της παρέας τους ήταν ένα πρόσχημα. Σημείωσα πως ο Πέτρος δεν ήταν καθόλου καλός στο να λεει ψέματα.

Πάντως πριν φύγουν δώσαμε ραντεβού το βράδυ, μετά από πρόταση της Σοφίας, στην είσοδο του ξενοδοχείου. Εγώ ανέλαβα την επιλογή της ταβέρνας όπου θα δειπνούσαμε όλοι παρέα. Σκέφτηκα πως με κάλεσαν από οίκτο. "Ο καημένος ο γέρος είναι μόνος του", θα σκέφτηκαν. Η καλοσύνη τους μου έδινε στα νεύρα.
Προσπάθησα να διαβάσω τις τελευταίες 19 μου σελίδες, όμως στάθηκε αδύνατον να παρακολουθήσω τη διαδρομή του Κάρτερ με τα δεύτερο ταξί. Μήπως η βλακεία είναι κολλητική;
Σύρθηκα στο δωμάτιο μου, όπου αφού έφαγα λίγο καρπούζι έπεσα να κοιμηθώ…

-------------------------------------------------------------------------------------

Κρατιόμασταν από το χέρι κι ανεβαίναμε τρέχοντας τις σκάλες του ξενοδοχείου. Με κάποιον μαγικό τρόπο είχαμε απαλλαγεί απ' όλους τους άλλους: Την παρέα της Σοφίας και τον κύριο Αλέξανδρο, που δεν είχε χάσει την ευκαιρία να δειπνήσει μαζί μας. Άνοιξα με τρεμάμενο χέρι την πόρτα του δωματίου μου. Μπήκαμε μέσα με φόρα και μόλις η πόρτα έκλεισε πίσω μας, πέσαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με πρωτόγνωρο πάθος. Σα να περιμέναμε χρόνια αυτή τη στιγμή. Φιλιόμασταν και ξεντύναμε με ταχύτητα ο ένας τον άλλο. Σύντομα τα χείλια μου εξερευνούσαν πόντο- πόντο το κορμί που είχα θαυμάσει στην παραλία.
Πέσαμε στο πάτωμα και τότε, στη στιγμή της πλήρους έκστασης, ξαφνικά κάτι δεν πήγαινε καλά. Όπως θα έλεγε κι ο Μοράβια, "Αυτός" αρνιόταν να συνεργαστεί. Μείναμε γυμνοί κι αγκαλιασμένοι, ενώ η Σοφία προσπαθούσε να με παρηγορήσει, ρίχνοντας βάλσαμο στις πληγές του παραπαίοντος ανδρισμού μου…

…Και τότε ξύπνησα καταϊδρωμένος και απελπισμένος. Δεν ήταν παρά ένα όνειρο… Που εγώ όμως το θεώρησα προφητικό. Ένα κακό σημάδι. Τι μου συνέβαινε; Αρκετά ενοχλημένος ανακάλυπτα πως γινόμουνα προληπτικός. Και σας είπα πόσο σιχαίνομαι τέτοιου είδους πράγματα.
Έφτιαξα ένα δυνατό φραπέ, άναψα τσιγάρο και βγήκα στο μπαλκόνι. Λάθος! Αντί να συνέλθω, ένιωσα χειρότερα. Βλέπετε, οι ήχοι που έρχονταν από το διπλανό δωμάτιο δεν επιδέχονταν παρά μόνο μια ερμηνεία. Το ρυθμικό τρίξιμο του κρεβατιού, τα λαχανιάσματα και τα βογκητά, ήταν ασφαλή σημάδια ότι λίγα μέτρα από μένα, λάμβανε χώρα μια πραγματική ερωτική συνεύρεση, που πολύ απείχε από τις δικές μου θλιβερές φαντασιώσεις.
Κάπου είχα διαβάσει ότι οι μοναχοί θεωρούν ως εξαιρετικά επικίνδυνες τις μεσημεριανές ώρες. Τότε λεει σου επιτίθεται ο δαίμονας κι εσύ είσαι πλέον ευάλωτος στις ορέξεις του. Μετά πρέπει να κάνεις πολλές μετάνοιες, νηστείες και προσευχές. Όλα τα δέοντα, τέλος πάντων που κάνουν οι καλόγεροι, εξ ου και η έκφραση "βαριά η καλογερική". Εμένα ο δαίμονας μου είχε επιτεθεί με σάρκα και οστά. Μόνο που αντί να έχει κέρατα, ουρά και τρίαινα, ήταν ένας πανύψηλος νεαρός που κρατούσε μια μπάλα του μπάσκετ.

Ρούφηξα τον καφέ μου στα γρήγορα, φόρεσα το μαγιό μου κι έτρεξα να βυθιστώ στην αγκαλιά της θάλασσας. Κολύμπησα πάνω από μια ώρα. Όταν βγήκα ήμουνα κατάκοπος, αλλά το μυαλό μου είχε κάπως καθαρίσει.

Τότε πήρα την απόφαση. Θα έφευγα!
Άφησα ένα σύντομο και τυπικό αποχαιρετιστήριο σημείωμα, όπου πρόσθεσα την τελευταία στιγμή και τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Η ελπίδα, όπως λένε, πεθαίνει τελευταία…"

Αντί επιλόγου, ένα υστερόγραφο
ΥΓ. Είχα ήδη στείλει το κείμενο, όταν ένα τηλεφώνημα ήρθε να δώσει μια αναπάντεχη συνέχεια στην ιστορία. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Β. Μόνον που η φωνή του ήταν αγνώριστη. Δεν τον είχα ακούσει ποτέ τόσο χαρούμενο:
"Παντρεύομαι!"
"Να ζήσετε..." είπα με κάποια αμηχανία. Είμαι ο χειρότερος άνθρωπος για να δίνω ευχές. Ποτέ δεν ξέρω τη σωστή. Το Πάσχα λεω "Χρόνια Πολλά"
και τα Χριστούγεννα "Αληθώς ο Κύριος"!
Αυτή τη φορά, ωστόσο, είχα πει τη σωστή γιατί ο Β. με ευχαρίστησε, για να μου δώσει μετά το επόμενο χτύπημα:
"Ξέρεις με ποιά παντρεύομαι;"
"...."
"Με τη... "Σοφία" που σου έγραψα. Και δεν την λένε βέβαι έτσι..."
"Μήπως είναι και συνομήλική σου;", είπα κάνοντας αδέξια χιούμορ. Μάλλον το πήρε σοβαρά:
"Την περνάω 28 χρόνια, αλλά δεν μας πειράζει!" (Ναι εσένα γιατί να σε πειράξει, σκέφτηκα). "Θα σου στείλω και φωτογραφία... Κοίτα να δεις κι εκείνο το κείμενο... Καταλαβαίνεις!"
Ήταν η σειρά μου να εκδικηθώ: "Πολύ αργά! Το περιοδικό είναι ήδη στο τυπογραφείο", είπα ψέματα.
...............................................................................................................................
Όταν είδα και τη φωτογραφία της μελαχρινής θεάς στο e-mail μου, έστειλα χωρίς δισταγμό και αυτές τις σειρές. Μάλλον θα είναι το τέλος μιας δυνατής φιλίας!